Καλυψώ

Από τότε που έχω μπαρκάρει στα ποντοπόρα, τόσα χρόνια τώρα, ακούω την ίδια ιστορία από τους υπόλοιπους.
Στην περιοχή, λέει, νότια του Νησιού του Πάσχα, υπάρχει ένα νησί που δεν είναι στο χάρτη. Ένα νησί που συνέχεια το βαράνε τα ρεύματα και που για να δέσεις πρέπει να έχεις κάνει μεγάλο τάμα στο Θεό. Στο νησί αυτό, λένε, βρίσκεται ο μεγαλύτερος θησαυρός που έχει γνωρίσει άνθρωπος.
Αυτή η ιστορία έχει καρφωθεί στο μυαλό μου. Καθορίζει πλέον τις σκέψεις μου και τις πράξεις μου. Πρέπει οπωσδήποτε να ανακαλύψω αν είναι αλήθεια. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο, μόνο αυτό.

Και σ’ ένα ταξίδι με τάνκερ στη Γαλλική Πολυνησία, κλέβω ένα ψαροκάικο από το λιμάνι και ανοίγομαι νοτιοανατολικά. Και πέφτω σε μια θύελλα που όμοιά της δεν έχω ξαναδεί. Και πιάνει το καΐκι και το παίζει σαν φύλλο. Και λέω, πάει, τώρα θα πνιγώ για μια χαζομάρα των ναυτικών.
Και συνέρχομαι και νιώθω την άμμο στο στόμα μου. Και ο ήλιος μου ζεσταίνει την πλάτη. Και ανοίγω τα μάτια και την βλέπω μπροστά μου. Γυμνή. Να μου χαμογελάει. Και να μου θυμίζει όλες τις γυναίκες που γνώρισα, που αγάπησα, που έκανα έρωτα μαζί τους. Και το σώμα της να είναι ό,τι χρειάζομαι αυτή τη στιγμή. Ούτε νερό, ούτε φαΐ, ούτε αέρας, ούτε τίποτα άλλο, μόνο αυτό. Μόνο αυτός ο θησαυρός.
Και όταν πέφτω πάνω της, μια σαν πεινασμένος έτοιμος να την κατασπαράξω και μια σαν δειλός κυνηγός μπροστά στη λέαινα που δείχνει τα δόντια της, το άρωμα του κορμιού της και η ανάσα της περικλείουν όλες τις μυρωδιές που έχω μυρίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, καλές και κακές. Και καταλαβαίνω ότι όσο πιο μεγάλος ο θησαυρός, τόσο πιο εύκολα σε κάνει δικό του.
...
Και εν τω μεταξύ στο δωμάτιο του νοσοκομείου, οι γιατροί προσπαθούν να με επαναφέρουν στη ζωή. «Δεν γίνεται τίποτα», λένε στον ιδιοκτήτη του τάνκερ που βρίζει την τύχη του, «λες και δεν θέλει να συνέλθει. Το σώμα του δεν αντιδρά καθόλου».
....
Και έχω χαθεί στην αγκαλιά της. Μυρίζω τον κόρφο της. Δοκιμάζω τη γεύση της.Δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Μόνο αυτό.



commissioned by Marilena