Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τί απορίες έχω πρωί πρωί...

Στα πλαίσια μιας προσφοράς που ετοιμάζουμε στη δουλειά, βάζουμε κάποια βιογραφικά συνεργατών. Σε κάποιο από αυτά αναφέρεται ότι "ο Δρ. (to-onoma-sas-edw) έχει κάνει-φτιάξει-μπήξει-δείξει κλπ.".

Με δεδομένο το Σύνταγμα που λέει (αρ. 4, παρ. 7) "Τίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες", μήπως δεν είναι και πολύ σωστό να μπαίνει ο τίτλος "Δρ." προ του ονόματος;

Όχι πως με καίει ιδιαίτερα, αλλά το έχω δει πολλές φορές και μου φαίνεται σαν μεταφορά "αμερικανιάς" στα ελληνικά δεδομένα.

Ξέρεις να μου πεις τί παίζει;

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Τί είναι αυτά που γράφεις, βρε αγόρι μου. Ο τίτλος του "Δόκτορος" είναι ακαδημαϊκός και απονέμεται σε αυτούς που παρουσιάζουν μια πρωτότυπη ερευνητική εργασία σ'ενα συγκεκριμένο γνωστικό αντικείμενο. Η εκπόνηση εργασίας με πρωτότυπο θέμα δείχνει εξέχουσα επάρκεια του συγκεκριμένου αντικειμένου.
Ο χρήστης antonis_x είπε…
Δεν έγινα κατανοητός, βρε μαρούλι μου.
Ο τίτλος του δόκτορος είναι όντως ακαδημαϊκός και ξέρω πότε και γιατί απονέμεται.
Υπάρχουν κάποιοι δόκτορες που επιμένουν να κοτσάρουν το "Δρ." μπροστά από το όνομά τους συνεχώς και οπουδήποτε, του στυλ "Ο Δρ. Πιπερόπουλος είναι απόφοιτος του Agoulinitsa Univesity, ο Δρ. Καρακούδουνας έκανε δυο διατριβές, πείτε μας Δρ. Πιρπιρίγκο, ποιά είναι η γνώμη σας για το φαινόμενο του τσίου, από δω ο κος. Χάνος, ο κος. Μούτης, η κα. Γκαμπαχούβνα και ο Δρ. Κηρομύτης κλπ.".
Εγώ απλά ρωτάω εάν είναι έννομο να το κοτσάρεις στο όνομά σου και να το χρησιμοποιείς παντού, όπως γίνεται στο ΓιουΚέη και στα Στέητς, κι όχι μόνο στα ΣιΒιά.
Άσχετο: στην Ιταλία dottore ονομάζεται όποιος τελειώνει απλά Πανεπιστήμιο.
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Βαλτός είσαι πρωί-πρωί.

Είμαι σε δίλημμα, να περιοριστώ σε μια χαβαλετζήδικη αναφορά σε Valentino Rossi ή να απαντήσω;

Ας απαντήσω. Βάσει συντάγματος, ο τίτλος "δρ" δεν είναι μέρος του ονόματός σου. Δεν μπορείς να το κοτσάρεις και να το χρησιμοποιείς σε επίσημα έγγραφα, την ταυτότητά σου, το διαβατήριό σου, τη φορολογική σου δήλωση, το βιβλιάριο τραπέζης-βάση σταθμός εξηκονταρχία Πρεβέζης σου. Το CV σου, η κάρτα σου και το κουδούνι της πολυκατοικίας σου δεν είναι επίσημα έγγραφα. Εδώ είναι η διαφορά με το Νησί, οπου οι τίτλοι είναι και επίσημα μέρος του ονόματος και αναγράφονται και στο διαβατήριο κ.λπ. Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού δεν ξέρω τι παίζει. Νομικές λεπτομέρειες για την Ελλάδα δεν ξέρω, ας πούμε αν θα μπορούσε κανείς να υπογράψει ένα συμβόλαιο ως "δρ Περικλής Μουτασφίγγης" - υποθέτω πως όχι, ακόμα και αν τον λένε Περικλή Μουτασφίγγη και έχει διδακτορικό.

Δηλαδή, ο τίτλος του δόκτορα είναι απλά συντεχνιακός. Ως τέτοιος χρησιμοποιείται, άτυπα, και "αναγνωρίζεται" επίσης άτυπα μόνο από όσους ενδιαφέρονται να τον αναγνωρίσουν. Παρεμπιπτόντως, θα βρείς πολλούς παρόμοιους τίτλους που ο καθένας κολλάει στο όνομά του: π.(ατήρ), καθ.(ηγητής), στρ.(ατηγός), μο(μαέστρο), σ.(ύντροφος).

Άσχετο: στην Ιταλία dottore ονομάζεται όποιος τελειώνει απλά Πανεπιστήμιο.

Είπαμε, είσαι βαλτός. Δε θα επεκταθώ.
Ο χρήστης antonis_x είπε…
Όχι ρε κουμπάρε, δεν είμαι βαλτός. Τα περί dottore τα έχουμε ξανασυζητήσει. Δεν έχω όρεξη να ξαναπιάσω αυτή την κουβέντα.
Πάντως μου έλυσες την απορία.

'στουμεεεεεε...
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Καλησπέρα Αντώνη...μήπως να είναι ή πρώτη Αμερικανιά στην καημένη Ελλαδίτσα μας???
I wish!!!!
:D a friend
Ο χρήστης antonis_x είπε…
@friend: we all wish (ευελπιστώ ότι η αγγλική φράση θέλει να τονίσει με μία λεπτή ειρωνία την κριτική σου στάση απέναντι στο ζήτημα των "αμερικανιών"...)

@Πεονίφτη: Στρατηγοπατέρα μου, τα σκέβη μου.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

What's another year?

Τον Μάνο Ξυδού...

. .τον είχα δει τελευταία φορά ανήμερα των Φώτων στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, στη Νέα Σμύρνη. Ήτανε τότε που έπαιζε με τον Κατσιμίχα στο Γυάλινο, πιο πάνω στη Συγγρού. Σκέφτηκα, παλιός Αγιοαναργυριώτης ήταν, θα'θελε να βρει καμιά εκκλησία να του θυμίζει την παλιά γειτονιά του. Τυλιγμένος στο παλτό του, χωρίς να μιλάει, χωρίς να του δίνει σημασία κανείς, πήγε στη βρύση, πήρε τον αγιασμό του και έφυγε, μάλλον για τον πρώτο καφέ της ημέρας. Μιλάμε για τον Μάνο Ξυδού, που πριν από τους Πυξ Λαξ, είχε κάνει τους Dreamer & The Full Moon (το Sadrina θα λέει κάτι στους παλιότερους, με την εισαγωγή του ακκορντεόν), ήτανε και στέλεχος στην ΕΜΙ (έχω μία κασσέτα στο πατρικό μου, συλλογή Best των Whitesnake, δική του επιμέλεια). Και κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο μόνος από τους Πυξ Λαξ που ήταν κομματάκι πιο σοβαρός. Άντε στο καλό ρε μάγκα...