Antonisblog_X

...ή μάλλον hirotera apo Ameriki. Δημόσιο πρόσωπο άσκησε μήνυση στον ιδιοκτήτη της blogme.gr επείδή στους καταλόγους των blog που τηρούσε υπήρχε ένα blog που "έκραζε" αυτό το πρόσωπο. Και οι αρχές, λέει, συνέλαβαν τον κ. blogme και τον οδήγησαν στην ΓΑΔΑ και την άλλη μέρα, σιδεροδέσμιο στον εισαγγελέα. Προσοχή: όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διαχειριστή του "ψαχτηριού". Μέχρι να μάθω λεπτομέρειες, θεωρώ ότι παίζουν οι εξής περιπτώσεις: Περίπτωση 1: Το Δημόσιο Πρόσωπο δεν έχει ιδέα τί εστί "διαδίκτυο", πόσο μάλλον "blogging". Ούτε και η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ελπίζω τα τζιμάνια που έχουν στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην Ελ.ΑΣ. να τους εξηγήσουν ότι η φύση του blogging είναι τέτοια που λειτουργεί ως speaker's corner (γράφουμε από συνταγές για ηδύποτα μέχρι λίβελλους για τον διπλανό μας). Από κει και πέρα, τα ψαχτήρια και οι κατάλογοι των blogs εν Ελλάδι και αλλαχού απλά καταγράφουν την κίνηση της ημέρας, δεν εκφέρουν γνώμη επί των blogs...

Χθες το βράδυ έκανα 1 ώρα Μαρούσι - Νέα Σμύρνη. Κι αυτό γιατί η Κηφισίας, από Υγεία μέχρι Κόμβο Αμπελοκήπων, και η Βασ. Σοφίας, από Κόμβο Αμπελοκήπων μέχρι Χίλτον, ήταν ένα τεράστιο parking. Κι αυτό γιατί στο Μέγαρο Μουσικής μοιράζανε τα Βραβεία Ωνάση. Και ό,τι υπήρχε σε μαύρη Mercedes στο λεκανοπέδιο ήταν παρκαρισμένο ακριβώς απ' έξω και έκλεινε το μισό δρόμο. Μαζί και τα van των τηλεοπτικών σταθμών. Και οι τροχονόμοι να το παίζουν παρκαδόροι. Και κατά τ' άλλα αγανακτούμε όταν οι διαδηλωτές κλείνουν το δρόμο και δεν μπορούμε να πάμε στη γκόμενα, ή όταν οι αγρότες κλείνουν την Εθνική και δεν μπορούμε να πάμε στο Πήλιο για (ξε)σκί. Όταν βγαίνουν οι μουράτοι και κλείνουν το δρόμο, γιατί δεν παραπονιέται κανείς; (άσχετο: με την ιστορία του Parking του Μεγάρου, ξέρεις τί έγινε τελικά;)

Φεστιβάλ Κόμικς της ΒΑΒΕΛ 2006. Μου θυμίζει παλιές καλές εποχές του Φεστιβάλ της ΚΝΕ, πριν αρχίσουν να σου σπάνε τα νεύρα οι «Ιεχωβάδες» πωλητές του «Οδηγητή» και οι στρατολόγοι «θα-μας-δώσεις-το-τηλέφωνό-σου-να-κανονίσουμε-μία-συνάντηση;». Ελεύθερος χώρος, τόσα πράγματα να δεις, να ακούσεις και να μυρίσεις (πολύ μπάφος μπροστά από το συναυλιακό χώρο ρε παιδιά), ωραίες φάτσες (από αντιεξουσιαστικούς μέχρι κραγμένες designers), πολλά κόμικς και CD να αγοράσεις, ακόμα και ο κατάλογος του φεστιβάλ είναι από μόνος του ολοκληρωμένο βιβλίο. Κάπου πήρε το μάτι μου τον Νάνο Βαλαωρίτη και τον «Μανόλο» (αν τον θυμάμαι σωστά, μορφή των Εξαρχείων, ποιητής, είχε συνεργαστεί και με τους «Αέρα Πατέρα», εξέδιδε και λογοτεχνικό φυλλάδιο). Το καλύτερο πράγμα του Φεστιβάλ δεν είναι τα κόμικς που εκτίθενται στην κεντρική αίθουσα. Άλλωστε, τα κόμικς είναι υπόθεση ένας προς έναν, εγώ προσωπικά δεν μπορώ να τα ευχαριστηθώ στριμωγμένος. Το καλύτερο πράγμα είναι ο χώρος και οι βόλτες που κάνεις μέσα σε αυτόν...

Το post αυτό είναι προσωπικό. Θα μου πεις "όλο το blog είναι προσωπικό". Απλά στο λέω απ' την αρχή για να μην αρχίσεις να λες μετά "τί με νοιάζει εμένα τί μαλακίες γράφει αυτός ο παπάρας για τη ζωή του...". Σήμερα γράφω για να ξεδώσω. Αν σ' ενδιαφέρει διάβασε. Αν όχι, τράβα κι αλλού, κι εγώ εδώ θα είμαι. Γκουχ.... Πήγα σ' ένα γάμο το Σάββατο. Εκεί (μάλλον) έπαθα βαρβάτη δηλητηρίαση. Όλη την Κυριακή ήμουν με εμετούς και πονοκεφάλους. Το οποίον σημαίνει ότι τα γενέθλιά μου (33 ετών το Σάββατο) τα πέρασα κάνοντας κάτι άλλο εκτός από το να γιορτάζω τον εαυτό μου, την Κυριακή δε την πέρασα κλεισμένος στο σπίτι, μην μπορώντας να πάω πουθενά. Σήμερα Δευτέρα τα'χω πάρει. Διάβασα και το ποστ του φίλου μου του 2π και θυμήθηκα ένα τραγούδι του Σωκράτη (στίχοι και μουσική), το "Θίασος": Επενδύσεις, διαφημίσεις, ενοχές και ανακρίσεις Εποχές για λεφτά, άπατος στα χαμηλά Με θεούς φοβερούς, με θρησκείες τρομοκράτες Με ληστές στην αυλή, αδιάφοροι, χαζοί Κά...

Το συλλογικό μας IQ πρέπει να έχει πέσει σε μονοψήφια νούμερα. Πώς αλλιώς μπορούν να εξηγηθούν κάποιες ατάκες που λέγονται τις τελευταίες μέρες, τις οποίες εάν κάποιος τις έλεγε σε άλλες εποχές θα τον περνούσαν από πίσσα και πούπουλα. Παράδειγμα 1 - Σπύρος Θεοδωρόπουλος, Διευθύνων Σύμβουλος της Vivartia, σε συνέντευξη τύπου: " Οι Ελληνες δεν πρόκειται να πιούν φθηνό φρέσκο γάλα, όπως και οι Γερμανοί δεν πρόκειται να απολαύσουν φθηνά τα μπάνια τους στη Μεσόγειο." Μπράβο ρε μανατζαραίε, στηρίζεις την τιμολογιακή πολιτική του κλάδου σου πάνω σε άσχετα πράγματα. Βούρτσες και πούτσες. Το ανελαστικό (γάλα) με το ελαστικό (θαλάσσια μπάνια). Χώρια το ότι (μια και το ανέφερες δηλαδή, όχι τίποτ' άλλο) με τα all-inclusive πακέτα, οι Γερμανοί κάνουν πιο φτηνές διακοπές στην Ελλάδα απ' ότι οι Έλληνες στην Ελλάδα. Κρίμα το ΜΒΑ σου. Παράδειγμα 2 - Από την ίδια συνέντευξη τύπου: "Σε ερωτήσεις για το πώς δικαιολογείται η μεγάλη διαφορά τιμής στο ράφι, ανάμεσα στο ανώνυμο γάλα κ...

Κάθε μέρα δημιουργείται ένας πεπερασμένος αριθμός blogs. Επίσης, κάθε μέρα ένας πεπερασμένος αριθμός χρηστών διαγράφουν τα blogs τους από τους αντίστοιχους servers. Κάνω μία υπόθεση εργασίας και λέω ότι το «ισοζύγιο» (νέα blogs μείον καταργούμενα blogs) είναι θετικό, άρα ο αριθμός των ενεργών blogs αυξάνεται. Εύλογο το ερώτημα: πότε ο αριθμός των ενεργών blogs θα φτάσει μία κρίσιμη μάζα που δεν θα μπορεί να διατηρηθεί πλέον από τους αντίστοιχους παροχείς (blogger, wordpress κλπ.); Ή, αν θέλεις, πότε θα έρθει η στιγμή που οι παροχείς θα πούνε «τα έσοδα από τις διαφημίσεις υπερκαλύπτουν τις δαπάνες για συνεχείς αναβαθμίσεις των server μας, οπότε ή θα βάλουμε χρεώσεις στις υπηρεσίες ή κάποια δωρεάν blogs θα κλείσουν». Και καλά, η πρώτη περίπτωση θα δημιουργήσει κύμα αντιδράσεων, και-καλά «φιμώνουν την ελεύθερη έκφραση στο internet, βγάζουν από τη μύγα ξύγκι» κλπ. Η δεύτερη περίπτωση όμως; Αν, φερ’ ειπείν, γυρίσει η blogger και πει «ΟΚ μάγκες, όποια blogs δεν συγκεντρώσουν ένα (x) αριθμό h...

- Όταν έχεις φάει 6 χρόνια από τη ζωή σου κοιτώντας την ίδια θέα από το ίδιο γραφείο... - Όταν έχεις δει 4 συναδέλφους στο διπλανό γραφείο να έρχονται και να φεύγουν, ο ένας μετά τον άλλο με εκνευριστική συχνότητα, και κάθε λίγο να πρέπει να μπαίνεις στη διαδικασία να βρεις νέο/ νέα συνάδελφο και να τον/ την εκπαιδεύσεις, ξέροντας ότι και αυτός/ αυτή θα φύγει.... - Όταν έχεις συνεργαστεί με τους πιο απίθανους ανθρώπους, στα πιο απίθανα έργα, και έχεις τρελαθεί στην "εργασιοθεραπεία" χωρίς να έχεις κανένα απολύτως ενδιαφέρον... - Όταν ο προϊστάμενος σου λέει, για νιοστή φορά, περί "προοπτικών" και "ανάπτυξης" και "ενδιαφέροντων νέων έργων", μόνο και μόνο για να σε κρατάει δίπλα του να του κάνεις τα θελήματα... - Όταν ξέρεις ότι, φεύγοντας από εδώ κανείς άλλος δεν θα σε πάρει, γιατί ως γνωστόν οι εμπλεκόμενοι επί μακρόν στο consulting είτε πάλι σε εταιρεία consulting θα πάνε (ποτέ ξανά), ή σε διευθυντική θέση (και αυτό μόνο αν είσαι Manager ή Partn...

Θεατρικοί Αγώνες Δήμου Ζωγράφου 2006. 1ο Βραβείο Ανδρικού Ρόλου: Γιώργος Τζουβελέκης (Μακχήθ), "Όπερα της Πεντάρας" (Μπρεχτ-Βάιλ), Θεατρική Ομάδα Δήμου Χολαργού. 1ο Βραβείο Γυναικείου Ρόλου: Σταυρούλα Μόκκα (Πόλλυ Πήτσαμ), "Όπερα της Πεντάρας" (Μπρεχτ-Βάιλ), Θεατρική Ομάδα Δήμου Χολαργού. Βραβείο Καλύτερης Παράστασης: "Όπερα της Πεντάρας" (Μπρεχτ-Βάιλ), Θεατρική Ομάδα Δήμου Χολαργού. Είστε πολύ μεγάλοι! Πανηγυρικές Παραστάσεις: 7 & 8 Οκτωβρίου, στο Αμφιθέατρο του Δήμου Χολαργού, 20:30

Περίληψη προηγουμένων: Η Επιστημονική Ομάδα "ΝΑΥΔΟΜΟΣ" έχει αναλάβει την ανακατασκευή της Αργούς στα Πευκάκια του Βόλου, χρησιμοποιώντας πρώτες ύλες και εργαλεία παρόμοια με αυτά που υπήρχαν κατά τους αρχαίους χρόνους, και την πραγματοποίηση του ταξιδιού προς τον Εύξεινο Πόντο. Λοιπόν, χθες το απόγευμα ρίξανε την Αργώ στον Παγασητικό για τους πρώτους δοκιμαστικούς πλόες εντός του κόλπου. Το "κλού" της υπόθεσης: ψάχνουν για κωπηλάτες για την άνοιξη του 2007, για να πάνε το καράβι μέχρι εκεί. Λεπτομέρειες για το εγχείρημα, όπως και αίτηση συμμετοχής, θα βρεις εδώ . Και εδώ θα βρεις μια εκτενή συνέντευξη του Υποναυάρχου (ε.α.) Αποστόλου Κούρτη, Υπεύθυνου της Επιστημονικής Ομάδας.

Σου'χω ξαναγράψει για τη Θεατρική Ομάδα του Δήμου Χολαργού, ναι; ναι. Τρομερά παιδιά όλες και όλοι τους, με αρκετή τρέλα και κέφι. Λοιπόν, απόψε διαγωνίζονται στους Πανελλήνιους Αγώνες Ερασιτεχνικών Θιάσων του Δήμου Ζωγράφου με την "Όπερα της Πεντάρας" (Μπ. Μπρέχτ - Κ. Βάιλ). Απ' όσο ξέρω, αυτή την ώρα που γράφω το ποστ, τα "κομάντα" θα στήνουν τα σκηνικά στο Δημοτικό Θέατρο στη Γ. Ζωγράφου. Παιδιά, σκατά στα μούτρα σας και προσοχή στο δέντρο!

Στα πλαίσια μιας προσφοράς που ετοιμάζουμε στη δουλειά, βάζουμε κάποια βιογραφικά συνεργατών. Σε κάποιο από αυτά αναφέρεται ότι "ο Δρ. (to-onoma-sas-edw) έχει κάνει-φτιάξει-μπήξει-δείξει κλπ.". Με δεδομένο το Σύνταγμα που λέει (αρ. 4, παρ. 7) " Τίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες ", μήπως δεν είναι και πολύ σωστό να μπαίνει ο τίτλος "Δρ." προ του ονόματος; Όχι πως με καίει ιδιαίτερα, αλλά το έχω δει πολλές φορές και μου φαίνεται σαν μεταφορά "αμερικανιάς" στα ελληνικά δεδομένα. Ξέρεις να μου πεις τί παίζει;

Καμία σχέση με μπάσκετ. Η φωτογραφία είναι πολύ πρόσφατη και τραβηγμένη στην Χαλκιδική. (Θοδωρή, ευχαριστώ για τη φωτό!)

Ένα από τα πολλά πανηγύρια που παίζουν στο Νησί είναι και το πανηγύρι του Άη Γιάννη στο Μαύρο Χωριό (παλαιός οικισμός κοντά στο μοναστήρι, ο οποίος κάηκε σε επιδρομή πειρατών, ακόμα υπάρχουν τα μαυρισμένα ερείπια). Το συγκεκριμένο πανηγύρι διοργανώνεται από μία ομάδα, τη λεγόμενη Αδελφότητα ή Αδερφάτο (μη γελάς ρε, σοβαρό είναι), η οποία αναλαμβάνει τα πάντα: άσπρισμα, καθάρισμα, μαγείρεμα, κρασιά, καφέδες, σερβίρισμα... Για να ανεβείς στο Μαύρο Χωριό, πρέπει να πάρεις το μονοπάτι από το βουνό (ή μάλλον τα μονοπάτια, γιατί δεν είναι μόνο ένα), καθώς αμάξι δεν ανεβαίνει στο μοναστήρι. Η διαδρομή είναι περίπου 30 λεπτά. Πλην του Αδερφάτου, που πηγαίνει εκεί από πριν για να κάνει τις ετοιμασίες, ο πολύς κόσμος καταφθάνει το απόγευμα της παραμονής του Άη Γιάννη, με τα πόδια ή καβάλα σε γάδαρους. Μόλις έρθει η εικόνα του Αγίου γίνεται λειτουργία και κατόπιν φαγητό στην τράπεζα του μοναστηριού (ρεβυθάδα και κοκκινιστό με πατάτες). Μετά ακολουθεί γλέντι με "τακίμι" (βιολί - λαούτο) ...

http://news.yahoo.com/s/ap/20060823/ap_on_fe_st/penis_pump_threat

1. Οι Ισπανοί αρνούνται να μάθουν Αγγλικά, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, στον ξενοδοχειακό κυρίως τομέα. Παρ’ όλα αυτά μπορείς εύκολα να συνεννοηθείς με χειρονομίες και ένα ελληνο-αγγλικο-ισπανικό γλωσσικό κράμα. Ακόμα θυμάμαι τη Μ. σε ένα πολυκατάστημα της Μαδρίτης, να φωνάζει στην πωλήτρια «Θέλω να πληρώσω – ΤΩΡΑ» σε άπταιστα ελληνικά. 2. Μη φας ποτέ παέγια όπου να’ ναι. Βεβαιώσου πρώτα ότι το μαγαζί είναι καθαρό και ότι αυτό που θα σου σερβίρουνε είναι πιάτο της προκοπής και όχι «είπα-να-καθαρίσω-το-ψυγείο-από-ό,τι-έχει-κι-έφτιαξα-ένα-τουρλού-φάτο-υπ’ευθύνη-σου» φαΐ (εκείνο το βράδυ έγινε αναπαράσταση του βομβαρδισμού της Δρέσδης σε μικρογραφία στην τουαλέτα). 3. Η Μαγιόρκα είναι γεμάτη αμυγδαλιές. Λες από κει να εισάγουμε μύγδαλα για τα παραδοσιακά αμυγδαλωτά μας; 4. Οι Καταλανοί μισούν τους Καστιγιάνους. Ή τέλος πάντων θα μπορούσαν να ζήσουν και χωρίς αυτούς. 5. Όλα τα σπίτια στην Αλκούντια (βόρεια στη Μαγιόρκα) μπορεί να έχουν ουδέτερη πρόσοψη, αλλά έχουν τρομερή εσωτερική διακόσμησ...

Σήμερα το πρωί η Μ. παρέλαβε το διαβατήριό της. Τομπούλο αρμ κι όξω από δω λεμεεεεε! Καλές διακοπές και προσοχή στα χλαμύδια (*). ( *): Χλαμύδια- ειδική κατηγορία μυδιών, ξεχωρίζουν από το ειδικό γελοειδές στρώμα το οποίο είναι κόκκινο και καλύπτει το κυρίως σώμα των μυδιών σαν χλαμύδα. Δεν τρώγονται ωμά, άστα μισή ώρα στον ήλιο να ξεραθεί η χλαμύδα και κατόπιν βράστα για καμιάν ώρα σε καλά αλατισμένο νερό, βάλτους λίγο βούτυρο και σέρβιρε με τσιτσίραβλα και καπαροσαλάτα. Ιδανικός τσιπουρομεζές!

Θα μου πεις "ναι ρε, κι άμα υπογράψω την αίτηση, μήπως θα σταματήσει ο πόλεμος;" ΟΚ, τί άλλο μπορείς να κάνεις; Το καλύτερο θα είναι να κατέβεις στις πορείες που διοργανώνονται. Το αμέσως καλύτερο θα είναι να πας εσύ ο ίδιος εκεί κάτω να βοηθήσεις τον κόσμο. Διάλεξε. Ό,τι προσφέρει κανείς καλό είναι. Please go to http://julywar.epetitions.net and sign the Save the Lebanese Civilians Petition and forward this invitation to your friends. Lebanese civilians have been under the constant attack of the state of Israel for several days. The State of Israel, in disregard to international law and the Geneva Convention, is launching a maritime and air siege targeting the entire population of the country. Innocent civilians are being collectively punished in Lebanon by the state of Israel in deliberate acts of terrorism as described in Article 33 of the Geneva Convention. http://julywar.epetitions.net

Όταν η έκδοση διαβατηρίων ξαναγύρισε στην αρμοδιότητα της ΕΛ.ΑΣ., υποστηρίχθηκε ότι έτσι θα διασφαλιζόταν το αδιάβλητο της διαδικασίας (νέα διαβατήρια, ψηφιακές φωτογραφίες, υδατογραφήματα και λοιπά χλοΐδια). Από τότε όμως μέχρι σήμερα, αυτό που συναντάει ό κόσμος όταν πάει να βγάλει διαβατήριο είναι απέραντη γραφειοκρατία και τρελή ταλαιπωρία. Ω ναι, το κακό βρήκε και τη δική μας πόρτα. Η Μ. πήγε χθες στο Α.Τ. Καλλιθέας να καταθέσει αίτηση διαβατηρίου ("την κάνουμε σιγά σιγά" είπε ο ισοβίτης στον λεπρό...). Στις 10:00 π.μ. είχε αριθμό σειράς 142, εκείνη τη στιγμή εξυπηρετείτο το 64 και κάποιοι δημόσιοι παπάρες λέγανε ότι "σήμερα θα εξυπηρετήσουμε μέχρι το 112". Μια κοπέλα στο τμήμα της είπε "πέρνα το απόγευμα, θα έχει κόψει η κίνηση". Πέρασε κατά τις 3:30 το μεσημέρι. Εξυπηρετείτο το 85. Ξαναπέρασε στις 6:30. Είχε εξυπηρετηθεί και το 147. (τα νούμερα δεν έβγαιναν από το γνωστό μηχανηματάκι που έχεις δει σε τράπεζες και ΙΚΑ. Ήταν χειρόγραφα. Οι ενδιαφερόμε...

There's a little man in a little house With a little pet dog and a little pet mouse I know where he lives and I visit him We have sunday tea, sausages and beans I know where he lives Cause I know where Syd Barrett lives He was very famous once upon a time But no one knows even if he's alive But I know where he lives and I visit him In a little hut in Cambridge I know where he lives Cause I know where Syd Barrett lives And the trees and the flowers are so pretty, aren't they? He was very famous once upon a time And no one cares even if he's alive (we do) But I know where he lives and I visit him In a little hut by the edge of the wood Oh shut up! (Television Personalities - I know where Syd Barrett lives) Στο wikipedia θα βρεις αναλυτικό βιογραφικό. Δεν ξέρω αν ήταν ο καλύτερος από τους Pink Floyd, αλλά σίγουρα ήταν ο πιο ενδιαφέρων.

Σήμερα ήρθε με courier ένας τόμος με βιογραφικά από γνωστή Επαγγελματική Σχολή Αποφοίτων της Αθήνας (είδες που όταν πας να μεταφράσεις το Graduate Business School, αυτομάτως χάνεται η μισή αίγλη;). Τώρα, γιατί ήρθε σε μένα, δεν ξέρω. Μάλλον κάποιος εκτίμησε τις διοικητικές μου ικανότητες (εσύ με τη flat 19ρα οθόνη, σταμάτα να γελάς, σε βλέπω, ε!). Τεσπα, μια και το στείλανε, είπα να το ξεφυλλίσω. Και έμεινα να κοιτάω τις φωτογραφίες των αποφοίτων. Άνδρες και γυναίκες, γύρω στα 25-30, με κάτι κουρασμένα βλέμματα, μια έκφραση στο πρόσωπό τους του στυλ «θέλω-να-κατακτήσω-τον-κόσμο-αλλά-μάλλον-θα-καώ-στην-πορεία», κάτι σφιγμένα χαμόγελα, λες και τους είπανε ότι ένα πλατύ χαμόγελο είναι αντιδεοντολογικό και ενάντια στην πολιτική της εταιρείας που θα τους προσλάβει (εκτός και αν όλοι και όλες έχουν σπασμένα δόντια, ως αποτέλεσμα των γνωστών μαχών που γίνονται στη διάρκεια των παρουσιάσεων και των ομαδικών εργασιών, οπότε και συγχωρούνται). Φρικαρισμένοι μου φανήκανε. Σαν να κουβαλούσανε από ...