Ακύλλα και Πρισκίλλης

Σήμερα γράφω για να γράφω.
Όπως όταν αγοράζεις ψωμί για το σπίτι, «έτσι για να βρίσκεται». Κι ας μην το φας ποτέ.
Μου έστειλες μήνυμα πριν από λίγο. «Αν μπορείς το βράδυ, πέρνα όπως θα’ ρχεσαι από το ζαχαροπλαστείο και πάρε δύο cremas catalanas». Μικρές γλυκές συνωμοσίες. Μαζί σου, όλα τα ξεχνάω και όλα τα θυμάμαι.
Έκλεισα 3 χρόνια εδώ, σε αυτό το blog. Μ' αρέσει που γκρινιάζεις «καλά ρε συ, όλα θα τα γράφεις; Τί κουτσομπόληδες που είστε εσείς οι bloggers!». Που να’ξερες, καλό μου, τί γράφουν άλλοι...
Θέλω να πάμε σινεμά. Σ’ εκείνες τις αίθουσες, τις καινούργιες, που ξαπλώνεις στα καθίσματα και σου φέρνουν και φαγητό. Θυμάσαι όταν είχαμε πάει παραμονή Χριστουγέννων;
Κάθε πρωί με ξυπνάει το ραδιόφωνο. Ψέματα, με ξυπνάει το φως που μπαίνει από το διπλανό δωμάτιο. Να θυμηθώ να κλείσω το παράθυρο. Γιατί; Για να κοιμάσαι περισσότερο; Ναι, δίπλα σου. Να μην έχω κάτι να μου θυμίζει ότι πρέπει πάλι να φύγω.
Σ’ άρεσε που έβρεχε προχθές. Κι ας γίναν οι βεράντες χάλια. Δεν πειράζει, σου λέω, θα τις κάνουμε μαζί το Σάββατο.

Για άσχετο πράγμα ξεκίνησα, σε σένα κατάληξα. Αυτόματη γραφή. Άραγε θα το διαβάσεις χωρίς να στο πω εγώ;