Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο αιώνας του ραδιοφώνου

Πριν από 100 χρόνια, Παραμονή Χριστουγέννων του 1906 (μετά την επιτυχημένη μετάδοση σημάτων morse από τον G. Marconi), έγινε η πρώτη ραδιοφωνική αναμετάδοση φωνής και μουσικής.
Υπεύθυνος ήταν ο καναδός μηχανικός Reginald Aubrey Fessenden, ο οποίος χρησιμοποίησε τον αναμεταδότη της εταιρείας του NESCO στο Brant Rock της πολιτείας της Μασαχουσέτης για να μεταφέρει το σήμα σε φορτωτικά πλοία, καθώς και σε στρατιωτικά και ψαράδικα. Η αναμετάδοση περιελάμβανε το ‘Λάργκο’ του Χέντελ από φωνόγραφο και το “O, Holy Night” του Γκουνώ παιγμένο στο βιολί από τον ίδιο τον Fessenden, όπου τραγούδησε και την τελευταία στροφή. Η γυναίκα του και η γραμματέας του είχαν υποσχεθεί να διαβάσουν το απόσπασμα της Γέννησης από το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, αλλά μόλις ήρθε η ώρα από το άγχος τους έμειναν βουβές. Τελικά το διάβασε και πάλι ο Fessenden και αφού ευχήθηκε, παρακάλεσε να του στείλουν την άποψή τους για την αναμετάδοση οπουδήποτε και αν βρίσκονταν.
Μία δεύτερη αναμετάδοση έγινε Παραμονή Πρωτοχρονιάς.

100 χρόνια μετά, το ραδιόφωνο παραμένει όμορφο. Σε πολλά σημεία ελαττωματικό, αλλά παρ’ όλα αυτά όμορφο. Θυμάμαι μία καταχώρηση της «Πρώτης», στη δεκαετία του ’80: «Ακούτε ραδιόφωνο: Δεν λερώνει τα χέρια, δεν κουράζει τα μάτια».

Βάλε λίγο ραδιόφωνο την Παραμονή των Χριστουγέννων... ό,τι γουστάρεις, ει δυνατόν χωρίς πολλές διαφημίσεις. Πάντα προτιμούσα το ραδιόφωνο από τo mp3 player. Ποτέ δεν ξέρεις ποιο θα είναι το επόμενο τραγούδι. Κι αν πέσεις και σε καλό παραγωγό, τότε είσαι κομπλέ.
Για τον Fessenden και την πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή δες:

Wikipedia
Εταιρικό site, αλλά τα γράφει πολύ καλά

Καλές Γιορτές.

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Ενδιαφέρον! Δεν είχα κάτσει να συνειδητοποιήσω πόσο νεαρό είναι το ραδιόφωνο!

Και πάλι Χρόνια Πολλά φίλε! :^)
Ο χρήστης ΤΑ ΔΥΟ ΠΙ είπε…
Κάτι σουίγκ και νεο-ορλεάνικα μπλουζ που βάλαν τις παραμονές, ήταν όλα τα λεφτά...
Δε θυμάμαι καν σταθμούς και παραγωγούς, νομίζω ΑΝΤ1 και BEST...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

What's another year?

Τον Μάνο Ξυδού...

. .τον είχα δει τελευταία φορά ανήμερα των Φώτων στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, στη Νέα Σμύρνη. Ήτανε τότε που έπαιζε με τον Κατσιμίχα στο Γυάλινο, πιο πάνω στη Συγγρού. Σκέφτηκα, παλιός Αγιοαναργυριώτης ήταν, θα'θελε να βρει καμιά εκκλησία να του θυμίζει την παλιά γειτονιά του. Τυλιγμένος στο παλτό του, χωρίς να μιλάει, χωρίς να του δίνει σημασία κανείς, πήγε στη βρύση, πήρε τον αγιασμό του και έφυγε, μάλλον για τον πρώτο καφέ της ημέρας. Μιλάμε για τον Μάνο Ξυδού, που πριν από τους Πυξ Λαξ, είχε κάνει τους Dreamer & The Full Moon (το Sadrina θα λέει κάτι στους παλιότερους, με την εισαγωγή του ακκορντεόν), ήτανε και στέλεχος στην ΕΜΙ (έχω μία κασσέτα στο πατρικό μου, συλλογή Best των Whitesnake, δική του επιμέλεια). Και κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο μόνος από τους Πυξ Λαξ που ήταν κομματάκι πιο σοβαρός. Άντε στο καλό ρε μάγκα...