Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανήμερα τ' Άη Γιάννη...



Ένα από τα πολλά πανηγύρια που παίζουν στο Νησί είναι και το πανηγύρι του Άη Γιάννη στο Μαύρο Χωριό (παλαιός οικισμός κοντά στο μοναστήρι, ο οποίος κάηκε σε επιδρομή πειρατών, ακόμα υπάρχουν τα μαυρισμένα ερείπια). Το συγκεκριμένο πανηγύρι διοργανώνεται από μία ομάδα, τη λεγόμενη Αδελφότητα ή Αδερφάτο (μη γελάς ρε, σοβαρό είναι), η οποία αναλαμβάνει τα πάντα: άσπρισμα, καθάρισμα, μαγείρεμα, κρασιά, καφέδες, σερβίρισμα...
Για να ανεβείς στο Μαύρο Χωριό, πρέπει να πάρεις το μονοπάτι από το βουνό (ή μάλλον τα μονοπάτια, γιατί δεν είναι μόνο ένα), καθώς αμάξι δεν ανεβαίνει στο μοναστήρι. Η διαδρομή είναι περίπου 30 λεπτά.



Πλην του Αδερφάτου, που πηγαίνει εκεί από πριν για να κάνει τις ετοιμασίες, ο πολύς κόσμος καταφθάνει το απόγευμα της παραμονής του Άη Γιάννη, με τα πόδια ή καβάλα σε γάδαρους. Μόλις έρθει η εικόνα του Αγίου γίνεται λειτουργία και κατόπιν φαγητό στην τράπεζα του μοναστηριού (ρεβυθάδα και κοκκινιστό με πατάτες). Μετά ακολουθεί γλέντι με "τακίμι" (βιολί - λαούτο) μέχρι τις πρωινές ώρες. Όσοι το ξενυχτήσουν (και έχουν προνοήσει) κοιμούνται στα κελιά του μοναστηριού.

Το γεγονός ότι η όλη φάση γίνεται σε ένα χώρο ξεκομμένο από τον αστικό ιστό, δίνει στο πανηγύρι μιαν άλλη ομορφιά. Οι ίδιοι οι ντόπιοι λένε "αν ανοίξουν δρόμο για αυτοκίνητα, θα χαλάσει το πανηγύρι".
Χώρια η θέα της δύσης από ψηλά...



Και του χρόνου παιδιά!

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

What's another year?

Τον Μάνο Ξυδού...

. .τον είχα δει τελευταία φορά ανήμερα των Φώτων στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, στη Νέα Σμύρνη. Ήτανε τότε που έπαιζε με τον Κατσιμίχα στο Γυάλινο, πιο πάνω στη Συγγρού. Σκέφτηκα, παλιός Αγιοαναργυριώτης ήταν, θα'θελε να βρει καμιά εκκλησία να του θυμίζει την παλιά γειτονιά του. Τυλιγμένος στο παλτό του, χωρίς να μιλάει, χωρίς να του δίνει σημασία κανείς, πήγε στη βρύση, πήρε τον αγιασμό του και έφυγε, μάλλον για τον πρώτο καφέ της ημέρας. Μιλάμε για τον Μάνο Ξυδού, που πριν από τους Πυξ Λαξ, είχε κάνει τους Dreamer & The Full Moon (το Sadrina θα λέει κάτι στους παλιότερους, με την εισαγωγή του ακκορντεόν), ήτανε και στέλεχος στην ΕΜΙ (έχω μία κασσέτα στο πατρικό μου, συλλογή Best των Whitesnake, δική του επιμέλεια). Και κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο μόνος από τους Πυξ Λαξ που ήταν κομματάκι πιο σοβαρός. Άντε στο καλό ρε μάγκα...