Antonisblog_X

Παίρνω γραμμή από 3 διαφορετικά γεγονότα: 1. Την τραγωδία στο Λούσιο ποταμό. 2. Τον θάνατο της Αμαλίας Καλυβινού 3. Το επερχόμενο reality game "Big donor". Και πιέζομαι να βρω κάτι κοινό. Και βρίσκω. Και στις 3 περιπτώσεις, αργά η γρήγορα θα βγει κάποιος ή κάποια, με ένα φρέσκο και νεανικό παρουσιαστικό, φέρων/ φέρουσα την απαραίτητη δυναμικότητα και αισιοδοξία και, βοηθούντος του ωραίου και ευέλικτου λεξιλογίου του, θα δικαιολογήσει αυτά που ούτε με σφαίρες δεν δικαιολογούνται. Ότι δηλαδή "ευθύνονται και οι εκδρομείς. Τους είπαμε να βάλουν τα κράνη τους κι αυτοί δεν τα βάζανε." Ότι "η Αμαλία Καλυβινού ξεσήκωσε τον κόσμο για το τίποτα, καθώς όλο το ιατρικό προσωπικό έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν." Ότι "εφ' όσον είναι δικαίωμα του δότη να δώσει το όργανό του όπως αυτός/ή νομίζει, εμείς απλώς επικουρούμε". Η ρητορία, η στρεψοδικία, η δημαγωγία, γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Κρίμα που το συνολάκι "πίσσα-πούπουλα-διαπόμπευση" πρωτοφορέθη...

Το περσινό καλοκαίρι δεν έφυγε ποτέ. Είπε να πάρει έναν υπνάκο κάτω απ’ την ελιά και άφησε στο πόδι του τις άλλες τρεις εποχές. Οι οποίες όμως τα κάνανε μπάχαλο. Το φθινόπωρο διάβαζε τα νέα blogs, ο χειμώνας έπαιζε playstation και η άνοιξη έτρεχε με την κοιλιά στο στόμα στα μαιευτήρια. Κι έτσι το περσινό καλοκαίρι ξύπνησε, έριξε 2 – 3 καντήλια που δεν το αφήσανε να χαλαρώσει λίγο, έφτιαξε ένα φραπόγαλο ν’ ανοίξει το μάτι του και ανέλαβε από κει που τα είχε αφήσει. Από τον Ιούνιο του ’06 έως τώρα, μία ανάσα. Και να’ χω 2 συναδέλφους που μου λένε ότι θα πάνε στο Νησί πριν από μένα.. Δε γαμιέται, καλά να είμαστε και να γελάμε όσο μπορούμε. (ήρθε στην παρέα μας και η κόρη_x. Υγιέστατη και ζωηρότατη. Αλλά μην περιμένεις να δεις φωτογραφία της. Θα μου τη ματιάσεις.)