Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...
Εδώδιμα- αποικιακά. Εισαγωγές- εξαγωγές. Διεκπεραιώσεις- εκδουλεύσεις- εξυπηρετήσεις κάθε είδους. Δηλώσεις του ν. 105. Έχω και φιστικάκι Αιγίνης. Παίζω και τον παπά. Είμαι και σε μπάντα. (μόνο όταν έχω χρόνο και έμπνευση)

Σχόλια
- "Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα", απολαυστική και ξεκούραστη ειδικά για Παρασκευή βράδι.
- "Αμερικάνικος βούβαλος", του Ντέιβιντ Μάμετ. Με Καφετζόπουλο, Αλεξανδρή (κακός) και ένα τρομερό πιτσιρικά (Τσότσικας). Και πάλι βέβαια η παράσταση πριν χρόνια στο "Εμπρός" με Καταλειφό, Κέντρο, Τάρλοου ήταν καλύτερη.
Μήπως κι ο Μίλλερ του Ράμση βγει καλύτερος; Θα πάω πάντως σύντομα...
- "Βούβαλος" με Καφετζόπουλο; χμμμ... σαν καλό με ακούγεται.
- Για Μίλλερ-Ράμση: Την παράσταση του '99 δεν την είδα live (φάνταρος τότε), μόνο αποσπάσματα στο βίντεο έχω δει. Θα δούμε..
Πόσο χαίρομαι, να γράφετε για αυτά που βλέπετε, να μαζεύουμε γνώμες.
Το μαγαζάκι του τρόμου δε το είχα στα υπόψιν, αλλά αφού το προτείνετε θα το δοκιμάσουμε...
Εμένα ο αμερικανός βούβαλος δε μου άρεσε, αλλά δεν έχω καταλήξει αν έφταιγε η παράσταση ή απλά δε μου αρέσει ο Μάμετ.
Εκείνο του Εμπρος το είχα χάσει, δεν έχω μέτρο σύγκρισης
Ο Αλεξανδρής, όντως, ήταν λίγο too much
Όσο για τον Αλεξανδρή, είμαι μάλλον της ίδιας άποψης. Τον θυμάμαι ως Λεονάρντο στο "Ματωμένο Γάμο" του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου (με Βαγενά και Μπρέμπου) και μου φαινόταν λίγο υπερβολικός.
Εγώ πάντως θυμάμαι ακόμα το φιάσκο των "Μικροαστών" του Καζάκου (το 2001 ήταν;) Η παράσταση του Ράμση ήταν σαφώς καλύτερη.