Πρωί πρωί για ψώνια, με μπικουτί και παντελόνια...

Την προηγούμενη εβδομάδα, λόγω δουλειάς, βρέθηκα σε μία εκδήλωση με θέμα την «Ανάπλαση – Αναδιαμόρφωση μεγάλων χώρων». Όπως ήταν αναμενόμενο, η περισσότερη κουβέντα έγινε για τη δημιουργία εμπορικών χρήσεων (καταστήματα – εμπορικά κέντρα, κινηματογράφοι, bowling centers κλπ.). Το «κερασάκι» ήταν ένας διευθυντής μίας εταιρείας ανάπτυξης ακίνητης περιουσίας, ο οποίος, θες προβοκατόρικα, θες επειδή τα πίστευε, είπε «έρχεται ο άλλος και λέει ότι θέλει ανοιχτούς χώρους. Συγγνώμη, αλλά ανοιχτούς χώρους έχεις στο χωριό σου. Κι εγώ, στο εξοχικό μου έχω 300 τ.μ. ανοιχτό χώρο. Και στο κάτω κάτω, εσύ έφυγες από το χωριό σου και ήρθες στην πόλη».
Η ατάκα παρουσιάζεται αποσπασματικά, το ξέρω. Το ρεζουμέ της ομιλίας του εν λόγω διευθυντή ήταν ότι χρειαζόμαστε μεγάλες εμπορικές χρήσεις που να συνεισφέρουν στην αυτοχρηματοδότηση. Μέχρι ενός σημείου, αναγνωρίζω το αυτονόητο.
Υπάρχει και μία άλλη, εξ’ ίσου σοβαρή άποψη:
Ανεβαίνοντας την Κηφισίας, πέριξ του ΟΑΚΑ, υπάρχει το The Mall (μοναδικό παράδειγμα πολεοδομικής αυθαιρεσίας, αλλά άλλη ιστορία αυτό...), υπάρχει το Carrefour, το οποίο επεκτείνεται ως Avenue, υπάρχει το Διεθνές Κέντρο Αναμετάδοσης, το οποίο με τη σειρά του προορίζεται για εμπορικό κέντρο..... 3 μεγάλα εμπορικά κέντρα (συν το Media Markt) σε ακτίνα 2 χιλιομέτρων.
Στον Άγιο Κοσμά, στο χώρο των ολυμπιακών εγκαταστάσεων, σχεδιάζεται μία σειρά εμπορικών χώρων, συνολικού μήκους 1,5 χιλιομέτρου, με θέα προς τη θάλασσα.
Αναφορά στην Καθημερινή: «Μέχρι το 2010, η Αττική θα διαθέτει επιπλέον 600.000 τ.μ. εμπορικά κέντρα, εφόσον υλοποιηθούν όλα τα μεγαλεπήβολα σχέδια που έχουν ανακοινωθεί...».
Και γενικότερα, επικρατεί μία ιδιόμορφη ευδαιμονία του στυλ «Πάμε να ψωνίσουμε στο τάδε μόλ, είναι τρέντυ, είναι διασκεδαστικό». Εδώ σχολεία πηγαίνανε εκδρομή στο The Mall του Αμαρουσίου.
Η οικογένεια του άμεσου μέλλοντος (ή και του παρόντος) είναι καταδικασμένη, λόγω και του λιγοστού ελεύθερου χρόνου που διαθέτει, να περνάει τον «ποιοτικό της χρόνο» μεταξύ καταστημάτων και να ψωνίζει με ένα μόνιμο χαμόγελο (τόσο μόνιμο που δεν μπορεί να κρύψει την ανία);
Με τις ευλογίες των κρατικών αρμοδίων, των trendsetters, των κατασκευαστών και των τραπεζών, τα εμπορικά κέντρα θα αντικαταστήσουν τις παιδικές χαρές;
Ακούω τί λες «Μεγάλε, άμα θες παιδικές χαρές, να πας στο χωριό σου. Εδώ είναι Αττική, πρέπει να κάνουμε ανάπτυξη».
Εσύ μου λες αυτό, εγώ θα σου πω το άλλο:
Ρώτα τους τραπεζικούς, ρώτα και τους καταστηματάρχες: η εμπορική κίνηση έχει πέσει. Το κάθε νοικοκυριό έχει από 2 υπερχρεωμένες πιστωτικές κάρτες. Η φούσκα της ευμάρειας και του πλαστικού χρήματος έχει από καιρό σπάσει.
Όταν θα σκάσει και η φούσκα του real estate και κάποια λαμόγια που κομπάζουν ότι είναι οι πρωτοπόροι της ανάπτυξης, την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια, με τα υπερκέρδη στην τσέπη, έλα να το ξανασυζητήσουμε.