Antonisblog_X

«Κλειστή θα είναι η αγορά στο Βόλο και τη Νέα Ιωνία την ερχόμενη Δευτέρα 30 Απριλίου, παραμονή της Πρωτομαγιάς, με ομόφωνη απόφαση της διοίκησης του Εμπορικού Συλλόγου καθώς πρόκειται για ημέρα ανάμεσα σε δύο αργίες. Επίσης την ερχόμενη Δευτέρα κλειστά θα παραμείνουν και τα κομμωτήρια και τα κουρεία με απόφαση του Συνδέσμου καταστηματαρχών κουρέων και κομμωτών Νομού Μαγνησίας» Σου λέει, κοντά είναι το Πήλιο, ζέστη έχει, θα πάμε και για κανα μπανάκι, γιατί να σπάσουμε το 4ήμερο; Και εν τέλει, η Πρωτομαγιά είναι αργία ή απεργία; Απορώ και ξύστε με! (Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Με την Πρωτομαγιά φτιάχνουμε το Πρωτοψωμί. Παλιό έθιμο των Πρωτ-EL-λήνων από την εποχή του Σείριου. Αρ γιου σείριους; Μισό να σκεφτώ- μπα, όχι. Ούτε και οι άλλοι είναι σοβαροί...)

Από τότε που έχω μπαρκάρει στα ποντοπόρα, τόσα χρόνια τώρα, ακούω την ίδια ιστορία από τους υπόλοιπους. Στην περιοχή, λέει, νότια του Νησιού του Πάσχα, υπάρχει ένα νησί που δεν είναι στο χάρτη. Ένα νησί που συνέχεια το βαράνε τα ρεύματα και που για να δέσεις πρέπει να έχεις κάνει μεγάλο τάμα στο Θεό. Στο νησί αυτό, λένε, βρίσκεται ο μεγαλύτερος θησαυρός που έχει γνωρίσει άνθρωπος. Αυτή η ιστορία έχει καρφωθεί στο μυαλό μου. Καθορίζει πλέον τις σκέψεις μου και τις πράξεις μου. Πρέπει οπωσδήποτε να ανακαλύψω αν είναι αλήθεια. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο, μόνο αυτό. Και σ’ ένα ταξίδι με τάνκερ στη Γαλλική Πολυνησία, κλέβω ένα ψαροκάικο από το λιμάνι και ανοίγομαι νοτιοανατολικά. Και πέφτω σε μια θύελλα που όμοιά της δεν έχω ξαναδεί. Και πιάνει το καΐκι και το παίζει σαν φύλλο. Και λέω, πάει, τώρα θα πνιγώ για μια χαζομάρα των ναυτικών. Και συνέρχομαι και νιώθω την άμμο στο στόμα μου. Και ο ήλιος μου ζεσταίνει την πλάτη. Και ανοίγω τα μάτια και την βλέπω μπροστά μου. Γυμνή. Να μου χαμογελάει...

Θυμάσαι που σου'λεγα για τα βότσαλα στο ΙΚΕΑ ; Ξαναπήγα το προηγούμενο Σάββατο. Ήταν εκεί. Βότσαλα. Απλώς Βότσαλα. 1,75 € το διχτάκι. Χωρίς παρεξήγηση, έχω πάει αρκετές φορές στο ΙΚΕΑ και έχω βρει αρκετά καλά πράγματα για το σπίτι. Αλλά το να σου πουλάνε πέτρες για 1,75 €, μου φαίνεται κομματάκι κοροϊδία.

Χθες το βράδυ καιγότανε η Αθήνα – ξανά. Κάψανε μέχρι και ένα φυλάκιο στον Άγνωστο Στρατιώτη. Μπήκανε, λέει και στην Ακαδημία, στο Πρυτανείο, υποστείλανε την ελληνική σημαία και ανεβάσανε την κοκκινόμαυρη των αντιεξουσιαστών. Οι μπάτσοι βαρούσαν όποιον έβλεπαν, μα φοιτητή, μα δημοσιογράφο... Στις τηλεοπτικές ειδήσεις, η ίδια ιστορία: «γιατί δεν τους πιάνουν; Μήπως κάποιοι έχουν συμφέρον από τη δράση των κουκουλοφόρων;» (ναι ρε μαλάκα, οι τζαμάδες, οι μαρμαράδες, οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και οι κατασκευαστές φυλακίων). Ο πατέρας μου, μού έλεγε μία ιστορία «Ήμουν τη δεκαετία του ’80 σε μία πορεία στην Πατησίων, και έβλεπα τους αναρχικούς ταμπουρωμένους στο Πολυτεχνείο κι απ’ έξω διάφορους ‘αγανακτισμένους πολίτες’ (πολύ δημοφιλής όρος εκείνη την εποχή) να βρίζουν και να προκαλούν. Κι όταν οι αναρχικοί πετούσαν πέτρες από μέσα, οι ‘αγανακτισμένοι πολίτες’ τις απέκρουαν χρησιμοποιώντας καδρόνια και ρόπαλα, με τη δεξιοτεχνία μπεϊζμπολίστα». Απ’ όσα ξέρω και καταλαβαίνω, η σχέση μεταξύ κ...

Πριν από μερικές μέρες ήρθε για νοσηλεία σε επείγουσα κατάσταση ένας συγγενής ενός αδερφικού μου φίλου. Πάσχει από ηπατική εγκεφαλοπάθεια και επίσης έχει υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο. Παρ' ότι είναι καλύτερα, θα χρειαστεί πλάσμα. Παρακαλείται λοιπόν θερμά όποιος μπορεί να δώσει αίμα σε οποιοδήποτε νοσοκομείο της Αθήνας ή της επαρχίας. Ο ασθενής λέγεται Μενέλαος Ανδρέου και νοσηλεύεται στο Γενικό Κρατικό (Γεννηματά).

Την προηγούμενη εβδομάδα, λόγω δουλειάς, βρέθηκα σε μία εκδήλωση με θέμα την «Ανάπλαση – Αναδιαμόρφωση μεγάλων χώρων». Όπως ήταν αναμενόμενο, η περισσότερη κουβέντα έγινε για τη δημιουργία εμπορικών χρήσεων (καταστήματα – εμπορικά κέντρα, κινηματογράφοι, bowling centers κλπ.). Το «κερασάκι» ήταν ένας διευθυντής μίας εταιρείας ανάπτυξης ακίνητης περιουσίας, ο οποίος, θες προβοκατόρικα, θες επειδή τα πίστευε, είπε «έρχεται ο άλλος και λέει ότι θέλει ανοιχτούς χώρους. Συγγνώμη, αλλά ανοιχτούς χώρους έχεις στο χωριό σου. Κι εγώ, στο εξοχικό μου έχω 300 τ.μ. ανοιχτό χώρο. Και στο κάτω κάτω, εσύ έφυγες από το χωριό σου και ήρθες στην πόλη». Η ατάκα παρουσιάζεται αποσπασματικά, το ξέρω. Το ρεζουμέ της ομιλίας του εν λόγω διευθυντή ήταν ότι χρειαζόμαστε μεγάλες εμπορικές χρήσεις που να συνεισφέρουν στην αυτοχρηματοδότηση. Μέχρι ενός σημείου, αναγνωρίζω το αυτονόητο. Υπάρχει και μία άλλη, εξ’ ίσου σοβαρή άποψη: Ανεβαίνοντας την Κηφισίας, πέριξ του ΟΑΚΑ, υπάρχει το The Mall (μοναδικό παράδειγμα ...

(σκηνή από παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, όπου ο πρωταγωνιστής σηκώνει το ακουστικό του τηλεφώνου και λέει τις δικές του ατάκες, αλλά και τις ατάκες των άλλων ως ερωτήσεις:) Έλα ρε μπαμπάκη , τί θες πάλι...... τί να μάθω; .....τί; ξεκίνησε πυραμιδοειδές παιχνίδι μεταξύ των bloggers; Τί πράμα είναι αυτό;..... τί; κάθε blogger κάνει 5 εξομολογήσεις για τον εαυτό του;..... ΟΚ, μπράβο τους, εγώ τί φταίω; Άσε με να παίξω κανά Doom..... τί; κάθε blogger που συμμετέχει προτείνει κι άλλους 5;... Τί; κι εσύ πρότεινες εμένα; Πωωω ρε πούστη μου σε μπελά που μ΄ έβαλες, χέσε με βαριέμαι.... τί; δε θα μου στείλεις εκείνο το Σατώ ντε Κολινιόν του '97 που μου υποσχέθηκες; Είσαι στυγνός εκβιαστής, το ξέρεις;.... Α, το ξέρεις, ε; Απ' το παιδί σου να το'βρεις, ευχή και κατάρα σου δίνω.... τεεεσπα, μ' έχωσες που μ' έχωσες, άντε να σου γράψω καμιά χαζομάρα, όχι τίποτα άλλο, επειδή είσαι εσύ: 1. Μ' αρέσει να διαβάζω το πρόγραμμα της τηλεόρασης όταν είμαι στην τουαλέτα. 2. Το πρωί...

Σήμερα γράφω για να γράφω. Όπως όταν αγοράζεις ψωμί για το σπίτι, «έτσι για να βρίσκεται». Κι ας μην το φας ποτέ. Μου έστειλες μήνυμα πριν από λίγο. «Αν μπορείς το βράδυ, πέρνα όπως θα’ ρχεσαι από το ζαχαροπλαστείο και πάρε δύο cremas catalanas». Μικρές γλυκές συνωμοσίες. Μαζί σου, όλα τα ξεχνάω και όλα τα θυμάμαι. Έκλεισα 3 χρόνια εδώ, σε αυτό το blog. Μ' αρέσει που γκρινιάζεις «καλά ρε συ, όλα θα τα γράφεις; Τί κουτσομπόληδες που είστε εσείς οι bloggers!». Που να’ξερες, καλό μου, τί γράφουν άλλοι... Θέλω να πάμε σινεμά. Σ’ εκείνες τις αίθουσες, τις καινούργιες, που ξαπλώνεις στα καθίσματα και σου φέρνουν και φαγητό. Θυμάσαι όταν είχαμε πάει παραμονή Χριστουγέννων; Κάθε πρωί με ξυπνάει το ραδιόφωνο. Ψέματα, με ξυπνάει το φως που μπαίνει από το διπλανό δωμάτιο. Να θυμηθώ να κλείσω το παράθυρο. Γιατί; Για να κοιμάσαι περισσότερο; Ναι, δίπλα σου. Να μην έχω κάτι να μου θυμίζει ότι πρέπει πάλι να φύγω. Σ’ άρεσε που έβρεχε προχθές. Κι ας γίναν οι βεράντες χάλια. Δεν πειράζει, σου λέω,...

Συμβουλή που μου έδωσε ένας κολλητός: "Έστω ότι έχεις επιλέξει για οποιοδήποτε λόγο να μεταφέρεις το τηλεφωνικό σου νούμερο σε άλλον πάροχο (Forthnet, Vivodi κλπ κλπ.). Αν το κάνεις και για οποιοδήποτε πάλι λόγο θέλεις να ξαναγυρίσεις στον ΟΤΕ, φρόντισε πρώτα να μιλήσεις με τον ΟΤΕ και μετά να πάρεις το νούμερό σου από τον άλλον πάροχο. Με αυτές τις φορητότητες, εάν πας να 'τραβήξεις' το νούμερο από τον τρέχοντα πάροχο, χωρίς να συννενοηθείς με τον επόμενο, υπάρχει κίνδυνος να χάσεις τη γραμμή." Και μια και μιλάμε για φορητότητες, έχεις δοκιμάσει κανένα από αυτά τα νέα πακέτα που κυκλοφορούν (2play, telefonet, zisto κλπ.);

Θυμάμαι μικρός, όταν ανεβαίναμε για διακοπές στο Βόλο, με το που ανοίγαμε την πόρτα του σπιτιού και αφήναμε τις βαλίτσες, εντός 10 λεπτών χτυπούσε το τηλέφωνο. Ήταν ο γείτονας και παλιός φίλος του πατέρα μου. Βαρύς τύπος, με μια φωνή πιο μπάσα κι απ’ τον Barry White , σιδηροδρομικός (και συνδικαλιστής, αλλά με τους άλλους, όχι τους κοκουέδες), αλλά με καρδιά μάλαμα. Ο οποίος έμενε ένα τσιγάρο δρόμο από το σπίτι μας, αλλά καταλάβαινε με τη μία πότε είχαμε έρθει. «Έλα, καλωσήρθατε. Λοιπόν, το βράδυ περάστε από το σπίτι. Έχω κολοκυθάκια απ’ τον κήπο, αυγουλάκια, η Σούλα θα φτιάξει και κανά μπιφτέκι, έχω και 10 μπουκάλια κρασί, θα πάρω κι άλλα 10, λες να μας φτάσουν;» Και πόσοι ήμαστε; Όλοι κι όλοι 10 άτομα, 7 μεγάλοι, 3 πιτσιρίκια. Και μαζευόμαστε στη «Βίλλα Δη Μουν» (έτσι φωνάζαμε το σπίτι, γιατί έβλεπες ωραία την πανσέληνο από κει) και πλακωνόμαστε στα μεζεκλίκια, και πίναμε το κρασί που τις περισσότερες φορές ήταν ένα βήμα πριν το ξύδι, και πιάναν οι μεγάλοι τις κομματικές συζητ...

Μαρκησία, ακούτε; Ο κ. Stephen Patrick Morrissey φαίνεται ως βασικός υποψήφιος να εκπροσωπήσει τη Βρετανία στον επερχόμενο διαγωνισμό της Eurovision. Κι η Ελλάδα τί θα στείλει; Τα Διάφανα Κρίνα, τον Γιάννη Αγγελάκα ή τη Sunny Μπαλτζή;

Τέλος του 2006, ο Σαντάμ Χουσεΐν καταδικάζεται σε θάνατο δι' απαγχονισμού. Όλα τα ΜΜΕ παγκοσμίως αναμεταδίδουν το ερασιτεχνικό βίντεο από την εκτέλεσή του, ολόκληρο, μέρος αυτού ή φωτογραφίες από αυτό. Όλοι οι έχοντες πρόσβαση σε κάμερα τηλεόρασης, μικρόφωνο ραδιοφώνου, στήλη εφημερίδας ή blog, δηλώνουν την άποψή τους για την εκτέλεση, υποστηρίζουν ή καταδικάζουν την θανατική καταδίκη, υποστηρίζουν ή καταδικάζουν την πολιτική και τις ενέργειες των ΗΠΑ. Σύμφωνα λοιπόν με αυτά που είδες και με όσα άκουσες, ο Σαντάμ Χουσεΐν είναι νεκρός. Τεκμηριωμένα. Το έδειξε το CNN. Το σχολίασε ο Χατζηνικολάου. Το έγραψε ο antonis_x στο blog του. Κι εγώ, που ακόμα δεν είχα ξεμεθύσει από το κρασί των γιορτών, σκέφτηκα: "Θυμάμαι ότι, στις μέρες εξουσίας του, ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε χίλιους δύο σωσίες που εμφανίζονταν από δω κι από κει, για να τραβήξουν πάνω τους τα πυρά τυχόν επίδοξων δολοφόνων και να προστατέψουν το πρωτότυπο. Θυμάμαι (η τουλάχιστον το έχω διαβάσει) ότι ο Σαντάμ εισέβαλε στο Ιρ...

Πριν από 100 χρόνια, Παραμονή Χριστουγέννων του 1906 (μετά την επιτυχημένη μετάδοση σημάτων morse από τον G. Marconi), έγινε η πρώτη ραδιοφωνική αναμετάδοση φωνής και μουσικής. Υπεύθυνος ήταν ο καναδός μηχανικός Reginald Aubrey Fessenden, ο οποίος χρησιμοποίησε τον αναμεταδότη της εταιρείας του NESCO στο Brant Rock της πολιτείας της Μασαχουσέτης για να μεταφέρει το σήμα σε φορτωτικά πλοία, καθώς και σε στρατιωτικά και ψαράδικα. Η αναμετάδοση περιελάμβανε το ‘Λάργκο’ του Χέντελ από φωνόγραφο και το “O, Holy Night” του Γκουνώ παιγμένο στο βιολί από τον ίδιο τον Fessenden, όπου τραγούδησε και την τελευταία στροφή. Η γυναίκα του και η γραμματέας του είχαν υποσχεθεί να διαβάσουν το απόσπασμα της Γέννησης από το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, αλλά μόλις ήρθε η ώρα από το άγχος τους έμειναν βουβές. Τελικά το διάβασε και πάλι ο Fessenden και αφού ευχήθηκε, παρακάλεσε να του στείλουν την άποψή τους για την αναμετάδοση οπουδήποτε και αν βρίσκονταν. Μία δεύτερη αναμετάδοση έγινε Παραμονή Πρωτοχρονιάς. 10...

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έβγαλε νέο CD, ονόματι "Διάφανος". Μέσα στο CD έχει ένα κομμάτι που λέγεται "You, the_Universe". Εκεί αναφέρονται απανωτά πολλοί και διάφοροι bloggers. Στο 31ο δευτερόλεπτο γίνεται αναφορά στην αφεντιά μου. Επειδή δεν έχω διαβάσει ακόμα τα σχόλια στο ένθετο του CD γι' αυτό το κομμάτι, δεν μπορώ να πω αν είναι tribute στην ελληνική blogoκοινότητα (τρομάρα μας) ή απλά ο ΘΠ και η εύθυμη παρέα του μας δουλεύει διακριτικά. Θα προσπαθήσω να μην την ψωνίσω -πολύ. Άλλωστε θα την ψωνίσουν και άλλοι, και προβλέπεται να (ξανα)γίνει το σύστριγγλο αναμεταξύ μας, χρονιάρες μέρες. Για να είμαι όμως ακριβοδίκαιος, πρέπει να απαντήσω στην φιλοφρόνηση με μία εξ' ίσου καλή διαφήμιση: Πάρε το νέο CD του Θανάση Παπακωνσταντίνου "Διάφανος". Ούτως ή άλλως ο τύπος λέει πολύ! Το εν λόγω κομμάτι μπορείς να το βρείς εδώ . Ελπίζω ότι είναι ακόμα πάνω. (Την ύπαρξη του κομματιού μου την επισήμανε ο mpampakis , ο οποίος βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για ...

Από τις φωτογραφίες που τις βλέπουμε μόνο σε e-mail και αναρωτιόμαστε "καλά ρε, πού κυκλοφορεί αυτός ο κόσμος;" Την τράβηξα χθες, 14:38, στο δρόμο μεταξύ Τρικάλων και Καρδίτσας.

Σε ένα δωμάτιο. Δύο άτομα, περίπου 19 – 21 χρονών, ο ένας αραχτός σε πολυθρόνα παίζει με το κινητό του μπροστά σε μία ανοιχτή τηλεόραση, ο άλλος γράφει σε ένα PC. - Ρε συ; - Έλα ρε. - Τί είναι σήμερα; - Παρασκευή. - Ναι ρε, το ξέρω. Ποια Παρασκευή όμως; - 17 Νοεμβρίου 2006. - Γιορτάζουμε κάτι σήμερα; - Την επέτειο του Πολυτεχνείου. - Τί δηλαδή, σαν σήμερα ιδρύθηκε το Πολυτεχνείο; - Όχι ρε συ, σαν σήμερα το 1973, τα τανκς της χούντας εισβάλανε στο Πολυτεχνείο, καταπατώντας το άσυλο, και διαλύοντας βίαια την κατάληψη που γινόταν στο χώρο. - Α, δηλαδή κάτι αντίστοιχο με τώρα που πάνε κάποιοι και πετάνε μολότωφ στ’ αμάξια και μετά κλείνονται στο Πολυτεχνείο και είναι τα ΜΑΤ απ’ έξω και πετάνε δακρυγόνα.. - Όχι ρε μαλάκα! Τότε είχανε σοβαρό λόγο. - Τί λόγο; - Να πέσει η χούντα, να έρθει η δημοκρατία.... - Σοβαρά; Τί λές;.... δηλαδή όλη η Αθήνα χώθηκε μέσα στο Πολυτεχνείο ε...

"Το Μαγαζάκι του Τρόμου". Να πας, να πας. Όλα τα λεφτά ο Οδυσσέας και η "φωνή" του φυτού. Πάρε και πρόγραμμα, είναι σε μορφή κόμικς. Άσχετο: μήπως είδες τον "Ματωμένο Γάμο" στο Εθνικό ή το "Ήταν όλοι τους παιδιά μου" στο Καρέζη; Αν είδες κάτι από τα δύο, γράψε κανα σχόλιο.

Όταν συζητούσα με ένα φίλο μου, λάτρη του μηχανοκίνητου αθλητισμού και γνώστη της εν Ελλάδι αγοράς αυτοκινήτων και μοτοσικλετών (ναι ρε, για σένα μιλάω), σχετικά με τη ματαιότητα του να κυκλοφορείς τζιπάκι στο κέντρο της Αθήνας, μου είχε πει "κοίτα να δεις παιδί μου antonis, κάθε αυτοκίνητο έχει το αγοραστικό του κοινό, αν θέλει η κυρία του Κολωνακίου ή της Εκάλης να πάρει Hummer, δεν μπορείς να της το αποτρέψεις". Που λες λοιπόν, είδα αυτή την αγγελία σήμερα σε ένα στύλο της ΔΕΗ και θυμήθηκα την κουβέντα μας: Διότι, αγαπητέ μου, δεν τον νοιάζει τον άλλον εάν το σπίτι είναι κοντά σε μετρό, πότε χτίστηκε, ή πόσο το πουλάνε. Τον νοιάζει να είναι ΓΚΛΑΜΟΥΡΑΤΟ. Να πουλάει μούρη στην παρέα του, στα πεθερικά του, στο αφεντικό του. Ενδεχομένως και να σπιτώσει τη γκόμενα/ γκόμενο. Ναι λοιπόν, κάθε σπίτι έχει το δικό του αγοραστικό κοινό. (σ' αυτό το σημείο έρχεσαι εσύ και ρωτάς ποιος είναι πιο καραγκιόζης, αυτός που πουλάει το σπίτι με αυτό τον τρόπο ή αυτός που θα το αγοράσει ε...

Βγήκε πρόσφατα σε DVD η ταινία του Ανδρέα Θωμόπουλου «Να μ’ αγαπάς», η οποία αναφέρεται (χωρίς να τον κατονομάζει) στον Παύλο Σιδηρόπουλο. Στην ταινία αυτή παρουσιάζεται μία μυστηριώδης τύπισσα (την υποδύεται η Ρέα Τουτουνζή), η οποία φαίνεται να συνδέεται άμεσα με τον «Παύλο». Έτυχε να γνωρίσω το πραγματικό πρόσωπο πίσω από το ρόλο αυτό. Σύχναζε στο μεζεδοπωλείο που έπαιζα πριν από 2 χρόνια. Κάποτε ίσως και να έμοιαζε στην Τουτουνζή (αν και η ίδια είχε πει «πως είναι έτσι αυτή που με κάνει»), αλλά οι παντός είδους καταχρήσεις την είχαν αλλάξει. Αν εξαιρέσεις τις στιγμές που μεθούσε και πετούσε χριστοπαναγίες, γενικότερα ήταν καλός άνθρωπος. Την βρήκανε πεθαμένη πριν από κανά χρόνο στο σπίτι της. Πριν φύγει, έλεγε για την Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Ροκ που ετοίμαζε ο Νταλούκας και τον βοηθούσε, για το δίσκο που ετοίμαζε ο Πουλικάκος (τα «Αδέσποτα Σκυλιά»), αλλά ποτέ δε μίλησε για τον Σιδηρόπουλο. Δεν τη ρωτήσαμε κιόλας. Περισσότερα στο blog της Rain .

...ή μάλλον hirotera apo Ameriki. Δημόσιο πρόσωπο άσκησε μήνυση στον ιδιοκτήτη της blogme.gr επείδή στους καταλόγους των blog που τηρούσε υπήρχε ένα blog που "έκραζε" αυτό το πρόσωπο. Και οι αρχές, λέει, συνέλαβαν τον κ. blogme και τον οδήγησαν στην ΓΑΔΑ και την άλλη μέρα, σιδεροδέσμιο στον εισαγγελέα. Προσοχή: όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διαχειριστή του "ψαχτηριού". Μέχρι να μάθω λεπτομέρειες, θεωρώ ότι παίζουν οι εξής περιπτώσεις: Περίπτωση 1: Το Δημόσιο Πρόσωπο δεν έχει ιδέα τί εστί "διαδίκτυο", πόσο μάλλον "blogging". Ούτε και η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ελπίζω τα τζιμάνια που έχουν στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην Ελ.ΑΣ. να τους εξηγήσουν ότι η φύση του blogging είναι τέτοια που λειτουργεί ως speaker's corner (γράφουμε από συνταγές για ηδύποτα μέχρι λίβελλους για τον διπλανό μας). Από κει και πέρα, τα ψαχτήρια και οι κατάλογοι των blogs εν Ελλάδι και αλλαχού απλά καταγράφουν την κίνηση της ημέρας, δεν εκφέρουν γνώμη επί των blogs...