Antonisblog_X

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

Ή αλλιώς, ατάκες και αναμνήσεις που αξίζουν κάθε ταλαιπωρία.. (εμπνευσμένο από cinelli73 ): Πριν: - Η μυρωδιά των καλαμιών... - Λίγο κάρφωμα εδώ, μην πέσει το σκηνικό... - "Πού είναι οι καρέκλες;" - 2-3 γουλιές κονιάκ ή τσίπουρο, να ζεσταθεί η καρδιά... - απανωτά τσιγάρα, γαϊδουρόβηχας... -"Έχουμε κόσμο;" Κατά τη διάρκεια: - "μην μπαίνεις, αλλάζω!", "Μα βγαίνω σε 5', τώρα σου'ρθε;" - "μην καπνίζετε πίσω απ'τα σκηνικά, φαίνεται ο καπνός" - "όχι ρε γμτ, έσπασε η κόπιτσα" - "βρέχει ρε π#$#η μου! Μαζέψτε τις καρέκλες!" - "έλα πιο μέσα, φαίνεσαι από τους θεατές δεξιά" - "δεν το'χω, δεν το'χω καθόλου. ΣΚΑΤΑ!" - "Άργησε να μπει η μουσική και με κρέμασε" -"Καλά, σ' αυτή την ατάκα βρήκαν να γελάσουν;" Μετά: -"Αύριο θα είναι καλύτερα" -"Όποιος ξεντύθηκε, να πάει να φέρει τις καρέκλες" -"Ποιος πήρε το ντεμακιγιάζ;" -"Πού πάμε τελι...

Το σκιτσάκι αυτό το είχε φτιάξει ο Στάθης Σταυρόπουλος, τον Ιούνιο του ΄88, όταν ο σημερινός Πρωθυπουργός διοριζόταν Υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση του πατέρα του. (γενέθλιον γαρ, το θυμήθηκα αυτές τις μέρες)

Πέρα από «εγκεκριμένα από γονείς» κόμικς (βλ. Αστερίξ), ένα από τα κόμικς που γούσταρα τρελά την δεκαετία του ’80, τότε που αφήναμε πίσω μας το Μίκυ Μάους και πιάναμε Μπλέκ, Αγόρι και τα συναφή, ήταν το Camelot 3000 . Ααυτό. Κόμικ που κυκλοφόρησε σε 6 τεύχη από την Star Comics. Διαδραματιζόταν, λέει, γύρω στο 3000, όπου η Γη δέχεται επίθεση από εξωγήινες δυνάμεις, και μία σειρά γεγονότων επαναφέρει τον «μαρμαρωμένο» Βασιλιά Αρθούρο, και μαζί μ’ αυτόν το μάγο Μέρλιν και τους βασικότερους συντελεστές του Μύθου της Στρογγυλής Τραπέζης (Γκουίνεβιρ, Λάνσελοτ, Καίυ, Τρίσταν, Γκάλαχαντ, Γκάουειν, Πέρσιφαλ, και –βεβαίως βεβαίως- το σπαθί Εξκάλιμπερ), οι οποίοι εν τέλει νικάνε τους κακούς (Μοντρεντ, Μοργκάνα Λε Φαι) και σώζουν τον πλανήτη από την εισβολή. Από κάθε άποψη, το κόμικ ήταν συναρπαστικό. Τόσο τα (ομολογουμένως) ποζεράδικα καρεδάκια, που στα μάτια ενός προέφηβου, μοιάζαν larger-than-life. Τόσο το στόρυ και το μπλέξιμο μεσαιωνικών μύθων με οράματα ΕΦ (σπάθες και όπλα λέιζερ δίπλα δίπλα...

Το Σάββατο πήρα την οικογένεια και πήγαμε στο Νησί για 3ήμερο. Από το 1993 που πρωτοψήφισα, είναι οι πρώτες εκλογές όπου απέχω. Ως οικογένεια, αποτελούμε «καθρέφτη» του εκλογικού status: ο ένας στους δύο ψήφισε. Το λέω ευθαρσώς: προτίμησα να κάνω μερικά μπάνια με την κόρη μου στο Αποκοφτό, παρά να ψηφίσω στις ευρωεκλογές. Και δεν την πήρα την απόφαση εύκολα, ξέρεις. Και τώρα όλοι μου τη λένε: Ότι για το δικαίωμά μου του εκλέγειν, άλλοι έχουν δώσει τη ζωή τους. Ότι εξαιτίας μου πήρε κεφάλι η ακροδεξιά. Ότι στρώνω το δρόμο για την έλευση ακόμα πιο σκοτεινών καταστάσεων. Έχουν δίκιο σε όλα. Είμαι ένοχος έναντι της ιστορίας, έναντι της μίζερης καθημερινότητάς μου, έναντι των επόμενων γενεών Να μού απαντήσουν όμως σε αυτό: Για τί πράγμα ψηφίζαμε; Όταν έμπαινα στα blogs και διάβαζα «να ρίξουμε την κυβέρνηση, να παραιτηθεί η Ντόρα, να στείλουμε μήνυμα στη ΝΔ», πού στο μπούτσο ήταν η ευρωπαϊκή διάσταση της ψήφου; Όταν άκουγα τους πολιτικούς να μιλάνε για ελληνικά σκάνδαλα και φυγόδικους και κο...

Παρασκευή απόγευμα. Τις τελευταίες 3-4 ώρες ένας ισχυρός πονοκέφαλος («κεφαλόπονος», μάς διόρθωνε ο παλαιός μας δάσκαλος της υποκριτικής τέχνης) και ένα ανακατεμένο στομάχι με αποτρέπουν από το να κάνω ο,τιδήποτε παραγωγικό. Σάμπως και καλά να ήμουν, θα έκανα κάτι το παραγωγικό σήμερα; 3-4 εκκρεμότητες έχω και αυτές τελούν υπό κώλυμα έτερων. Άσε με, δεν έχω όρεξη, η αναπτυξιακή πορεία της χώρας μπορεί να συνεχίσει και χωρίς εμένα για μια μέρα. Από το Νησί γύρισα την προηγούμενη Κυριακή και έκτοτε τρώω μόνος, κοιμάμαι μόνος (και ζεσταίνομαι κιόλας), βλέπω ταινίες στο DVD μόνος. Ξεσυνήθισα. Κάποτε δε με χαλούσε καθόλου. Το πρωί έβγαλα εισιτήριο για να πάω στο Νησί το Σάββατο να δω γυναίκα και κόρη. Υποτίθεται ότι την επιστροφή της Κυριακής (γιατί τη Δευτέρα έχουμε σοβαρές ασχολίες και δεν μας παίρνει να λείψουμε) θα την κανονίζανε από το Νησί. Έλα όμως που δεν υπάρχει θέση ούτε στο φουγάρο, ούτε καν στο «Μαρίνα». Στερνή ελπίδα η ακύρωση. Τί να ελπίζω δηλαδή, να ακυρώσει κάποιος το εισιτή...

(σκοτεινός πότης και παπάγια μάντολες....)

"Περάσαμε καλές και κακές στιγμές, αλλά δεν είναι η ώρα για απολογισμούς, ας αρκεστούμε που τις ζήσαμε. Τώρα, σου ζητώ να φροντίσεις να μεγαλώσει η Έμμα με υγεία, όχι υπάκουη ή επαναστάτρια, αλλά με υγεία, με καλές αρχές." Από γράμμα που έστειλε στο σύζυγό της και πατέρα της 2ης κόρης της η Μαρίνα Πετρέλλα, πρώην μέλος των Ερυθρών Ταξιαρχιών, η οποία κρατείται σε απομόνωση στο ψυχιατρείο του Βιλζουίφ στη Γαλλία, πάσχοντας από κατάθλιψη. Πρόσεξε τί γράφει η τύπισα, μέσα στον πόνο της: όχι "γαλούχησέ την στα ιδανικά της επανάστασης", όχι "δείξ'της το δρόμο του Θεού", τίποτα. Μόνο "με υγεία και καλές αρχές". Να πατήσει γερά στα πόδια της και μετά να αποφασίσει μόνη της για το δρόμο της. Δεν θέλω να λέω μεγάλες κουβέντες, ούτε να ψευτοσυγκινούμαι με το δράμα του άλλου, αλλά επειδή το τελευταίο διάστημα είμαι λίγο πιο συναισθηματικός απ' όσο συνήθως, και επειδή έχω την πολυτέλεια στο σπίτι μου να ακούγονται διαμετρικά αντίθετες απόψεις για τα ...

Περιμένοντας να εκτυπωθεί το παραδοτέο για την αυριανή συνάντηση, ξαναθυμήθηκα ότι σήμερα έχω επέτειο γάμου (2 χρόνια). Και είμαι ακόμα στο γραφείο, ρε πούστη μου Πόσο αξιολύπητος μπορεί να γίνει ο άνθρωπος; Μην ξεχάσω: λουλούδια μεγάλο χαμόγελο μεγάλη αγκαλιά πολύ αγάπη και υπομονή όλα καλά θα πάνε

πόσο γρήγορα μπορείς να γράψεις; Έλα (Ματθαίε) Μουντέ! Καλή χρονιά σε όλους! Περισσότερο sex, λιγότερες τσόντες! Καλωσήρθες Γιάννο στην παρέα μας! Άνοιξε μια Corona και πάτα το γλέντι παραδίπλα να βγάλεις γούστα!

Λοιπόν, την ταινία “El Greco” δεν την έχω δει ακόμα, και προσωπικά όλα αυτά τα προωθητικά που γίνονται με τρομάζουνε λίγο, μην είναι τελικά καμιά μετριότητα απ’ αυτές που λέμε «διεθνής παραγωγή» και καταλήγει στα DVDάδικα μετά από 1 μήνα και παίζει στο ALTER κατά τις 23:00. Ξέρω όμως ότι ο Σμαραγδής κάνει φοβερές δουλειές (αυτός δεν είχε κάνει τον «Καβάφη»;), όπως και ξέρω το βιβλίο του Σιατόπουλου πάνω στο οποίο βασίστηκε το σενάριο. Θυμάμαι πριν από 13 περίπου χρόνια, στην πρώτη φάση του Θεατρικού Εργαστηρίου Χολαργού, ο τότε σκηνοθέτης Τάσος Ράμσης είχε φέρει μια θεατρική διασκευή στο κείμενο του Σιατόπουλου. Μας έπιασε εξ’ απίνης (το γράφω σωστά αυτό;). Η όλη προσπάθεια, όπως την καταλαβαίναμε, για να γίνει ολοκληρωμένη, ήθελε οργάνωση, σκηνικά και κοστούμια (άρα μεγάλα κονδύλια) που ξεπερνούσε τις δυνατότητες ενός ερασιτεχνικού θιάσου. Πάντως το κείμενο ήταν «ζωντανό», η ιστορία έρεε και υπήρχαν αρκετοί ενδιαφέροντες ρόλοι για να συμμετέχουν όλα τα μέλη. Είχε και γυμνό σε κάποια φ...

Το περσινό καλοκαίρι δεν έφυγε ποτέ. Είπε να πάρει έναν υπνάκο κάτω απ’ την ελιά και άφησε στο πόδι του τις άλλες τρεις εποχές. Οι οποίες όμως τα κάνανε μπάχαλο. Το φθινόπωρο διάβαζε τα νέα blogs, ο χειμώνας έπαιζε playstation και η άνοιξη έτρεχε με την κοιλιά στο στόμα στα μαιευτήρια. Κι έτσι το περσινό καλοκαίρι ξύπνησε, έριξε 2 – 3 καντήλια που δεν το αφήσανε να χαλαρώσει λίγο, έφτιαξε ένα φραπόγαλο ν’ ανοίξει το μάτι του και ανέλαβε από κει που τα είχε αφήσει. Από τον Ιούνιο του ’06 έως τώρα, μία ανάσα. Και να’ χω 2 συναδέλφους που μου λένε ότι θα πάνε στο Νησί πριν από μένα.. Δε γαμιέται, καλά να είμαστε και να γελάμε όσο μπορούμε. (ήρθε στην παρέα μας και η κόρη_x. Υγιέστατη και ζωηρότατη. Αλλά μην περιμένεις να δεις φωτογραφία της. Θα μου τη ματιάσεις.)

(σκηνή από παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, όπου ο πρωταγωνιστής σηκώνει το ακουστικό του τηλεφώνου και λέει τις δικές του ατάκες, αλλά και τις ατάκες των άλλων ως ερωτήσεις:) Έλα ρε μπαμπάκη , τί θες πάλι...... τί να μάθω; .....τί; ξεκίνησε πυραμιδοειδές παιχνίδι μεταξύ των bloggers; Τί πράμα είναι αυτό;..... τί; κάθε blogger κάνει 5 εξομολογήσεις για τον εαυτό του;..... ΟΚ, μπράβο τους, εγώ τί φταίω; Άσε με να παίξω κανά Doom..... τί; κάθε blogger που συμμετέχει προτείνει κι άλλους 5;... Τί; κι εσύ πρότεινες εμένα; Πωωω ρε πούστη μου σε μπελά που μ΄ έβαλες, χέσε με βαριέμαι.... τί; δε θα μου στείλεις εκείνο το Σατώ ντε Κολινιόν του '97 που μου υποσχέθηκες; Είσαι στυγνός εκβιαστής, το ξέρεις;.... Α, το ξέρεις, ε; Απ' το παιδί σου να το'βρεις, ευχή και κατάρα σου δίνω.... τεεεσπα, μ' έχωσες που μ' έχωσες, άντε να σου γράψω καμιά χαζομάρα, όχι τίποτα άλλο, επειδή είσαι εσύ: 1. Μ' αρέσει να διαβάζω το πρόγραμμα της τηλεόρασης όταν είμαι στην τουαλέτα. 2. Το πρωί...

Σήμερα γράφω για να γράφω. Όπως όταν αγοράζεις ψωμί για το σπίτι, «έτσι για να βρίσκεται». Κι ας μην το φας ποτέ. Μου έστειλες μήνυμα πριν από λίγο. «Αν μπορείς το βράδυ, πέρνα όπως θα’ ρχεσαι από το ζαχαροπλαστείο και πάρε δύο cremas catalanas». Μικρές γλυκές συνωμοσίες. Μαζί σου, όλα τα ξεχνάω και όλα τα θυμάμαι. Έκλεισα 3 χρόνια εδώ, σε αυτό το blog. Μ' αρέσει που γκρινιάζεις «καλά ρε συ, όλα θα τα γράφεις; Τί κουτσομπόληδες που είστε εσείς οι bloggers!». Που να’ξερες, καλό μου, τί γράφουν άλλοι... Θέλω να πάμε σινεμά. Σ’ εκείνες τις αίθουσες, τις καινούργιες, που ξαπλώνεις στα καθίσματα και σου φέρνουν και φαγητό. Θυμάσαι όταν είχαμε πάει παραμονή Χριστουγέννων; Κάθε πρωί με ξυπνάει το ραδιόφωνο. Ψέματα, με ξυπνάει το φως που μπαίνει από το διπλανό δωμάτιο. Να θυμηθώ να κλείσω το παράθυρο. Γιατί; Για να κοιμάσαι περισσότερο; Ναι, δίπλα σου. Να μην έχω κάτι να μου θυμίζει ότι πρέπει πάλι να φύγω. Σ’ άρεσε που έβρεχε προχθές. Κι ας γίναν οι βεράντες χάλια. Δεν πειράζει, σου λέω,...

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έβγαλε νέο CD, ονόματι "Διάφανος". Μέσα στο CD έχει ένα κομμάτι που λέγεται "You, the_Universe". Εκεί αναφέρονται απανωτά πολλοί και διάφοροι bloggers. Στο 31ο δευτερόλεπτο γίνεται αναφορά στην αφεντιά μου. Επειδή δεν έχω διαβάσει ακόμα τα σχόλια στο ένθετο του CD γι' αυτό το κομμάτι, δεν μπορώ να πω αν είναι tribute στην ελληνική blogoκοινότητα (τρομάρα μας) ή απλά ο ΘΠ και η εύθυμη παρέα του μας δουλεύει διακριτικά. Θα προσπαθήσω να μην την ψωνίσω -πολύ. Άλλωστε θα την ψωνίσουν και άλλοι, και προβλέπεται να (ξανα)γίνει το σύστριγγλο αναμεταξύ μας, χρονιάρες μέρες. Για να είμαι όμως ακριβοδίκαιος, πρέπει να απαντήσω στην φιλοφρόνηση με μία εξ' ίσου καλή διαφήμιση: Πάρε το νέο CD του Θανάση Παπακωνσταντίνου "Διάφανος". Ούτως ή άλλως ο τύπος λέει πολύ! Το εν λόγω κομμάτι μπορείς να το βρείς εδώ . Ελπίζω ότι είναι ακόμα πάνω. (Την ύπαρξη του κομματιού μου την επισήμανε ο mpampakis , ο οποίος βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για ...

Το post αυτό είναι προσωπικό. Θα μου πεις "όλο το blog είναι προσωπικό". Απλά στο λέω απ' την αρχή για να μην αρχίσεις να λες μετά "τί με νοιάζει εμένα τί μαλακίες γράφει αυτός ο παπάρας για τη ζωή του...". Σήμερα γράφω για να ξεδώσω. Αν σ' ενδιαφέρει διάβασε. Αν όχι, τράβα κι αλλού, κι εγώ εδώ θα είμαι. Γκουχ.... Πήγα σ' ένα γάμο το Σάββατο. Εκεί (μάλλον) έπαθα βαρβάτη δηλητηρίαση. Όλη την Κυριακή ήμουν με εμετούς και πονοκεφάλους. Το οποίον σημαίνει ότι τα γενέθλιά μου (33 ετών το Σάββατο) τα πέρασα κάνοντας κάτι άλλο εκτός από το να γιορτάζω τον εαυτό μου, την Κυριακή δε την πέρασα κλεισμένος στο σπίτι, μην μπορώντας να πάω πουθενά. Σήμερα Δευτέρα τα'χω πάρει. Διάβασα και το ποστ του φίλου μου του 2π και θυμήθηκα ένα τραγούδι του Σωκράτη (στίχοι και μουσική), το "Θίασος": Επενδύσεις, διαφημίσεις, ενοχές και ανακρίσεις Εποχές για λεφτά, άπατος στα χαμηλά Με θεούς φοβερούς, με θρησκείες τρομοκράτες Με ληστές στην αυλή, αδιάφοροι, χαζοί Κά...