Antonisblog_X

Ένα βράδυ, όταν ήμουν στο Νησί, είδα ένα όνειρο: Ήμαστε λέει σε πόλεμο με την Τουρκία. Και η Τουρκία εξαπέλυσε εναντίον μας πυρηνική βόμβα. Η οποία με βρήκε καθώς ήμουν σε ένα λεωφορείο, μαζί με κάποιους άλλους. Αυτό που είδα ήταν μία λάμψη, σαν να πύρωσαν όλα από έναν ήλιο. Αμέσως μετά (πάντα στο όνειρό μου) αναρωτήθηκα: πώς είναι να πεθαίνεις, και μάλιστα έτσι; Δεν είχε αλλάξει τίποτα. Συνεχίσαμε να καθόμαστε στις θέσεις μας στο λεωφορείο. Μόνο που όλα γύρω ήταν πυρωμένα, λες και ήμαστε σε χαλυβουργείο. Και γνωρίζαμε ότι είχαμε πεθάνει. Το ίδιο αίσθημα ένιωσα με τις πυρκαγιές του καλοκαιριού. Όχι τώρα, με την καταστροφή στην Πελοπόννησο και Εύβοια (τώρα που μιλάμε, φωτιές είναι ένα χωριό πριν το χωριό της μάνας μου στη Λακωνία, ευτυχώς απ’ ότι μου λένε είναι υπό έλεγχο), αλλά και πιο πριν, με την Πάρνηθα, τον Υμηττό και αλλού. Πεθάναμε αυτό το καλοκαίρι. Παρ’ όλα αυτά, περιέργως πως, συνεχίζουμε να ζούμε, μέσα σε ένα «χαλυβουργείο». Οι φταίχτες, όλοι μας. Κι εγώ που πέταξα τη γόπα μο...

(κουλός τίτλος, για κουλό ποστ) Διακόπτω τις διακοπές μου στην Ατλαντίδα, όπου η κόρη μου λατρεύεται σαν θεά κι εγώ μετά της συζύγου μου απολαμβάνουμε τιμές θεογεννητόρων, για να σου πω (μεγάλη η χάρη σου) ότι ο χασάπης της γειτονιάς μου αποφάσισε να ανοίξει ιστολόγιον κινηματογραφικόν. Τώρα, τί του΄ρθε του κρεοπώλη να ασχοληθεί με το σελλουλόιντ, σελλυλόιντ (ποιά είναι αυτή η Shelly Lloyd; έχει και κυτταρίτιδα παναθεμά τηνε), πωσδιάολο το λένε, η κόρη μου (όρα άνωθεν) κι η ψυχή της. Είναι και ακατάληπτος μαζί με τ' άλλα. Γράφει σε Γαμμική Γ΄. Είναι πάντως καλό φιλαράκι και βγάζει γέλιο. Εδώ λέμε. Πίσω στις βουτθιές τώρα.

Ναι ναι ναι είναι γεγονός! ένα ακόμα μέλος της (τρομάρα μας) μπλογκόσφαιρας, ο αξιότιμος 2π πήρε βαθμό. Όπως θα΄λεγε και η Μπίστικα στην Καθημερινή "Ο γαμπρός με την κλασσική γοητεία του black & white κοστουμιού, η δε γλυκυτάτη νύφη με ένα απλό πλην όμως απαστράπτον νυφικό, σε ένα υπέροχο και δροσερό περιβάλλον στα Μεσόγεια, δεν αργήσαν να μεταδόσουν το κέφι σε όλους τους υψηλούς καλεσμένους". Να ζήσετε παιδιά, και του χρόνου με παιδικό καροτσάκι σε γάμο φίλων σας!

Ομάδα Δράσης για την Ψηφιακή Ασφάλεια, λέει. Αγγλιστί, DART (καλά ρε, πληρώνουν άτομο να τους φτιάχνει τα ακρωνύμια τόσο τρέντυ;). Πρωτοβουλία στα πλαίσια του προγράμματος "Ψηφιακή Ελλάδα". (Άλλο ανέκδοτο: Ψηφιακή Ελλάδα. Με το Internet να δαιμονοποιείται στα τηλεσκπουπίδια του κάθε Χαραβδέλλα. Με τον ΟΤΕ να κάνει νάζια και να καψωνάρει όσους θέλουν να αλλάξουν παροχέα. Με τους περισσότερους έλληνες bloggers να την έχουν "δει" κουτσομπόλες και κατίνες- γιατί ρε, ψέμματα λέω; Ρίξε μια βόλτα στο δίκτυο να δεις τί παίζει και ποιοί ντεμεκο-αλληλοσφάζονται για μια χούφτα επισκέψεις...) Τέσπα, στην ιστοσελίδα του DART γράφει διάφορα ωραία, τί είναι το phising, τί να προσέχεις στις online αγορές σου, τί να χρησιμοποιείς για προστασία απέναντι στους ιούς κλπ κλπ κλπ. Και σκάει το αριστούργημα: Γονείς και Διαδίκτυο Όπου, μεταξύ άλλων, παρέχεται και υπόδειγμα οικογενειακού συμβολαίου, όπου θα ορίζεται η χρήση του internet από το κάθε παιδί της οικογένειας. Οικογενειακό συμβό...

Παίρνω γραμμή από 3 διαφορετικά γεγονότα: 1. Την τραγωδία στο Λούσιο ποταμό. 2. Τον θάνατο της Αμαλίας Καλυβινού 3. Το επερχόμενο reality game "Big donor". Και πιέζομαι να βρω κάτι κοινό. Και βρίσκω. Και στις 3 περιπτώσεις, αργά η γρήγορα θα βγει κάποιος ή κάποια, με ένα φρέσκο και νεανικό παρουσιαστικό, φέρων/ φέρουσα την απαραίτητη δυναμικότητα και αισιοδοξία και, βοηθούντος του ωραίου και ευέλικτου λεξιλογίου του, θα δικαιολογήσει αυτά που ούτε με σφαίρες δεν δικαιολογούνται. Ότι δηλαδή "ευθύνονται και οι εκδρομείς. Τους είπαμε να βάλουν τα κράνη τους κι αυτοί δεν τα βάζανε." Ότι "η Αμαλία Καλυβινού ξεσήκωσε τον κόσμο για το τίποτα, καθώς όλο το ιατρικό προσωπικό έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν." Ότι "εφ' όσον είναι δικαίωμα του δότη να δώσει το όργανό του όπως αυτός/ή νομίζει, εμείς απλώς επικουρούμε". Η ρητορία, η στρεψοδικία, η δημαγωγία, γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Κρίμα που το συνολάκι "πίσσα-πούπουλα-διαπόμπευση" πρωτοφορέθη...

Το περσινό καλοκαίρι δεν έφυγε ποτέ. Είπε να πάρει έναν υπνάκο κάτω απ’ την ελιά και άφησε στο πόδι του τις άλλες τρεις εποχές. Οι οποίες όμως τα κάνανε μπάχαλο. Το φθινόπωρο διάβαζε τα νέα blogs, ο χειμώνας έπαιζε playstation και η άνοιξη έτρεχε με την κοιλιά στο στόμα στα μαιευτήρια. Κι έτσι το περσινό καλοκαίρι ξύπνησε, έριξε 2 – 3 καντήλια που δεν το αφήσανε να χαλαρώσει λίγο, έφτιαξε ένα φραπόγαλο ν’ ανοίξει το μάτι του και ανέλαβε από κει που τα είχε αφήσει. Από τον Ιούνιο του ’06 έως τώρα, μία ανάσα. Και να’ χω 2 συναδέλφους που μου λένε ότι θα πάνε στο Νησί πριν από μένα.. Δε γαμιέται, καλά να είμαστε και να γελάμε όσο μπορούμε. (ήρθε στην παρέα μας και η κόρη_x. Υγιέστατη και ζωηρότατη. Αλλά μην περιμένεις να δεις φωτογραφία της. Θα μου τη ματιάσεις.)

«Κλειστή θα είναι η αγορά στο Βόλο και τη Νέα Ιωνία την ερχόμενη Δευτέρα 30 Απριλίου, παραμονή της Πρωτομαγιάς, με ομόφωνη απόφαση της διοίκησης του Εμπορικού Συλλόγου καθώς πρόκειται για ημέρα ανάμεσα σε δύο αργίες. Επίσης την ερχόμενη Δευτέρα κλειστά θα παραμείνουν και τα κομμωτήρια και τα κουρεία με απόφαση του Συνδέσμου καταστηματαρχών κουρέων και κομμωτών Νομού Μαγνησίας» Σου λέει, κοντά είναι το Πήλιο, ζέστη έχει, θα πάμε και για κανα μπανάκι, γιατί να σπάσουμε το 4ήμερο; Και εν τέλει, η Πρωτομαγιά είναι αργία ή απεργία; Απορώ και ξύστε με! (Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Με την Πρωτομαγιά φτιάχνουμε το Πρωτοψωμί. Παλιό έθιμο των Πρωτ-EL-λήνων από την εποχή του Σείριου. Αρ γιου σείριους; Μισό να σκεφτώ- μπα, όχι. Ούτε και οι άλλοι είναι σοβαροί...)

Από τότε που έχω μπαρκάρει στα ποντοπόρα, τόσα χρόνια τώρα, ακούω την ίδια ιστορία από τους υπόλοιπους. Στην περιοχή, λέει, νότια του Νησιού του Πάσχα, υπάρχει ένα νησί που δεν είναι στο χάρτη. Ένα νησί που συνέχεια το βαράνε τα ρεύματα και που για να δέσεις πρέπει να έχεις κάνει μεγάλο τάμα στο Θεό. Στο νησί αυτό, λένε, βρίσκεται ο μεγαλύτερος θησαυρός που έχει γνωρίσει άνθρωπος. Αυτή η ιστορία έχει καρφωθεί στο μυαλό μου. Καθορίζει πλέον τις σκέψεις μου και τις πράξεις μου. Πρέπει οπωσδήποτε να ανακαλύψω αν είναι αλήθεια. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο, μόνο αυτό. Και σ’ ένα ταξίδι με τάνκερ στη Γαλλική Πολυνησία, κλέβω ένα ψαροκάικο από το λιμάνι και ανοίγομαι νοτιοανατολικά. Και πέφτω σε μια θύελλα που όμοιά της δεν έχω ξαναδεί. Και πιάνει το καΐκι και το παίζει σαν φύλλο. Και λέω, πάει, τώρα θα πνιγώ για μια χαζομάρα των ναυτικών. Και συνέρχομαι και νιώθω την άμμο στο στόμα μου. Και ο ήλιος μου ζεσταίνει την πλάτη. Και ανοίγω τα μάτια και την βλέπω μπροστά μου. Γυμνή. Να μου χαμογελάει...

Θυμάσαι που σου'λεγα για τα βότσαλα στο ΙΚΕΑ ; Ξαναπήγα το προηγούμενο Σάββατο. Ήταν εκεί. Βότσαλα. Απλώς Βότσαλα. 1,75 € το διχτάκι. Χωρίς παρεξήγηση, έχω πάει αρκετές φορές στο ΙΚΕΑ και έχω βρει αρκετά καλά πράγματα για το σπίτι. Αλλά το να σου πουλάνε πέτρες για 1,75 €, μου φαίνεται κομματάκι κοροϊδία.

Χθες το βράδυ καιγότανε η Αθήνα – ξανά. Κάψανε μέχρι και ένα φυλάκιο στον Άγνωστο Στρατιώτη. Μπήκανε, λέει και στην Ακαδημία, στο Πρυτανείο, υποστείλανε την ελληνική σημαία και ανεβάσανε την κοκκινόμαυρη των αντιεξουσιαστών. Οι μπάτσοι βαρούσαν όποιον έβλεπαν, μα φοιτητή, μα δημοσιογράφο... Στις τηλεοπτικές ειδήσεις, η ίδια ιστορία: «γιατί δεν τους πιάνουν; Μήπως κάποιοι έχουν συμφέρον από τη δράση των κουκουλοφόρων;» (ναι ρε μαλάκα, οι τζαμάδες, οι μαρμαράδες, οι αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και οι κατασκευαστές φυλακίων). Ο πατέρας μου, μού έλεγε μία ιστορία «Ήμουν τη δεκαετία του ’80 σε μία πορεία στην Πατησίων, και έβλεπα τους αναρχικούς ταμπουρωμένους στο Πολυτεχνείο κι απ’ έξω διάφορους ‘αγανακτισμένους πολίτες’ (πολύ δημοφιλής όρος εκείνη την εποχή) να βρίζουν και να προκαλούν. Κι όταν οι αναρχικοί πετούσαν πέτρες από μέσα, οι ‘αγανακτισμένοι πολίτες’ τις απέκρουαν χρησιμοποιώντας καδρόνια και ρόπαλα, με τη δεξιοτεχνία μπεϊζμπολίστα». Απ’ όσα ξέρω και καταλαβαίνω, η σχέση μεταξύ κ...

Πριν από μερικές μέρες ήρθε για νοσηλεία σε επείγουσα κατάσταση ένας συγγενής ενός αδερφικού μου φίλου. Πάσχει από ηπατική εγκεφαλοπάθεια και επίσης έχει υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο. Παρ' ότι είναι καλύτερα, θα χρειαστεί πλάσμα. Παρακαλείται λοιπόν θερμά όποιος μπορεί να δώσει αίμα σε οποιοδήποτε νοσοκομείο της Αθήνας ή της επαρχίας. Ο ασθενής λέγεται Μενέλαος Ανδρέου και νοσηλεύεται στο Γενικό Κρατικό (Γεννηματά).

Την προηγούμενη εβδομάδα, λόγω δουλειάς, βρέθηκα σε μία εκδήλωση με θέμα την «Ανάπλαση – Αναδιαμόρφωση μεγάλων χώρων». Όπως ήταν αναμενόμενο, η περισσότερη κουβέντα έγινε για τη δημιουργία εμπορικών χρήσεων (καταστήματα – εμπορικά κέντρα, κινηματογράφοι, bowling centers κλπ.). Το «κερασάκι» ήταν ένας διευθυντής μίας εταιρείας ανάπτυξης ακίνητης περιουσίας, ο οποίος, θες προβοκατόρικα, θες επειδή τα πίστευε, είπε «έρχεται ο άλλος και λέει ότι θέλει ανοιχτούς χώρους. Συγγνώμη, αλλά ανοιχτούς χώρους έχεις στο χωριό σου. Κι εγώ, στο εξοχικό μου έχω 300 τ.μ. ανοιχτό χώρο. Και στο κάτω κάτω, εσύ έφυγες από το χωριό σου και ήρθες στην πόλη». Η ατάκα παρουσιάζεται αποσπασματικά, το ξέρω. Το ρεζουμέ της ομιλίας του εν λόγω διευθυντή ήταν ότι χρειαζόμαστε μεγάλες εμπορικές χρήσεις που να συνεισφέρουν στην αυτοχρηματοδότηση. Μέχρι ενός σημείου, αναγνωρίζω το αυτονόητο. Υπάρχει και μία άλλη, εξ’ ίσου σοβαρή άποψη: Ανεβαίνοντας την Κηφισίας, πέριξ του ΟΑΚΑ, υπάρχει το The Mall (μοναδικό παράδειγμα ...

(σκηνή από παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, όπου ο πρωταγωνιστής σηκώνει το ακουστικό του τηλεφώνου και λέει τις δικές του ατάκες, αλλά και τις ατάκες των άλλων ως ερωτήσεις:) Έλα ρε μπαμπάκη , τί θες πάλι...... τί να μάθω; .....τί; ξεκίνησε πυραμιδοειδές παιχνίδι μεταξύ των bloggers; Τί πράμα είναι αυτό;..... τί; κάθε blogger κάνει 5 εξομολογήσεις για τον εαυτό του;..... ΟΚ, μπράβο τους, εγώ τί φταίω; Άσε με να παίξω κανά Doom..... τί; κάθε blogger που συμμετέχει προτείνει κι άλλους 5;... Τί; κι εσύ πρότεινες εμένα; Πωωω ρε πούστη μου σε μπελά που μ΄ έβαλες, χέσε με βαριέμαι.... τί; δε θα μου στείλεις εκείνο το Σατώ ντε Κολινιόν του '97 που μου υποσχέθηκες; Είσαι στυγνός εκβιαστής, το ξέρεις;.... Α, το ξέρεις, ε; Απ' το παιδί σου να το'βρεις, ευχή και κατάρα σου δίνω.... τεεεσπα, μ' έχωσες που μ' έχωσες, άντε να σου γράψω καμιά χαζομάρα, όχι τίποτα άλλο, επειδή είσαι εσύ: 1. Μ' αρέσει να διαβάζω το πρόγραμμα της τηλεόρασης όταν είμαι στην τουαλέτα. 2. Το πρωί...

Σήμερα γράφω για να γράφω. Όπως όταν αγοράζεις ψωμί για το σπίτι, «έτσι για να βρίσκεται». Κι ας μην το φας ποτέ. Μου έστειλες μήνυμα πριν από λίγο. «Αν μπορείς το βράδυ, πέρνα όπως θα’ ρχεσαι από το ζαχαροπλαστείο και πάρε δύο cremas catalanas». Μικρές γλυκές συνωμοσίες. Μαζί σου, όλα τα ξεχνάω και όλα τα θυμάμαι. Έκλεισα 3 χρόνια εδώ, σε αυτό το blog. Μ' αρέσει που γκρινιάζεις «καλά ρε συ, όλα θα τα γράφεις; Τί κουτσομπόληδες που είστε εσείς οι bloggers!». Που να’ξερες, καλό μου, τί γράφουν άλλοι... Θέλω να πάμε σινεμά. Σ’ εκείνες τις αίθουσες, τις καινούργιες, που ξαπλώνεις στα καθίσματα και σου φέρνουν και φαγητό. Θυμάσαι όταν είχαμε πάει παραμονή Χριστουγέννων; Κάθε πρωί με ξυπνάει το ραδιόφωνο. Ψέματα, με ξυπνάει το φως που μπαίνει από το διπλανό δωμάτιο. Να θυμηθώ να κλείσω το παράθυρο. Γιατί; Για να κοιμάσαι περισσότερο; Ναι, δίπλα σου. Να μην έχω κάτι να μου θυμίζει ότι πρέπει πάλι να φύγω. Σ’ άρεσε που έβρεχε προχθές. Κι ας γίναν οι βεράντες χάλια. Δεν πειράζει, σου λέω,...

Συμβουλή που μου έδωσε ένας κολλητός: "Έστω ότι έχεις επιλέξει για οποιοδήποτε λόγο να μεταφέρεις το τηλεφωνικό σου νούμερο σε άλλον πάροχο (Forthnet, Vivodi κλπ κλπ.). Αν το κάνεις και για οποιοδήποτε πάλι λόγο θέλεις να ξαναγυρίσεις στον ΟΤΕ, φρόντισε πρώτα να μιλήσεις με τον ΟΤΕ και μετά να πάρεις το νούμερό σου από τον άλλον πάροχο. Με αυτές τις φορητότητες, εάν πας να 'τραβήξεις' το νούμερο από τον τρέχοντα πάροχο, χωρίς να συννενοηθείς με τον επόμενο, υπάρχει κίνδυνος να χάσεις τη γραμμή." Και μια και μιλάμε για φορητότητες, έχεις δοκιμάσει κανένα από αυτά τα νέα πακέτα που κυκλοφορούν (2play, telefonet, zisto κλπ.);

Θυμάμαι μικρός, όταν ανεβαίναμε για διακοπές στο Βόλο, με το που ανοίγαμε την πόρτα του σπιτιού και αφήναμε τις βαλίτσες, εντός 10 λεπτών χτυπούσε το τηλέφωνο. Ήταν ο γείτονας και παλιός φίλος του πατέρα μου. Βαρύς τύπος, με μια φωνή πιο μπάσα κι απ’ τον Barry White , σιδηροδρομικός (και συνδικαλιστής, αλλά με τους άλλους, όχι τους κοκουέδες), αλλά με καρδιά μάλαμα. Ο οποίος έμενε ένα τσιγάρο δρόμο από το σπίτι μας, αλλά καταλάβαινε με τη μία πότε είχαμε έρθει. «Έλα, καλωσήρθατε. Λοιπόν, το βράδυ περάστε από το σπίτι. Έχω κολοκυθάκια απ’ τον κήπο, αυγουλάκια, η Σούλα θα φτιάξει και κανά μπιφτέκι, έχω και 10 μπουκάλια κρασί, θα πάρω κι άλλα 10, λες να μας φτάσουν;» Και πόσοι ήμαστε; Όλοι κι όλοι 10 άτομα, 7 μεγάλοι, 3 πιτσιρίκια. Και μαζευόμαστε στη «Βίλλα Δη Μουν» (έτσι φωνάζαμε το σπίτι, γιατί έβλεπες ωραία την πανσέληνο από κει) και πλακωνόμαστε στα μεζεκλίκια, και πίναμε το κρασί που τις περισσότερες φορές ήταν ένα βήμα πριν το ξύδι, και πιάναν οι μεγάλοι τις κομματικές συζητ...

Μαρκησία, ακούτε; Ο κ. Stephen Patrick Morrissey φαίνεται ως βασικός υποψήφιος να εκπροσωπήσει τη Βρετανία στον επερχόμενο διαγωνισμό της Eurovision. Κι η Ελλάδα τί θα στείλει; Τα Διάφανα Κρίνα, τον Γιάννη Αγγελάκα ή τη Sunny Μπαλτζή;

Τέλος του 2006, ο Σαντάμ Χουσεΐν καταδικάζεται σε θάνατο δι' απαγχονισμού. Όλα τα ΜΜΕ παγκοσμίως αναμεταδίδουν το ερασιτεχνικό βίντεο από την εκτέλεσή του, ολόκληρο, μέρος αυτού ή φωτογραφίες από αυτό. Όλοι οι έχοντες πρόσβαση σε κάμερα τηλεόρασης, μικρόφωνο ραδιοφώνου, στήλη εφημερίδας ή blog, δηλώνουν την άποψή τους για την εκτέλεση, υποστηρίζουν ή καταδικάζουν την θανατική καταδίκη, υποστηρίζουν ή καταδικάζουν την πολιτική και τις ενέργειες των ΗΠΑ. Σύμφωνα λοιπόν με αυτά που είδες και με όσα άκουσες, ο Σαντάμ Χουσεΐν είναι νεκρός. Τεκμηριωμένα. Το έδειξε το CNN. Το σχολίασε ο Χατζηνικολάου. Το έγραψε ο antonis_x στο blog του. Κι εγώ, που ακόμα δεν είχα ξεμεθύσει από το κρασί των γιορτών, σκέφτηκα: "Θυμάμαι ότι, στις μέρες εξουσίας του, ο Σαντάμ Χουσεΐν είχε χίλιους δύο σωσίες που εμφανίζονταν από δω κι από κει, για να τραβήξουν πάνω τους τα πυρά τυχόν επίδοξων δολοφόνων και να προστατέψουν το πρωτότυπο. Θυμάμαι (η τουλάχιστον το έχω διαβάσει) ότι ο Σαντάμ εισέβαλε στο Ιρ...

Πριν από 100 χρόνια, Παραμονή Χριστουγέννων του 1906 (μετά την επιτυχημένη μετάδοση σημάτων morse από τον G. Marconi), έγινε η πρώτη ραδιοφωνική αναμετάδοση φωνής και μουσικής. Υπεύθυνος ήταν ο καναδός μηχανικός Reginald Aubrey Fessenden, ο οποίος χρησιμοποίησε τον αναμεταδότη της εταιρείας του NESCO στο Brant Rock της πολιτείας της Μασαχουσέτης για να μεταφέρει το σήμα σε φορτωτικά πλοία, καθώς και σε στρατιωτικά και ψαράδικα. Η αναμετάδοση περιελάμβανε το ‘Λάργκο’ του Χέντελ από φωνόγραφο και το “O, Holy Night” του Γκουνώ παιγμένο στο βιολί από τον ίδιο τον Fessenden, όπου τραγούδησε και την τελευταία στροφή. Η γυναίκα του και η γραμματέας του είχαν υποσχεθεί να διαβάσουν το απόσπασμα της Γέννησης από το Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, αλλά μόλις ήρθε η ώρα από το άγχος τους έμειναν βουβές. Τελικά το διάβασε και πάλι ο Fessenden και αφού ευχήθηκε, παρακάλεσε να του στείλουν την άποψή τους για την αναμετάδοση οπουδήποτε και αν βρίσκονταν. Μία δεύτερη αναμετάδοση έγινε Παραμονή Πρωτοχρονιάς. 10...