Χθες το βράδυ καιγότανε η Αθήνα – ξανά. Κάψανε μέχρι και ένα φυλάκιο στον Άγνωστο Στρατιώτη. Μπήκανε, λέει και στην Ακαδημία, στο Πρυτανείο, υποστείλανε την ελληνική σημαία και ανεβάσανε την κοκκινόμαυρη των αντιεξουσιαστών. Οι μπάτσοι βαρούσαν όποιον έβλεπαν, μα φοιτητή, μα δημοσιογράφο...
Στις τηλεοπτικές ειδήσεις, η ίδια ιστορία: «γιατί δεν τους πιάνουν; Μήπως κάποιοι έχουν συμφέρον από τη δράση των κουκουλοφόρων;»
(ναι ρε μαλάκα, οι τζαμάδες, οι μαρμαράδες, οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και οι κατασκευαστές φυλακίων).
Ο πατέρας μου, μού έλεγε μία ιστορία «Ήμουν τη δεκαετία του ’80 σε μία πορεία στην Πατησίων, και έβλεπα τους αναρχικούς ταμπουρωμένους στο Πολυτεχνείο κι απ’ έξω διάφορους ‘αγανακτισμένους πολίτες’ (πολύ δημοφιλής όρος εκείνη την εποχή) να βρίζουν και να προκαλούν. Κι όταν οι αναρχικοί πετούσαν πέτρες από μέσα, οι ‘αγανακτισμένοι πολίτες’ τις απέκρουαν χρησιμοποιώντας καδρόνια και ρόπαλα, με τη δεξιοτεχνία μπεϊζμπολίστα».
Απ’ όσα ξέρω και καταλαβαίνω, η σχέση μεταξύ κράτους και παρακράτους είναι αρκετά περίπλοκη. Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι βαλτοί προβοκάτορες που ξεκινάνε τα επεισόδια για να προκαλέσουν την επέμβαση της αστυνομίας, ή ακόμα και τη μη-επέμβαση σε κάποιες περιπτώσεις, προκειμένου να έχουμε μετά πολιτικούς και κατευθυνόμενους δημοσιογράφους να ωρύονται και να ζητάνε δραστικές ενέργειες εκ μέρους της πολιτείας, για να έχει πάτημα μετά η εκάστοτε κυβέρνηση να γίνεται όλο και πιο επιθετική απέναντι σε τέτοιες διαμαρτυρίες.
Από την άλλη, το φοιτητικό κίνημα περιλαμβάνει μία μεγάλη γκάμα απόψεων και αποχρώσεων, που γίνεται χαώδες και δύσκολο να οργανωθεί. Μέσα σε αυτό το χάος, βρίσκουν ευκαιρία να «παίξουν» διάφοροι τύποι με άλλους σκοπούς. Οι ίδιοι που (πάλι κατευθυνόμενα, έστω και εν αγνοία τους) πλακώνονται κάθε Σ/Κ για τον Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ κλπ.
Και έχεις και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ να εστιάζουν στο φλεγόμενο αμάξι ή τη σπασμένη βιτρίνα και να ζητάνε από δευτεροετείς φοιτητές να απολογηθούν για τις ζημιές και να υπογράψουν δήλωση μετανοίας. Και τους νουθετούν κι από πάνω: «στις καταλήψεις που είστε, διαβάζετε καθόλου; Ρε αφήστε τα κομματικά και κοιτάξτε να πάρετε το πτυχίο σας, να γίνετε χρήσιμοι άνθρωποι».
Λες και ο φοιτητής ευθύνεται για 10 ηλίθιους που τελούν σε «διατεταγμένη υπηρεσία». Λες και ο φοιτητής δεν ανήκει στο «κοινωνικό σύνολο που πλήττεται και αγανακτεί με τα έκτροπα» (για να χρησιμοποιήσω μία αγαπημένη φράση των ασώματων κεφαλών που εμφανίζονται στα δελτία ειδήσεων). Λες και ο φοιτητής δεν πρέπει να διαμαρτύρεται για αυτό που νομίζει ότι είναι λάθος.
Αλλά κι αυτοί οι φοιτητές.... πάνε 33 χρόνια από τη μεταπολίτευση και 10 χρόνια από τότε που αποφοίτησα από το Πανεπιστήμιο. Ακόμα η ίδια φρασεολογία, η ίδια στάση, τα ίδια αδιέξοδα. Οι φοιτητοπατέρες, ενδοπανεπιστημιακοί και εξωπανεπιστημιακοί, ανεξαρτήτως χρώματος, είναι πληγή για το φοιτητικό κίνημα. Το έχω ζήσει.
Δυστυχώς, τα «μη-κρατικά» (πώς λέμε «μη-πόλεμος») πανεπιστήμια θα γίνουν πραγματικότητα στην Ελλάδα. Το θέμα είναι ότι τα Δημόσια Πανεπιστήμια έχουν να αναδείξουν ένα σπουδαίο ερευνητικό έργο, το οποίο πάει χαμένο τόσα χρόνια. Για μένα, το κύριο μέλημα θα πρέπει να είναι η ενίσχυση των Πανεπιστημίων και του έργου τους. Κοινώς, το Δημόσιο Πανεπιστήμιο να πουλήσει ακριβά το έργο του, όχι όμως στους φοιτητές, αλλά στους λοιπούς ενδιαφερόμενους.
Να στο πω αλλιώς: Θέλεις κύριε επιχειρηματία να επιχορηγήσεις μία έρευνα στο ΕΚΠΑ; Θα το κάνεις, αλλά με τους όρους του ΕΚΠΑ, όχι τους δικούς σου. Σε μία εκπομπή της ΝΕΤ, ήταν ένας δημοσιογράφος (Ν. Μπογιόπουλος του «Ριζοσπάστη»), ο οποίος αναφέρθηκε σε μία έρευνα που είχε κάνει το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο σχετικά με την ποιότητα του γάλακτος. Αυτή η έρευνα επιχορηγήθηκε από τη Friesland Hellas, η οποία απαίτησε, βάσει συμφωνητικού, τα αποτελέσματα της έρευνας να μη χρησιμοποιηθούν για άλλους ερευνητικούς σκοπούς του Πανεπιστημίου, αλλά να αποτελέσουν πνευματική περιουσία της εταιρείας. Και προφανώς, υπάρχουν και άλλα παραδείγματα.
Θα μου πεις «παλαβός είσαι; άμα αρχίσει να συμπεριφέρεται έτσι το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, τότε όλοι οι χρηματοδότες θα πάνε στα ιδιωτικά»
Εάν υπάρχει κατάλληλη θεσμική προστασία, που να απαγορεύει την ασυδοσία των ιδιωτών, τόσο στα κρατικά, όσο και στα μη – κρατικά πανεπιστήμια, τότε τα Δημόσια ΑΕΙ έχουν ένα ισχυρό πλεονέκτημα συσσωρευμένης τεχνογνωσίας που μπορούν να αξιοποιήσουν.
Τα είπα όλα μαζεμένα και σε ζάλισα, ε; Συγγνώμη.
Στις τηλεοπτικές ειδήσεις, η ίδια ιστορία: «γιατί δεν τους πιάνουν; Μήπως κάποιοι έχουν συμφέρον από τη δράση των κουκουλοφόρων;»
(ναι ρε μαλάκα, οι τζαμάδες, οι μαρμαράδες, οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και οι κατασκευαστές φυλακίων).
Ο πατέρας μου, μού έλεγε μία ιστορία «Ήμουν τη δεκαετία του ’80 σε μία πορεία στην Πατησίων, και έβλεπα τους αναρχικούς ταμπουρωμένους στο Πολυτεχνείο κι απ’ έξω διάφορους ‘αγανακτισμένους πολίτες’ (πολύ δημοφιλής όρος εκείνη την εποχή) να βρίζουν και να προκαλούν. Κι όταν οι αναρχικοί πετούσαν πέτρες από μέσα, οι ‘αγανακτισμένοι πολίτες’ τις απέκρουαν χρησιμοποιώντας καδρόνια και ρόπαλα, με τη δεξιοτεχνία μπεϊζμπολίστα».
Απ’ όσα ξέρω και καταλαβαίνω, η σχέση μεταξύ κράτους και παρακράτους είναι αρκετά περίπλοκη. Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι βαλτοί προβοκάτορες που ξεκινάνε τα επεισόδια για να προκαλέσουν την επέμβαση της αστυνομίας, ή ακόμα και τη μη-επέμβαση σε κάποιες περιπτώσεις, προκειμένου να έχουμε μετά πολιτικούς και κατευθυνόμενους δημοσιογράφους να ωρύονται και να ζητάνε δραστικές ενέργειες εκ μέρους της πολιτείας, για να έχει πάτημα μετά η εκάστοτε κυβέρνηση να γίνεται όλο και πιο επιθετική απέναντι σε τέτοιες διαμαρτυρίες.
Από την άλλη, το φοιτητικό κίνημα περιλαμβάνει μία μεγάλη γκάμα απόψεων και αποχρώσεων, που γίνεται χαώδες και δύσκολο να οργανωθεί. Μέσα σε αυτό το χάος, βρίσκουν ευκαιρία να «παίξουν» διάφοροι τύποι με άλλους σκοπούς. Οι ίδιοι που (πάλι κατευθυνόμενα, έστω και εν αγνοία τους) πλακώνονται κάθε Σ/Κ για τον Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό, ΑΕΚ κλπ.
Και έχεις και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ να εστιάζουν στο φλεγόμενο αμάξι ή τη σπασμένη βιτρίνα και να ζητάνε από δευτεροετείς φοιτητές να απολογηθούν για τις ζημιές και να υπογράψουν δήλωση μετανοίας. Και τους νουθετούν κι από πάνω: «στις καταλήψεις που είστε, διαβάζετε καθόλου; Ρε αφήστε τα κομματικά και κοιτάξτε να πάρετε το πτυχίο σας, να γίνετε χρήσιμοι άνθρωποι».
Λες και ο φοιτητής ευθύνεται για 10 ηλίθιους που τελούν σε «διατεταγμένη υπηρεσία». Λες και ο φοιτητής δεν ανήκει στο «κοινωνικό σύνολο που πλήττεται και αγανακτεί με τα έκτροπα» (για να χρησιμοποιήσω μία αγαπημένη φράση των ασώματων κεφαλών που εμφανίζονται στα δελτία ειδήσεων). Λες και ο φοιτητής δεν πρέπει να διαμαρτύρεται για αυτό που νομίζει ότι είναι λάθος.
Αλλά κι αυτοί οι φοιτητές.... πάνε 33 χρόνια από τη μεταπολίτευση και 10 χρόνια από τότε που αποφοίτησα από το Πανεπιστήμιο. Ακόμα η ίδια φρασεολογία, η ίδια στάση, τα ίδια αδιέξοδα. Οι φοιτητοπατέρες, ενδοπανεπιστημιακοί και εξωπανεπιστημιακοί, ανεξαρτήτως χρώματος, είναι πληγή για το φοιτητικό κίνημα. Το έχω ζήσει.
Δυστυχώς, τα «μη-κρατικά» (πώς λέμε «μη-πόλεμος») πανεπιστήμια θα γίνουν πραγματικότητα στην Ελλάδα. Το θέμα είναι ότι τα Δημόσια Πανεπιστήμια έχουν να αναδείξουν ένα σπουδαίο ερευνητικό έργο, το οποίο πάει χαμένο τόσα χρόνια. Για μένα, το κύριο μέλημα θα πρέπει να είναι η ενίσχυση των Πανεπιστημίων και του έργου τους. Κοινώς, το Δημόσιο Πανεπιστήμιο να πουλήσει ακριβά το έργο του, όχι όμως στους φοιτητές, αλλά στους λοιπούς ενδιαφερόμενους.
Να στο πω αλλιώς: Θέλεις κύριε επιχειρηματία να επιχορηγήσεις μία έρευνα στο ΕΚΠΑ; Θα το κάνεις, αλλά με τους όρους του ΕΚΠΑ, όχι τους δικούς σου. Σε μία εκπομπή της ΝΕΤ, ήταν ένας δημοσιογράφος (Ν. Μπογιόπουλος του «Ριζοσπάστη»), ο οποίος αναφέρθηκε σε μία έρευνα που είχε κάνει το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο σχετικά με την ποιότητα του γάλακτος. Αυτή η έρευνα επιχορηγήθηκε από τη Friesland Hellas, η οποία απαίτησε, βάσει συμφωνητικού, τα αποτελέσματα της έρευνας να μη χρησιμοποιηθούν για άλλους ερευνητικούς σκοπούς του Πανεπιστημίου, αλλά να αποτελέσουν πνευματική περιουσία της εταιρείας. Και προφανώς, υπάρχουν και άλλα παραδείγματα.
Θα μου πεις «παλαβός είσαι; άμα αρχίσει να συμπεριφέρεται έτσι το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, τότε όλοι οι χρηματοδότες θα πάνε στα ιδιωτικά»
Εάν υπάρχει κατάλληλη θεσμική προστασία, που να απαγορεύει την ασυδοσία των ιδιωτών, τόσο στα κρατικά, όσο και στα μη – κρατικά πανεπιστήμια, τότε τα Δημόσια ΑΕΙ έχουν ένα ισχυρό πλεονέκτημα συσσωρευμένης τεχνογνωσίας που μπορούν να αξιοποιήσουν.
Τα είπα όλα μαζεμένα και σε ζάλισα, ε; Συγγνώμη.
Σχόλια