Antonisblog_X

Η Μαρία, χθες στο τηλέφωνο, μου θύμισε μία φάση που είχε γίνει προ δεκαετίας και βάλε στη Βουλή. Όπου έχει πάει ο Σεραφείμ για αγιασμό και οι βουλευτές του ΚΚΕ στέκονται όρθιοι μεν, ακίνητοι και αμετακίνητοι δε. Και γυρνάει ο Σεραφείμ στο Φλωράκη και με ένα τρομερό ύφος του λέει «Χαρίλαε, έλα να προσκυνήσεις την εικόνα!». Ο Φλωράκης τελικά ασπάσθηκε την εικόνα, όχι τον Σεραφείμ. Τί δείχνει αυτό; Ότι πέραν του γεγονότος ότι (σε αντίθεση με κάποιους άλλους καλοζωισμένους, ονόματα δε λέμε) ο Σεραφείμ όχι απλώς «τα» είχε, αλλά «του» σέρνονταν στο πάτωμα, η σχέση που υπήρχε μεταξύ των τότε ηγετών της Ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και του ΚΚΕ ήταν πέραν ιδεολογιών και θέσεων, τοποθετημένη σε άλλες βάσεις, που μάλλον δεν υφίστανται πια. Και ακόμα, ότι η Αριστερά μπορεί και έχει υποχρέωση να στηρίξει την Ελληνική παράδοση, ακόμα και τις θρησκευτικές συνήθειες και εκδηλώσεις του λαού (καμία σχέση με το κλεφτρο-κισσο-παπαδομάνι που λυμαίνεται τα ταμεία). Κι αν τα αναφέρω αυτά, είναι διότι με τη ...

...ή αλλιώς η τιμή της χαμένης Αριστεράς (και όχι η χαμένη τιμή της Αριστεράς, όπως συνήθως λέγεται και ακούγεται). Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: χθες είχα κατέβει στο γνωστό κουτούκι του Χολαργού (εδώ οι ίδιοι δεν χρειάζεται να κάνουν διαφήμιση, θα κάτσω να τους κάνω εγώ;), όπου συνάντησα την Κλεοπάτρα μετά του πατρέα της (τρελή αναφορά σε Ν. Εξαρχίδη). Καθώς μιλούσαμε για δουλειές με τον Απόστολο και για την έκθεση του Greenaway στο Ελληνοβρετανικό με την Κλέρη, έρχεται μία παρέα 6-7 ατόμων (Μ.Ο. ηλικίας 50κάτι) με ένα μπουζούκι. Στο καπάκι αρχίζει ο μπουζουκτσής να παίζει, και μάλιστα σε τρελές ταχύτητες. Όπου ο Απόστολος αρχίζει να ψιλοστραβώνει, καθώς είναι γνωστή η τρελή αγάπη του για τα λαϊκά («μπολονέικα» κατά την Αιγιωτική διάλεκτον) και συν τοις άλλοις το να έχεις πιει τα Ντραμπούγια σου στο ροκόμπαρο και να’ χεις γίνει άρχοντας και να παίρνεις την κορούλα σου για φαΐ και να στην πέφτουν οι ρεμπέτες δεν είναι ό,τι καλύτερο για τον ψυχισμό σου. Η δε Κλέρη το ψιλοδιασκεδάζ...

…κι η νύφη την ξαναέκανε με τον άλλον. Όπως και να’ χει, η επανάληψη του «Ματωμένου Γάμου» την Κυριακή 8 Μαΐου πήγε καλά, καλύτερα από τις παραστάσεις του Δεκέμβρη. Οι καινούργιοι τα πήγαν μια χαρά και οι παλιοί το απόλαυσαν. Εμένα μου βγήκε μία κούραση που δεν μου’ χε βγει το χειμώνα. Δεν αντέχω άλλο να έχω ένα container φροντιστήριο να κουβαλάω σε κάθε παράσταση (ρούχα- κιθάρες- ενισχυτές- βάσεις- μπότες- παπούτσια- αμάν!) Συν τοις άλλοις, είχα και λίγο άγχος για τη μουσική. Δεν είναι και λίγο να παίρνεις μία φωνάρα (γεια σου ρε Ιλιάδα) μαθημένη σε ροκ και να την βάζεις να πει αμανέδικο μοιρολόι, και μάλιστα να της πηγαίνεις το κομμάτι 2 βδομάδες πριν την παράσταση. Αστέρι! Από λαθάκια, ένα σωρό. Κάτι ατάκες που δεν ακούστηκαν, κάτι σαρδαμάκια, αλλά καλύφθηκαν πολύ γρήγορα και με φοβερό επαγγελματισμό, όπως άλλωστε αρμόζει σε μία ομάδα που φυσάει (εεεεετσ’!). Τώρα πάμε Πεύκη, στο Πνευματικό Κέντρο (Χρυσοστόμου Σμύρνης & Ρήγα Φεραίου), την Τετάρτη 18/5. Τον χώρο δεν τον έχουμε δει...