Κάθε μέρα δημιουργείται ένας πεπερασμένος αριθμός blogs.
Επίσης, κάθε μέρα ένας πεπερασμένος αριθμός χρηστών διαγράφουν τα blogs τους από τους αντίστοιχους servers.
Κάνω μία υπόθεση εργασίας και λέω ότι το «ισοζύγιο» (νέα blogs μείον καταργούμενα blogs) είναι θετικό, άρα ο αριθμός των ενεργών blogs αυξάνεται.
Εύλογο το ερώτημα: πότε ο αριθμός των ενεργών blogs θα φτάσει μία κρίσιμη μάζα που δεν θα μπορεί να διατηρηθεί πλέον από τους αντίστοιχους παροχείς (blogger, wordpress κλπ.);
Ή, αν θέλεις, πότε θα έρθει η στιγμή που οι παροχείς θα πούνε «τα έσοδα από τις διαφημίσεις υπερκαλύπτουν τις δαπάνες για συνεχείς αναβαθμίσεις των server μας, οπότε ή θα βάλουμε χρεώσεις στις υπηρεσίες ή κάποια δωρεάν blogs θα κλείσουν».
Και καλά, η πρώτη περίπτωση θα δημιουργήσει κύμα αντιδράσεων, και-καλά «φιμώνουν την ελεύθερη έκφραση στο internet, βγάζουν από τη μύγα ξύγκι» κλπ.
Η δεύτερη περίπτωση όμως;
Αν, φερ’ ειπείν, γυρίσει η blogger και πει «ΟΚ μάγκες, όποια blogs δεν συγκεντρώσουν ένα (x) αριθμό hits, θα τα κόβουμε ή θα μειώνουμε το διαθέσιμο χώρο τους», πώς θα αντιδράσει ο κόσμος;
Θες να σου πω;
Οι περισσότεροι θα κοιτάξουμε το μαγαζάκι μας. «Δεν φταίω εγώ αν εσύ δεν γράφεις καλά και δεν σε διαβάζει κόσμος, άλλωστε το blogging, αγάπη μου, θα έπρεπε εξ’ αρχής να είναι μόνο για αυτούς που έχουν κάτι να πουν, όχι γι’ αυτούς που την έχουν δει ‘αγαπημένο μου ημερολόγιο’».
Η επιβίωση του ισχυρότερου, τώρα και στα monitor σας. Όποιος είναι δικτυωμένος, προβοκάτορας, του αρέσει να τσακώνεται με όλον τον κόσμο, αλλά βέβαια και όποιος γράφει καλά (λαμπρή μειοψηφία), σώζεται. Οι άλλοι ας πάνε να γράφουν σε λαδόκολλες.
Τί θέλω να πω:
Έχουμε στηρίξει τόσες ελπίδες σε αυτό το μέσο (που με τη σειρά του έχει πάρει τη θέση του μηνύματος), τσακωνόμαστε, αναπτύσσουμε ιδεολογίες, πουλάμε μούρη, το παίζουμε επαναστάτες- προοδευτικοί- αριστεροί, ξεχνώντας ότι «επιζούμε» ηλεκτρονικά μόνο επειδή μας το επιτρέπει μία επιχείρηση (της οποίας ο αντικειμενικός σκοπός είναι αξιωματικά το κέρδος).
Μην παίρνεις το blogging στα σοβαρά ρε. Τα’ χουμε ξαναπεί.
Επίσης, κάθε μέρα ένας πεπερασμένος αριθμός χρηστών διαγράφουν τα blogs τους από τους αντίστοιχους servers.
Κάνω μία υπόθεση εργασίας και λέω ότι το «ισοζύγιο» (νέα blogs μείον καταργούμενα blogs) είναι θετικό, άρα ο αριθμός των ενεργών blogs αυξάνεται.
Εύλογο το ερώτημα: πότε ο αριθμός των ενεργών blogs θα φτάσει μία κρίσιμη μάζα που δεν θα μπορεί να διατηρηθεί πλέον από τους αντίστοιχους παροχείς (blogger, wordpress κλπ.);
Ή, αν θέλεις, πότε θα έρθει η στιγμή που οι παροχείς θα πούνε «τα έσοδα από τις διαφημίσεις υπερκαλύπτουν τις δαπάνες για συνεχείς αναβαθμίσεις των server μας, οπότε ή θα βάλουμε χρεώσεις στις υπηρεσίες ή κάποια δωρεάν blogs θα κλείσουν».
Και καλά, η πρώτη περίπτωση θα δημιουργήσει κύμα αντιδράσεων, και-καλά «φιμώνουν την ελεύθερη έκφραση στο internet, βγάζουν από τη μύγα ξύγκι» κλπ.
Η δεύτερη περίπτωση όμως;
Αν, φερ’ ειπείν, γυρίσει η blogger και πει «ΟΚ μάγκες, όποια blogs δεν συγκεντρώσουν ένα (x) αριθμό hits, θα τα κόβουμε ή θα μειώνουμε το διαθέσιμο χώρο τους», πώς θα αντιδράσει ο κόσμος;
Θες να σου πω;
Οι περισσότεροι θα κοιτάξουμε το μαγαζάκι μας. «Δεν φταίω εγώ αν εσύ δεν γράφεις καλά και δεν σε διαβάζει κόσμος, άλλωστε το blogging, αγάπη μου, θα έπρεπε εξ’ αρχής να είναι μόνο για αυτούς που έχουν κάτι να πουν, όχι γι’ αυτούς που την έχουν δει ‘αγαπημένο μου ημερολόγιο’».
Η επιβίωση του ισχυρότερου, τώρα και στα monitor σας. Όποιος είναι δικτυωμένος, προβοκάτορας, του αρέσει να τσακώνεται με όλον τον κόσμο, αλλά βέβαια και όποιος γράφει καλά (λαμπρή μειοψηφία), σώζεται. Οι άλλοι ας πάνε να γράφουν σε λαδόκολλες.
Τί θέλω να πω:
Έχουμε στηρίξει τόσες ελπίδες σε αυτό το μέσο (που με τη σειρά του έχει πάρει τη θέση του μηνύματος), τσακωνόμαστε, αναπτύσσουμε ιδεολογίες, πουλάμε μούρη, το παίζουμε επαναστάτες- προοδευτικοί- αριστεροί, ξεχνώντας ότι «επιζούμε» ηλεκτρονικά μόνο επειδή μας το επιτρέπει μία επιχείρηση (της οποίας ο αντικειμενικός σκοπός είναι αξιωματικά το κέρδος).
Μην παίρνεις το blogging στα σοβαρά ρε. Τα’ χουμε ξαναπεί.
Σχόλια