Σήμερα ήρθε με courier ένας τόμος με βιογραφικά από γνωστή Επαγγελματική Σχολή Αποφοίτων της Αθήνας (είδες που όταν πας να μεταφράσεις το Graduate Business School, αυτομάτως χάνεται η μισή αίγλη;).
Τώρα, γιατί ήρθε σε μένα, δεν ξέρω. Μάλλον κάποιος εκτίμησε τις διοικητικές μου ικανότητες (εσύ με τη flat 19ρα οθόνη, σταμάτα να γελάς, σε βλέπω, ε!). Τεσπα, μια και το στείλανε, είπα να το ξεφυλλίσω.
Και έμεινα να κοιτάω τις φωτογραφίες των αποφοίτων. Άνδρες και γυναίκες, γύρω στα 25-30, με κάτι κουρασμένα βλέμματα, μια έκφραση στο πρόσωπό τους του στυλ «θέλω-να-κατακτήσω-τον-κόσμο-αλλά-μάλλον-θα-καώ-στην-πορεία», κάτι σφιγμένα χαμόγελα, λες και τους είπανε ότι ένα πλατύ χαμόγελο είναι αντιδεοντολογικό και ενάντια στην πολιτική της εταιρείας που θα τους προσλάβει (εκτός και αν όλοι και όλες έχουν σπασμένα δόντια, ως αποτέλεσμα των γνωστών μαχών που γίνονται στη διάρκεια των παρουσιάσεων και των ομαδικών εργασιών, οπότε και συγχωρούνται).
Φρικαρισμένοι μου φανήκανε. Σαν να κουβαλούσανε από τώρα την κούραση των 12ωρων και των 14ωρων που θα περάσουν στη δουλειά για τα επόμενα 10-20 χρόνια.
Τους φαντάζομαι στον ελεύθερό τους χρόνο, να φοράνε εντελώς παράταιρα ρούχα, μόνο και μόνο για να σπάσουν τη μονοτονία του κοστουμιού/ ταγιέρ, να ασχολούνται με τα χόμπι τους (ένας συλλέγει πούρα, λέει), να βγαίνουν για καφέ και να μιλάνε για επαγγελματικές ευκαιρίες, για μεσο-μακροπρόθεσμη εξέλιξη στην εταιρεία, για stock options, αντί να πούνε κάτι πιο σοβαρό (τα βυζιά της μπαργούμαν ή τον κώλο του μπάρμαν, τις εκπτώσεις στα Notos Galleries, τον Ζιντάν, τα μεθύσια στη Ρόδο κλπ.), να ξελαμπικάρει το κεφάλι τους λίγο.
Μη νομίζεις, όλοι όσοι είμαστε πίσω από γραφείο στην ίδια φάση είμαστε. Όταν βγαίναμε παλιότερα για κανα ποτό με συναδέλφους, μιλούσαμε για δουλειές, για ERP, για προσφορές και τέτοια (ευτυχώς, τρεις μπύρες και δυο τζιν – τόνικ μετά, το γυρνούσαμε σε πάρτυ και γκόμενες- όλα αυτά πριν παντρευτούμε βέβαια).
Θυμάμαι όμως και εκείνη την ατάκα του Χαριτόπουλου (όταν έγραφε κάτι που να αξίζει και πριν το γυρίσει στη γκλαμουριά και τη σκηνοθεσία): «Ο νέος άνθρωπος σπαταλά όλο τον χρόνο του, την ευφυΐα, την εφευρετικότητα και τις εμπνεύσεις του υπέρ της καριέρας του και όχι της ζωής του. Ο ψυχισμός του μολύνεται από αυτό το δηλητηριώδες αλισβερίσι. Φυσικώ τω τρόπω, το εξέκιουτιβ τερατάκι γραφείου θα μεταφέρει μακάβρια το πάρε δώσε και στις προσωπικές του σχέσεις: "Αυτά έκανα για σένα, περιμένω ανταπόδοση". Μοιραία οι λαμπρές καριέρες είναι πυραμίδες που θεμελιώνονται πάνω σε προσωπικές και οικογενειακές τραγωδίες».
Ίσως να υπερβάλλω. Ξέρω πως εσύ που διαβάζεις τώρα είσαι κατά πάσα πιθανότητα στο γραφείο σου και ψάχνεις κάτι για να περάσει λίγο η ώρα ή για να πάρεις μία ανάσα από το χώσιμο, προτού την κάνεις για Σ/Κ, όπου θα έχεις την ευκαιρία να χαλαρώσεις, να πετάξεις από πάνω σου την professional πανοπλία (διόρθωση: να την βάλεις με τάξη στην ντουλάπα, έτοιμη να την ξαναφορέσεις Δευτέρα πρωί) και να νιώσεις επιτέλους το λόγο για τον οποίο ξεσκίζεσαι όλη την εβδομάδα.
Απλά, όταν είδα τις φωτογραφίες κάπως μου ήρθε.... είδα κάτι από τον εαυτό μου, τους κολλητούς μου, όλους όσοι έχουν πέσει στη λούμπα – λούπα αέναη της δουλειάς που δεν σε ικανοποιεί, αλλά τουλάχιστον σε συντηρεί και δεν φεύγεις από κει γιατί ξέρεις ότι κι αλλού τα ίδια σκατά θα είναι...
ΟΚ, το παράχεσα. Καλό ΣΚ σε κάθε βόδι (everybody).
Α, ναι, ξέχασα: η ζωή μετά το γάμο πάει μια χαρά. Όχι απλώς δεν έχουμε μαλώσει ακόμα, αλλά κάθε μέρα γουστάρουμε ο ένας τον άλλον όλο και περισσότερο. Μαζέψαμε και το σπίτι από τη μεταγαμήλια βόμβα (μπουμπουνιέρες+ρούχα+δώρα+βαλίτσες+ + +...) και είμαστε και πιο άνετοι.
Τώρα, γιατί ήρθε σε μένα, δεν ξέρω. Μάλλον κάποιος εκτίμησε τις διοικητικές μου ικανότητες (εσύ με τη flat 19ρα οθόνη, σταμάτα να γελάς, σε βλέπω, ε!). Τεσπα, μια και το στείλανε, είπα να το ξεφυλλίσω.
Και έμεινα να κοιτάω τις φωτογραφίες των αποφοίτων. Άνδρες και γυναίκες, γύρω στα 25-30, με κάτι κουρασμένα βλέμματα, μια έκφραση στο πρόσωπό τους του στυλ «θέλω-να-κατακτήσω-τον-κόσμο-αλλά-μάλλον-θα-καώ-στην-πορεία», κάτι σφιγμένα χαμόγελα, λες και τους είπανε ότι ένα πλατύ χαμόγελο είναι αντιδεοντολογικό και ενάντια στην πολιτική της εταιρείας που θα τους προσλάβει (εκτός και αν όλοι και όλες έχουν σπασμένα δόντια, ως αποτέλεσμα των γνωστών μαχών που γίνονται στη διάρκεια των παρουσιάσεων και των ομαδικών εργασιών, οπότε και συγχωρούνται).
Φρικαρισμένοι μου φανήκανε. Σαν να κουβαλούσανε από τώρα την κούραση των 12ωρων και των 14ωρων που θα περάσουν στη δουλειά για τα επόμενα 10-20 χρόνια.
Τους φαντάζομαι στον ελεύθερό τους χρόνο, να φοράνε εντελώς παράταιρα ρούχα, μόνο και μόνο για να σπάσουν τη μονοτονία του κοστουμιού/ ταγιέρ, να ασχολούνται με τα χόμπι τους (ένας συλλέγει πούρα, λέει), να βγαίνουν για καφέ και να μιλάνε για επαγγελματικές ευκαιρίες, για μεσο-μακροπρόθεσμη εξέλιξη στην εταιρεία, για stock options, αντί να πούνε κάτι πιο σοβαρό (τα βυζιά της μπαργούμαν ή τον κώλο του μπάρμαν, τις εκπτώσεις στα Notos Galleries, τον Ζιντάν, τα μεθύσια στη Ρόδο κλπ.), να ξελαμπικάρει το κεφάλι τους λίγο.
Μη νομίζεις, όλοι όσοι είμαστε πίσω από γραφείο στην ίδια φάση είμαστε. Όταν βγαίναμε παλιότερα για κανα ποτό με συναδέλφους, μιλούσαμε για δουλειές, για ERP, για προσφορές και τέτοια (ευτυχώς, τρεις μπύρες και δυο τζιν – τόνικ μετά, το γυρνούσαμε σε πάρτυ και γκόμενες- όλα αυτά πριν παντρευτούμε βέβαια).
Θυμάμαι όμως και εκείνη την ατάκα του Χαριτόπουλου (όταν έγραφε κάτι που να αξίζει και πριν το γυρίσει στη γκλαμουριά και τη σκηνοθεσία): «Ο νέος άνθρωπος σπαταλά όλο τον χρόνο του, την ευφυΐα, την εφευρετικότητα και τις εμπνεύσεις του υπέρ της καριέρας του και όχι της ζωής του. Ο ψυχισμός του μολύνεται από αυτό το δηλητηριώδες αλισβερίσι. Φυσικώ τω τρόπω, το εξέκιουτιβ τερατάκι γραφείου θα μεταφέρει μακάβρια το πάρε δώσε και στις προσωπικές του σχέσεις: "Αυτά έκανα για σένα, περιμένω ανταπόδοση". Μοιραία οι λαμπρές καριέρες είναι πυραμίδες που θεμελιώνονται πάνω σε προσωπικές και οικογενειακές τραγωδίες».
Ίσως να υπερβάλλω. Ξέρω πως εσύ που διαβάζεις τώρα είσαι κατά πάσα πιθανότητα στο γραφείο σου και ψάχνεις κάτι για να περάσει λίγο η ώρα ή για να πάρεις μία ανάσα από το χώσιμο, προτού την κάνεις για Σ/Κ, όπου θα έχεις την ευκαιρία να χαλαρώσεις, να πετάξεις από πάνω σου την professional πανοπλία (διόρθωση: να την βάλεις με τάξη στην ντουλάπα, έτοιμη να την ξαναφορέσεις Δευτέρα πρωί) και να νιώσεις επιτέλους το λόγο για τον οποίο ξεσκίζεσαι όλη την εβδομάδα.
Απλά, όταν είδα τις φωτογραφίες κάπως μου ήρθε.... είδα κάτι από τον εαυτό μου, τους κολλητούς μου, όλους όσοι έχουν πέσει στη λούμπα – λούπα αέναη της δουλειάς που δεν σε ικανοποιεί, αλλά τουλάχιστον σε συντηρεί και δεν φεύγεις από κει γιατί ξέρεις ότι κι αλλού τα ίδια σκατά θα είναι...
ΟΚ, το παράχεσα. Καλό ΣΚ σε κάθε βόδι (everybody).
Α, ναι, ξέχασα: η ζωή μετά το γάμο πάει μια χαρά. Όχι απλώς δεν έχουμε μαλώσει ακόμα, αλλά κάθε μέρα γουστάρουμε ο ένας τον άλλον όλο και περισσότερο. Μαζέψαμε και το σπίτι από τη μεταγαμήλια βόμβα (μπουμπουνιέρες+ρούχα+δώρα+βαλίτσες+ + +...) και είμαστε και πιο άνετοι.
Σχόλια
Δεν μας λές κανένα νησιώτικο καλυτερα?
Καλησπέρα
Από νησιώτικα... τί να σου πω...αααα το βρήκα: 5-6 μέρη που αξίζει να πάει κανείς στη Σίφνο (με την προϋπόθεση ότι έχεις λύσει το θέμα με εισιτήρια και διαμονή-γίνεται χαμός):
1. Για μπάνιο, Αποκοφτό (στη Χρυσοπηγή) και Φασολού (στο Φάρο).
2. Αν είσαι στο Αποκοφτό, να φας στου Λεμπέση. Γαμώ τις γεύσεις και γρήγορο σέρβις (καλά, όσο πλακώνει ο κόσμος το καλοκαίρι δείξε λίγη υπομονή)
3. Το βράδυ για ποτό στην Απολλωνία στο Μπότζι ή σε ένα καινούργιο χώρο, στο Ραμπαγά λίγο πιο πάνω (πολυχώρος με καφέ- γκαλερί- κάβα- μαγαζί με ρούχα κλπ.)
3α. Εναλλακτικά για ποτό στο Κάστρο, στο μαγαζί του Κώστα του "Μπανάνα". Φτηνά και καθαρά, χωρίς πολλή βαβούρα και με ψαγμένη μουσική.
4. Για γλυκά (αμυγδαλωτά κλπ) στον Αρτεμώνα, στου Θεοδώρου.
5. Στο Κάστρο πάλι, πρωινό στο "Κονάκι", στο μαγαζί του Σίμου και της Πόπης Φώσκολου.
6. Αν είσαι Σίφνο 19 και 20 Ιουλίου, να πας στο πανηγύρι του Προφήτη Ηλία ("ναι ρε μεγάλε, σ' όλη την Ελλάδα παίζουν πανηγύρια του Αη Νηγιά, εσένα περιμέναμε να μας το πεις", "όχι, πίστεψέ με, είναι άλλη φάση"). Εξ' ου και το τραγούδι - ύμνος του νησιού:
Του Άη-Νηγιά τ'ανήφορο ανέβαινα πετώντας
Τώρα μου κόψαν τα φτερά και πάω περπατώντας
7. Δύο κάμπινγκ έχει το νησί, ένα ιδιωτικό στις Καμάρες (δεν έχω πάει, αλλά έχω ακούσει καλά λόγια) και το Δημοτικό Κάμπινγκ στον Πλατύ Γυαλό (έχω να παω 4 χρόνια και δεν ξέρω πώς είναι τώρα, αλλά εκείνη τη χρονιά η σκιά ήταν ανύπαρκτη, 8 το πρωί ψηνότανε ο τόπος και τις καλαμωτές τις είχαν πιάσει κάτι Γάλλοι με τροχόσπιτα. Κατά τ' άλλα, καθαρές τουαλέτες και χώροι να κάτσεις να μαγειρέψεις ή να φας πρωινό).
Τί Αθηνόραμα και λαμακίες....
Το κείμενο θα μπορούσε να λέγεται "η εξουσία του μισού χαμόγελου".
Βέβαια αν και δεν βιώνω τόσο από μέσα αυτόν το χώρο, νομίζω ότι δεν λείπουν και τα τρανταχτά αντιπαραδείγματα του τύπου "είμαι-καραγκιόζης-αλλά-το-παίζω-manager". Και είναι όλοι εκείνοι οι τύποι που κατεβαίνουν στα πιο επίσημα meetings με αγγλικά "οινομαγειρίου",που έλεγε και ο πατέρας μου,καταλήγοντας "no problem, no problem", που ολημερίς περιφέρονται με τα κρεμασμένα καλώδια και blue tooth χωρίς το τηλέφωνο να χτυπάει ποτέ, που δίνουν από το κινητό οδηγίες marketing φωνασκώντας στο πεζοδρόμιο ή μέσα στο metro την ώρα αιχμής, που απαντάνε αγχωμένα στη γυναίκα τους "δεν ξέρω τι ώρα θα τελειώσω απόψε" ψάχνοντας να ταιριάξουν τα φύλλα της πασιέντζας ή βόσκοντας (browsing) σε ιστοσελίδες με διάφορα θέματα (που έχει καλό δωμάτιο με τζάκι για να πάμε με τη γκόμενα), έχοντας και το site της Ναυτεμπορικής ανοικτό όλη τη μέρα για "ξεκάρφωμα", που θα σου μιλήσουν με τη μεγαλύτερη ευγένεια π.χ. για στεγαστικά δάνεια ή ασφαλιστικά προγράμματα, ενώ σε δέκα λεπτά στο δρόμο θα ρίξουν τις απίστευτες XριστοΠαναγίες στον ταξιτζή που σταμάτησε μπροστά τους, η το ΣΚ στο γήπεδο θα ασχοληθούν εκτενώς με τη μητέρα του διαιτητή...Που θα γυρίσουν στο σπίτι σε κατάσταση "είμαι πτώμα-μας έχουν γ... αυτό τον καιρό" απλά για να τελειώνουν γρήγορα με την κουβέντα με τη γυναίκα τους, που μέσα σε όλα θα τους προστεθεί και το άγχος τουλάχιστον να μπορούν να "παίζουν" με το θηλυκό προσωπικό του γραφείου, γιατί κι αυτό είναι ένδειξη καταξίωσης, που θα ξεσπάσουν στη γυναίκα τους για την "έλλειψη ευκαιριών" τη στιγμή που είναι εξ' ορισμού τεμπέληδες...
Τέλος πάντων, όλα αυτά είναι ενδείξεις αυθορμητισμού π[ου τελικά δεν κρύβεται.
Από την άλλη μεριά, ο καθένας προσπαθεί - η αλήθεια μέχρι κάποια ηλικία, όχι για πάντα - να επιβιώσει ανατρεπτικά μέσα στη ζούγκλα του γραφείου. Μετά όσο και να πεις συμβιβάζεται (τρέχουν βλέπεις από πίσω δάνεια, πιστωτικές,...).
Ένα όμως είναι που δεν μπορώ εγώ να ακούω : εκεί, γύρω στα πενηντα-κάτι, η κουβέντα
"Ξέρεις, εγώ θα μπορούσα...αλλά δυστυχώς...τότε ήταν που χαντακώθηκα..."
Όχι ρε Καραγκιόζη, άμα ήταν να μπορούσες, θα είχες μπορέσει. Γιατί στο κάτω κάτω είναι και θέμα θράσους και πίστης στον - όποιο- ευατό σου. Κι όταν θα δεις γύρω σου τους αμέτρητους Καραγκιόζηδες που ξέρουν τα μισά από σένα να σε εξουσιάζουν, τότε θα με καταλάβεις. Όταν θα γλείφεις τα χέρια τους για μια μέρα παραπάνω άδεια και θα σου λένε "ε, ναι, βέβαια, νομίζω ότι μια μέρα τη δικαιούσαι, βάσει της δουλειάς που έκανες", ενώ κανονικά δικαιούσαι έξι μήνες αγρανάπαυση, όταν θα λες "ευχαριστώ" στο αυτονόητο και θα παρακαλάς για το προβλεπόμενο (αυτούς, που τους γράφεις τα reports που υπογράφουν), τότε θα ανακαλύψεις ότι δεν έχεις δυνατότητα managing ούτε καν του ευατού σου...
Που είναι αυτό από το οποίο ξεκινάς.
Κάπου εκεί πίσω στα παλιά μου blogs του Απριλίου έχω ένα απόσπασμα από το "Glengarry Glen Ross" του Μάμετ, για ρίξε μια ματιά, πετυχημένε μου...
Την άλλη φορά λοιπόν που θα ξενυχτήσεις στο γραφείο για να τρέξεις το project της καπότας "ΦΛΟΚΙ" να σκεφτείς ότι βγαίνοντας μπορεί στα φανάρια να βρίσεις τον οδηγό του ΕΚΑΒ που με το ένα τρίτο από τα λεφτά που παίρνεις, κουβαλάει ετοιμοθάνατους στα χειρουργεία, το σαντουϊτσά με τα βρώμικα που σε ταϊζει γιατί απλά ξέρεις ότι βγάζει περισσότερα από σένα, αλλά "σιγά μην κάνω εγώ αυτή τη δουλειά", ή μπορεί να παζαρεύεις και το Μηχανικό που ζητάει πολλά για να υπογράψει το σπίτι σου (για το οποίο θα είναι υπεύθυνος μέχρι θανάτου) γιατί "σας ξέρουμε τώρα εσάς, από παντού βγάζετε", κλπ. κλπ. κλπ.
Πράγματι, για να σχεδιάσεις ένα ωραίο κουτί καπότας μπορεί να πρέπει να αμοιφθείς περισσότερο...
ΟΚ, φάε τα σκατά σου και προχώρα. Στο τέλος θα δεις ότι ούτε καν το νιώθεις, τι διάολο, αλλιώς θα βγάζανε το "FEAR FACTOR";
(P.S. : αυτό το "άδειασμα σκέψεων" φυσικά δεν έχει σχέση με συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις, οι οποίες σε κάθε περίπτωση πιστεύω ότι είναι καλύτερες, μετά και την εφαρμογή του "συντελεστού αποδοχής"...)