Η χώρα των ζωντανών νεκρών

Ένα βράδυ, όταν ήμουν στο Νησί, είδα ένα όνειρο:
Ήμαστε λέει σε πόλεμο με την Τουρκία. Και η Τουρκία εξαπέλυσε εναντίον μας πυρηνική βόμβα. Η οποία με βρήκε καθώς ήμουν σε ένα λεωφορείο, μαζί με κάποιους άλλους.
Αυτό που είδα ήταν μία λάμψη, σαν να πύρωσαν όλα από έναν ήλιο.
Αμέσως μετά (πάντα στο όνειρό μου) αναρωτήθηκα: πώς είναι να πεθαίνεις, και μάλιστα έτσι;
Δεν είχε αλλάξει τίποτα. Συνεχίσαμε να καθόμαστε στις θέσεις μας στο λεωφορείο. Μόνο που όλα γύρω ήταν πυρωμένα, λες και ήμαστε σε χαλυβουργείο. Και γνωρίζαμε ότι είχαμε πεθάνει.

Το ίδιο αίσθημα ένιωσα με τις πυρκαγιές του καλοκαιριού. Όχι τώρα, με την καταστροφή στην Πελοπόννησο και Εύβοια (τώρα που μιλάμε, φωτιές είναι ένα χωριό πριν το χωριό της μάνας μου στη Λακωνία, ευτυχώς απ’ ότι μου λένε είναι υπό έλεγχο), αλλά και πιο πριν, με την Πάρνηθα, τον Υμηττό και αλλού.

Πεθάναμε αυτό το καλοκαίρι. Παρ’ όλα αυτά, περιέργως πως, συνεχίζουμε να ζούμε, μέσα σε ένα «χαλυβουργείο».
Οι φταίχτες, όλοι μας.
Κι εγώ που πέταξα τη γόπα μου,
και η γυναίκα μου που πέταξε το πλαστικό μπουκάλι,
και ο μπάρμπας μου που δεν μάζεψε τα ξερόχορτα όταν έπρεπε να τα μαζέψει,
και ο Δασάρχης που δεν μπορούσε να συντονίσει καλά το προσωπικό του για να πιάσουν εγκαίρως τους εμπρηστές,
και ο Νομάρχης που δεν έκανε τα απαραίτητα για αντιπυρικές ζώνες,
και ο Δήμαρχος που έκανε τα στραβά μάτια όταν ο άλλος έχτιζε και μπάζωνε μέσα στο ρέμα,
και ο Υπουργός που άργησε να καταστρώσει επιτελικό σχέδιο,
και ο άλλος Υπουργός, που μετέθεσε το Κτηματολόγιο στις ελληνικές καλένδες,
και όλοι εμείς που, νεκροζώντανοι πια, θα αδιαφορήσουμε όταν σε 5-6 χρόνια θα δούμε να χτίζονται υπερμεγέθη ξενοδοχειακά συγκροτήματα, γήπεδα γκολφ και συνοδικά κέντρα εκεί που κάποτε υπήρχαν δάση, για να κερδηθεί «το μεγάλο στοίχημα του ελληνικού τουρισμού», να αναπτυχθεί το Real Estate στην Ελλάδα.

Έχει, λέει, βουβή μάζωξη αύριο το απόγευμα στο Σύνταγμα και σε όλες τις πλατείες της Ελλάδας, με μαύρα ρούχα, να διαμαρτυρηθούμε για όλα τα παραπάνω.
Άραγε, θα έχει και μαστιγωτές να μας βαράνε αλύπητα, μπας και βάλουμε μυαλό;
Α, και στη μάζωξη, θα είναι και οι ξεσπιτωμένοι της Πελοποννήσου;
Θα είναι, θα είναι.
Βουβοί, γιατί δεν αντέχουν άλλο κλάμα.
Στα μαύρα, γιατί τα ρούχα τους ποτίσανε καπνιά.
Στις πλατείες (και στις παραλίες και στις εκκλησίες), εκεί ακριβώς που κοιμούνται.

Απαιτείται άμεση δράση από εδώ και πέρα. Τα γκαζάκια σε νεο-εγειρόμενες οικοδομές μέσα στα καμένα (ιδέα του Μπαμπάκη) δεν είναι κακή αρχή.

Έχουμε και εκλογές σε 2 και κάτι βδομάδες. Άραγε το μαύρο του κάρβουνου θα χωρέσει στην κάλπη, η θα το εξαφανίσουν για άλλη μια φορά οι μπλε και πράσινοι στόκοι;