Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μια ιστορία θα σας πω...

Βγήκε πρόσφατα σε DVD η ταινία του Ανδρέα Θωμόπουλου «Να μ’ αγαπάς», η οποία αναφέρεται (χωρίς να τον κατονομάζει) στον Παύλο Σιδηρόπουλο.
Στην ταινία αυτή παρουσιάζεται μία μυστηριώδης τύπισσα (την υποδύεται η Ρέα Τουτουνζή), η οποία φαίνεται να συνδέεται άμεσα με τον «Παύλο».



Έτυχε να γνωρίσω το πραγματικό πρόσωπο πίσω από το ρόλο αυτό. Σύχναζε στο μεζεδοπωλείο που έπαιζα πριν από 2 χρόνια. Κάποτε ίσως και να έμοιαζε στην Τουτουνζή (αν και η ίδια είχε πει «πως είναι έτσι αυτή που με κάνει»), αλλά οι παντός είδους καταχρήσεις την είχαν αλλάξει. Αν εξαιρέσεις τις στιγμές που μεθούσε και πετούσε χριστοπαναγίες, γενικότερα ήταν καλός άνθρωπος.
Την βρήκανε πεθαμένη πριν από κανά χρόνο στο σπίτι της. Πριν φύγει, έλεγε για την Εγκυκλοπαίδεια του Ελληνικού Ροκ που ετοίμαζε ο Νταλούκας και τον βοηθούσε, για το δίσκο που ετοίμαζε ο Πουλικάκος (τα «Αδέσποτα Σκυλιά»), αλλά ποτέ δε μίλησε για τον Σιδηρόπουλο. Δεν τη ρωτήσαμε κιόλας.
Περισσότερα στο blog της Rain.

Σχόλια

Ο χρήστης candy's τετραδιάκι είπε…
...και μαλλον δεν θα μαθουμε ποτε!
Κι αυτο ειναι που με γοητευει πολυ.

καλο βραδυ!
Ο χρήστης Polis 2023 είπε…
H "τύπισσα" ονομαζόταν Γιόλα Αναγνωστοπούλου και υπήρξε σπουδαία ποιήτρια του Κίτρινου Σούρουπου.
Ο χρήστης antonis_x είπε…
@candy's: ...σαν να πιάνουμε την ηχώ της ιστορίας...
@rain: Γιολάντα τη φωνάζαμε εμείς. Δεν ήξερα ότι ήταν και ποιήτρια.
Είδα το blog σου. Τόσα πράγματα που δεν ήξερα...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

What's another year?

Τον Μάνο Ξυδού...

. .τον είχα δει τελευταία φορά ανήμερα των Φώτων στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, στη Νέα Σμύρνη. Ήτανε τότε που έπαιζε με τον Κατσιμίχα στο Γυάλινο, πιο πάνω στη Συγγρού. Σκέφτηκα, παλιός Αγιοαναργυριώτης ήταν, θα'θελε να βρει καμιά εκκλησία να του θυμίζει την παλιά γειτονιά του. Τυλιγμένος στο παλτό του, χωρίς να μιλάει, χωρίς να του δίνει σημασία κανείς, πήγε στη βρύση, πήρε τον αγιασμό του και έφυγε, μάλλον για τον πρώτο καφέ της ημέρας. Μιλάμε για τον Μάνο Ξυδού, που πριν από τους Πυξ Λαξ, είχε κάνει τους Dreamer & The Full Moon (το Sadrina θα λέει κάτι στους παλιότερους, με την εισαγωγή του ακκορντεόν), ήτανε και στέλεχος στην ΕΜΙ (έχω μία κασσέτα στο πατρικό μου, συλλογή Best των Whitesnake, δική του επιμέλεια). Και κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο μόνος από τους Πυξ Λαξ που ήταν κομματάκι πιο σοβαρός. Άντε στο καλό ρε μάγκα...