Antonisblog_X

(κουλός τίτλος, για κουλό ποστ) Διακόπτω τις διακοπές μου στην Ατλαντίδα, όπου η κόρη μου λατρεύεται σαν θεά κι εγώ μετά της συζύγου μου απολαμβάνουμε τιμές θεογεννητόρων, για να σου πω (μεγάλη η χάρη σου) ότι ο χασάπης της γειτονιάς μου αποφάσισε να ανοίξει ιστολόγιον κινηματογραφικόν. Τώρα, τί του΄ρθε του κρεοπώλη να ασχοληθεί με το σελλουλόιντ, σελλυλόιντ (ποιά είναι αυτή η Shelly Lloyd; έχει και κυτταρίτιδα παναθεμά τηνε), πωσδιάολο το λένε, η κόρη μου (όρα άνωθεν) κι η ψυχή της. Είναι και ακατάληπτος μαζί με τ' άλλα. Γράφει σε Γαμμική Γ΄. Είναι πάντως καλό φιλαράκι και βγάζει γέλιο. Εδώ λέμε. Πίσω στις βουτθιές τώρα.

Ομάδα Δράσης για την Ψηφιακή Ασφάλεια, λέει. Αγγλιστί, DART (καλά ρε, πληρώνουν άτομο να τους φτιάχνει τα ακρωνύμια τόσο τρέντυ;). Πρωτοβουλία στα πλαίσια του προγράμματος "Ψηφιακή Ελλάδα". (Άλλο ανέκδοτο: Ψηφιακή Ελλάδα. Με το Internet να δαιμονοποιείται στα τηλεσκπουπίδια του κάθε Χαραβδέλλα. Με τον ΟΤΕ να κάνει νάζια και να καψωνάρει όσους θέλουν να αλλάξουν παροχέα. Με τους περισσότερους έλληνες bloggers να την έχουν "δει" κουτσομπόλες και κατίνες- γιατί ρε, ψέμματα λέω; Ρίξε μια βόλτα στο δίκτυο να δεις τί παίζει και ποιοί ντεμεκο-αλληλοσφάζονται για μια χούφτα επισκέψεις...) Τέσπα, στην ιστοσελίδα του DART γράφει διάφορα ωραία, τί είναι το phising, τί να προσέχεις στις online αγορές σου, τί να χρησιμοποιείς για προστασία απέναντι στους ιούς κλπ κλπ κλπ. Και σκάει το αριστούργημα: Γονείς και Διαδίκτυο Όπου, μεταξύ άλλων, παρέχεται και υπόδειγμα οικογενειακού συμβολαίου, όπου θα ορίζεται η χρήση του internet από το κάθε παιδί της οικογένειας. Οικογενειακό συμβό...

Από τότε που έχω μπαρκάρει στα ποντοπόρα, τόσα χρόνια τώρα, ακούω την ίδια ιστορία από τους υπόλοιπους. Στην περιοχή, λέει, νότια του Νησιού του Πάσχα, υπάρχει ένα νησί που δεν είναι στο χάρτη. Ένα νησί που συνέχεια το βαράνε τα ρεύματα και που για να δέσεις πρέπει να έχεις κάνει μεγάλο τάμα στο Θεό. Στο νησί αυτό, λένε, βρίσκεται ο μεγαλύτερος θησαυρός που έχει γνωρίσει άνθρωπος. Αυτή η ιστορία έχει καρφωθεί στο μυαλό μου. Καθορίζει πλέον τις σκέψεις μου και τις πράξεις μου. Πρέπει οπωσδήποτε να ανακαλύψω αν είναι αλήθεια. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο, μόνο αυτό. Και σ’ ένα ταξίδι με τάνκερ στη Γαλλική Πολυνησία, κλέβω ένα ψαροκάικο από το λιμάνι και ανοίγομαι νοτιοανατολικά. Και πέφτω σε μια θύελλα που όμοιά της δεν έχω ξαναδεί. Και πιάνει το καΐκι και το παίζει σαν φύλλο. Και λέω, πάει, τώρα θα πνιγώ για μια χαζομάρα των ναυτικών. Και συνέρχομαι και νιώθω την άμμο στο στόμα μου. Και ο ήλιος μου ζεσταίνει την πλάτη. Και ανοίγω τα μάτια και την βλέπω μπροστά μου. Γυμνή. Να μου χαμογελάει...

(σκηνή από παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, όπου ο πρωταγωνιστής σηκώνει το ακουστικό του τηλεφώνου και λέει τις δικές του ατάκες, αλλά και τις ατάκες των άλλων ως ερωτήσεις:) Έλα ρε μπαμπάκη , τί θες πάλι...... τί να μάθω; .....τί; ξεκίνησε πυραμιδοειδές παιχνίδι μεταξύ των bloggers; Τί πράμα είναι αυτό;..... τί; κάθε blogger κάνει 5 εξομολογήσεις για τον εαυτό του;..... ΟΚ, μπράβο τους, εγώ τί φταίω; Άσε με να παίξω κανά Doom..... τί; κάθε blogger που συμμετέχει προτείνει κι άλλους 5;... Τί; κι εσύ πρότεινες εμένα; Πωωω ρε πούστη μου σε μπελά που μ΄ έβαλες, χέσε με βαριέμαι.... τί; δε θα μου στείλεις εκείνο το Σατώ ντε Κολινιόν του '97 που μου υποσχέθηκες; Είσαι στυγνός εκβιαστής, το ξέρεις;.... Α, το ξέρεις, ε; Απ' το παιδί σου να το'βρεις, ευχή και κατάρα σου δίνω.... τεεεσπα, μ' έχωσες που μ' έχωσες, άντε να σου γράψω καμιά χαζομάρα, όχι τίποτα άλλο, επειδή είσαι εσύ: 1. Μ' αρέσει να διαβάζω το πρόγραμμα της τηλεόρασης όταν είμαι στην τουαλέτα. 2. Το πρωί...

Θυμάμαι μικρός, όταν ανεβαίναμε για διακοπές στο Βόλο, με το που ανοίγαμε την πόρτα του σπιτιού και αφήναμε τις βαλίτσες, εντός 10 λεπτών χτυπούσε το τηλέφωνο. Ήταν ο γείτονας και παλιός φίλος του πατέρα μου. Βαρύς τύπος, με μια φωνή πιο μπάσα κι απ’ τον Barry White , σιδηροδρομικός (και συνδικαλιστής, αλλά με τους άλλους, όχι τους κοκουέδες), αλλά με καρδιά μάλαμα. Ο οποίος έμενε ένα τσιγάρο δρόμο από το σπίτι μας, αλλά καταλάβαινε με τη μία πότε είχαμε έρθει. «Έλα, καλωσήρθατε. Λοιπόν, το βράδυ περάστε από το σπίτι. Έχω κολοκυθάκια απ’ τον κήπο, αυγουλάκια, η Σούλα θα φτιάξει και κανά μπιφτέκι, έχω και 10 μπουκάλια κρασί, θα πάρω κι άλλα 10, λες να μας φτάσουν;» Και πόσοι ήμαστε; Όλοι κι όλοι 10 άτομα, 7 μεγάλοι, 3 πιτσιρίκια. Και μαζευόμαστε στη «Βίλλα Δη Μουν» (έτσι φωνάζαμε το σπίτι, γιατί έβλεπες ωραία την πανσέληνο από κει) και πλακωνόμαστε στα μεζεκλίκια, και πίναμε το κρασί που τις περισσότερες φορές ήταν ένα βήμα πριν το ξύδι, και πιάναν οι μεγάλοι τις κομματικές συζητ...

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έβγαλε νέο CD, ονόματι "Διάφανος". Μέσα στο CD έχει ένα κομμάτι που λέγεται "You, the_Universe". Εκεί αναφέρονται απανωτά πολλοί και διάφοροι bloggers. Στο 31ο δευτερόλεπτο γίνεται αναφορά στην αφεντιά μου. Επειδή δεν έχω διαβάσει ακόμα τα σχόλια στο ένθετο του CD γι' αυτό το κομμάτι, δεν μπορώ να πω αν είναι tribute στην ελληνική blogoκοινότητα (τρομάρα μας) ή απλά ο ΘΠ και η εύθυμη παρέα του μας δουλεύει διακριτικά. Θα προσπαθήσω να μην την ψωνίσω -πολύ. Άλλωστε θα την ψωνίσουν και άλλοι, και προβλέπεται να (ξανα)γίνει το σύστριγγλο αναμεταξύ μας, χρονιάρες μέρες. Για να είμαι όμως ακριβοδίκαιος, πρέπει να απαντήσω στην φιλοφρόνηση με μία εξ' ίσου καλή διαφήμιση: Πάρε το νέο CD του Θανάση Παπακωνσταντίνου "Διάφανος". Ούτως ή άλλως ο τύπος λέει πολύ! Το εν λόγω κομμάτι μπορείς να το βρείς εδώ . Ελπίζω ότι είναι ακόμα πάνω. (Την ύπαρξη του κομματιού μου την επισήμανε ο mpampakis , ο οποίος βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για ...

...ή μάλλον hirotera apo Ameriki. Δημόσιο πρόσωπο άσκησε μήνυση στον ιδιοκτήτη της blogme.gr επείδή στους καταλόγους των blog που τηρούσε υπήρχε ένα blog που "έκραζε" αυτό το πρόσωπο. Και οι αρχές, λέει, συνέλαβαν τον κ. blogme και τον οδήγησαν στην ΓΑΔΑ και την άλλη μέρα, σιδεροδέσμιο στον εισαγγελέα. Προσοχή: όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διαχειριστή του "ψαχτηριού". Μέχρι να μάθω λεπτομέρειες, θεωρώ ότι παίζουν οι εξής περιπτώσεις: Περίπτωση 1: Το Δημόσιο Πρόσωπο δεν έχει ιδέα τί εστί "διαδίκτυο", πόσο μάλλον "blogging". Ούτε και η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ελπίζω τα τζιμάνια που έχουν στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην Ελ.ΑΣ. να τους εξηγήσουν ότι η φύση του blogging είναι τέτοια που λειτουργεί ως speaker's corner (γράφουμε από συνταγές για ηδύποτα μέχρι λίβελλους για τον διπλανό μας). Από κει και πέρα, τα ψαχτήρια και οι κατάλογοι των blogs εν Ελλάδι και αλλαχού απλά καταγράφουν την κίνηση της ημέρας, δεν εκφέρουν γνώμη επί των blogs...

Κάθε μέρα δημιουργείται ένας πεπερασμένος αριθμός blogs. Επίσης, κάθε μέρα ένας πεπερασμένος αριθμός χρηστών διαγράφουν τα blogs τους από τους αντίστοιχους servers. Κάνω μία υπόθεση εργασίας και λέω ότι το «ισοζύγιο» (νέα blogs μείον καταργούμενα blogs) είναι θετικό, άρα ο αριθμός των ενεργών blogs αυξάνεται. Εύλογο το ερώτημα: πότε ο αριθμός των ενεργών blogs θα φτάσει μία κρίσιμη μάζα που δεν θα μπορεί να διατηρηθεί πλέον από τους αντίστοιχους παροχείς (blogger, wordpress κλπ.); Ή, αν θέλεις, πότε θα έρθει η στιγμή που οι παροχείς θα πούνε «τα έσοδα από τις διαφημίσεις υπερκαλύπτουν τις δαπάνες για συνεχείς αναβαθμίσεις των server μας, οπότε ή θα βάλουμε χρεώσεις στις υπηρεσίες ή κάποια δωρεάν blogs θα κλείσουν». Και καλά, η πρώτη περίπτωση θα δημιουργήσει κύμα αντιδράσεων, και-καλά «φιμώνουν την ελεύθερη έκφραση στο internet, βγάζουν από τη μύγα ξύγκι» κλπ. Η δεύτερη περίπτωση όμως; Αν, φερ’ ειπείν, γυρίσει η blogger και πει «ΟΚ μάγκες, όποια blogs δεν συγκεντρώσουν ένα (x) αριθμό h...