Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ατέλειωτο καλοκαίρι

Το περσινό καλοκαίρι δεν έφυγε ποτέ.
Είπε να πάρει έναν υπνάκο κάτω απ’ την ελιά και άφησε στο πόδι του τις άλλες τρεις εποχές.
Οι οποίες όμως τα κάνανε μπάχαλο.
Το φθινόπωρο διάβαζε τα νέα blogs,
ο χειμώνας έπαιζε playstation
και η άνοιξη έτρεχε με την κοιλιά στο στόμα στα μαιευτήρια.
Κι έτσι το περσινό καλοκαίρι ξύπνησε, έριξε 2 – 3 καντήλια που δεν το αφήσανε να χαλαρώσει λίγο, έφτιαξε ένα φραπόγαλο ν’ ανοίξει το μάτι του και ανέλαβε από κει που τα είχε αφήσει.
Από τον Ιούνιο του ’06 έως τώρα, μία ανάσα.
Και να’ χω 2 συναδέλφους που μου λένε ότι θα πάνε στο Νησί πριν από μένα..
Δε γαμιέται, καλά να είμαστε και να γελάμε όσο μπορούμε.

(ήρθε στην παρέα μας και η κόρη_x. Υγιέστατη και ζωηρότατη. Αλλά μην περιμένεις να δεις φωτογραφία της. Θα μου τη ματιάσεις.)

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Ψιτ - σού 'χω ένα μυστικό: θα επιταχύνει κι άλλο το τραινάκι του τρόμου.

Ζουλιάρη - χαχα

(Δύο;;;)
Ο χρήστης antonis_x είπε…
Μπα, δεν μασάμε από τέτοια. Την παλεύουμε.

Γιατί με λες ζουλιάρη και χάχα; Τί τρόποι είναι αυτοί;

(Ναι, δύο. Ένας πάει τον Ιούλιο και μία συνάδελφος για 2 τριήμερα)
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Antoni mou! Na sas zisei to koritsaki. H theatriki omada mas adimonei na mas to fereis...
me agapi,
stavroula
Ο χρήστης antonis_x είπε…
Σταυρούλα! Ευχαριστώ πολύ! Στις πρώτες εξόδους της, θα την φέρω από την ομάδα!
Ο χρήστης Μαρκησία του Ο. είπε…
Να σου ζήσει Αντώνη :)

(θα τη ματιάσουμε από μακριά ;-)

ΧΧΧ
Ο χρήστης antonis_x είπε…
Ευχαριστώ Μαρκησία. Οι ματιές που είναι γεμάτες αγάπη δεν ματιάζουν.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

Opos Ameriki

...ή μάλλον hirotera apo Ameriki. Δημόσιο πρόσωπο άσκησε μήνυση στον ιδιοκτήτη της blogme.gr επείδή στους καταλόγους των blog που τηρούσε υπήρχε ένα blog που "έκραζε" αυτό το πρόσωπο. Και οι αρχές, λέει, συνέλαβαν τον κ. blogme και τον οδήγησαν στην ΓΑΔΑ και την άλλη μέρα, σιδεροδέσμιο στον εισαγγελέα. Προσοχή: όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διαχειριστή του "ψαχτηριού". Μέχρι να μάθω λεπτομέρειες, θεωρώ ότι παίζουν οι εξής περιπτώσεις: Περίπτωση 1: Το Δημόσιο Πρόσωπο δεν έχει ιδέα τί εστί "διαδίκτυο", πόσο μάλλον "blogging". Ούτε και η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ελπίζω τα τζιμάνια που έχουν στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην Ελ.ΑΣ. να τους εξηγήσουν ότι η φύση του blogging είναι τέτοια που λειτουργεί ως speaker's corner (γράφουμε από συνταγές για ηδύποτα μέχρι λίβελλους για τον διπλανό μας). Από κει και πέρα, τα ψαχτήρια και οι κατάλογοι των blogs εν Ελλάδι και αλλαχού απλά καταγράφουν την κίνηση της ημέρας, δεν εκφέρουν γνώμη επί των blogs...

What's another year?