Antonisblog_X

Αν δεν έχεις κάτι να κάνεις σήμερα και αύριο, προτείνω να περάσεις από το θεατράκι του Δήμου Ζωγράφου κατά τις 21:15. Η θεατρική ομάδα του Δήμου ανεβάζει το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" (του γνωστού Άγγλου) σε μία διαφορετική, πιο "καλοκαιρινή" προσέγγιση (που θυμίζει λιγάκι την ταινία με τον ΝτιΚάπριο). Αν πας μάλιστα πριν την έναρξη και ψάξεις τον Γιώργο τον Τζουβελέκη εκ μέρους μου, θα σε κεράσουν και κρασάκι (δεξίωση των Καπουλέτων γαρ).

Τέτοια εποχή πριν από 17 χρόνια (ήμουν 14 τότε), ζούσαμε κάτι παρόμοιο με τις σημερινές καταστάσεις. Όπως και τώρα, μας φαινότανε ονειρικό (για να μην πω οργασμικό) που η ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ εθνική (όχι ο γάβρος η ο βάζελος) έφτανε στα τελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Βέβαια, τα μεγέθη είναι διαφορετικά. Το ποδόσφαιρο έχει (σε ευρωπαϊκό επίπεδο) μεγαλύτερη δημοτικότητα και, ως εκ τούτου, μεγαλύτερη γκλαμουριά. Πέρα απ' αυτό, η ιδέα των "παιδιών μας" (sic) που "πολεμάνε ένδοξα στη Λισαβώνα" (sic x2), δηλ. σε τόπο μακρινό, δημιουργεί μια άλλη αίγλη, μεγαλύτερη από εκείνη των εμφανίσεων των Ελληνικών συλλόγων π.χ. στο Champions League, ή όταν παίζαμε στην έδρα μας στο ΣΕΦ το '87. Γεγονός πάντως είναι πως τέτοιο πράγμα έχει καιρό να συμβεί στην Ελλάδα. Οι πανηγυρισμοί το βράδυ των εκλογών ή αυτοί με αφορμή τη νίκη του ΠΑΟ στο πρωτάθλημα δεν έχουν καμία σχέση. Όλοι ανάκατα στο δρόμο (μα ΟΛΟΙ: γκομενίτσες και χουλιγκάνια, πατεράδες και πιτσιρίκια, αριστεροί και δεξιοί), να...

Άνευ κειμένου (για την αντίθεση με το προηγούμενο post του Αντώνη)