Antonisblog_X

Έπεσε στα χέρια μου (κι από τότε γυρνάω με νάρθηκα) το ανοιξιάτικο τεύχος του European Business Forum . Στο οποίο, στη στήλη («ρουμπρίκα» τη λέγανε οι παλιοί δημοσιογράφοι νομίζω) ‘Did you know?’, κάτι σαν τις ‘Πενιές- Ειδησούλες- Περίεργα’ της Εστίας, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι: 1. Μελέτη έδειξε ότι σε μία τυπική εταιρεία 100 εργαζομένων ξοδεύονται ετησίως 1.700 ανθρωποημέρες για αποστολή προσωπικών e-mail, χρόνος που αντιστοιχεί στην εργασία 7 νεοπροσληφθέντων πλήρους απασχόλησης. 2. Μια άλλη μελέτη έδειξε ότι η απόλυση από την εργασία προκαλεί χειρότερες ψυχολογικές και συναισθηματικές συνέπειες από ότι το διαζύγιο ή ο θάνατος του συντρόφου και ότι ακόμα και αυτοί που επιστρέφουν σε εργασιακό χώρο μετά από απόλυση ποτέ δεν επιτυγχάνουν τα επίπεδα ευτυχίας που είχαν πριν την απόλυση. Αν το συνδυάσεις με την τρομολαγνεία που σε χτυπάει από παντού για το φόβο της ανεργίας (μπουουουουουου) και της καλπάζουσας ακρίβειας στην αγορά (6 Ευρώ οι ντομάτεεεες, μπουουουουουου), σε μια κοινωνία π...

Η (όπως πάντα καίρια) συνεισφορά του Λιάκου στο blog. Σε παλιά καλά greeklish, αφ' ενός λόγω μη-συμβατότητας με τα πισιά του Μπρίστολ, αφ' ετέρου επειδή βαριέμαι να τα μεταγράψω και συν τοις άλλοις έχει άλλο αίσθημα σε greeklish. Ayto to prwtoselido mono opoios exei kanei 8hteia sthn Agglia mporei na to ektimhsei... (Ελευθεροτυπία της Τετάρτης 20/4/05) Basika anaferomai eidika sthn hlektronikh kai oxi th xartinh ekdosh. Sthn opoia ekdosh o Souflias fainetai na dinei ena kanoniko "v-sign", mia ka8ara egglezikh xeironomia antistoixh tou kwlodaxtylou. H proeleysh ayths ths xeironomias anixneyetai sthn epoxh ths katakthshs ths Skwtias apo tous Agglous, gi'ayto kai xrhsimopoih8hke kai stis skhnes maxhs tou "Mpreibxart". To story einai oti oi Egglezoi eixane poly kalous toksotes, kai tsakizane tous Skwtsezous apo makria. Otan omws katafernan oi Sk. na nikhsoun mia maxh kai aixmalwtizan tous Agglous toksotes, anti na tous skotwsoun tous ekoban ta dyo daxtyla ka...

Είδα χθες σε DVD τον 1ο κύκλο του "The Office". Για σένα που δεν ξέρεις είναι βρετανική κωμική σειρά που διαδραματίζεται σε ένα γραφείο εμπορίας χαρτιού στο Slough, κοντά στο Reading (α ρε τα παλιά λημέρια), και δείχνει τον καθημερινό βίο των εργαζομένων. Υπάρχουν όλοι οι τύποι εδώ: ο μεγαλομανής εγωπαθής manager, το κλασσικό τσιράκι, η σκύλα διευθύντρια, οι cow-orkers του λογιστηρίου κλπ κλπ. Το όλο σήριαλ είναι γυρισμένο με κάμερα στο χέρι κι αυτό του δίνει και μία ντοκυμαντερίστικη γεύση. Το "The Office" έχει ψηφιστεί ώς η καλύτερη κωμική σειρά σε Αγγλία και Αμερική για τα τελευταία δύο χρόνια. Ο λόγος που κάθομαι και μιλάω για αυτή τη σειρά είναι ότι εμένα προσωπικά με πίκρανε αφάνταστα το τελευταίο επεισόδιο του κύκλου, όπου ο Tim (ο μόνος σχετικά συμπαθής χαρακτήρας, ο οποίος είχε καψουρευτεί την ρεσεψιονίστ που τα'χε με άλλον), εκεί που τα'χε πάρει στο κρανίο με τις μαλακίες του διευθυντή του και όλο το μπουρδέλο που επικρατούσε στο γραφείο και είχε α...

Ήταν μία από τις καλύτερες βόλτες των τελευταίων καιρών (με εξαίρεση τη Σίφνο, ΟΚ;), και μάλιστα άνευ προγράμματος. Ξεκίνησα (δυστυχώς μόνος, η Μαρία κόλλησε με τη δουλειά στο νησί) από ΕλΒενιζέλο για Σαλονίκη με Aegean, Πέμπτη στις 11 το βράδυ. Η πλάκα ήταν ότι πέτυχα στο Cabin Crew την Ειρήνη, την αδερφή της Παναγιώτας (αν διαβάζει κανένας Χολαργιώτης, καταλαβαίνει για ποια λέω). Δυστυχώς, στην πτήση δεν σερβίρανε αλκοολούχα, για να ζητήσω καμιά Marguerita a-la Mezcalito. Τεσπα... 12 μεσάνυχτα ήμουν στο Μακεδονία. Τσακ-μπαμ βαλίτσα και ταξάκι για το σπίτι της Κλέρης. Στο δρόμο ο ταρίφας (πολύ ωραίος) έπαιζε το "Red right hand" του Cave, την ώρα που περνούσαμε από το Σέιχ-Σου, με ομίχλη και όλη την πόλη θέα. Αν αυτό δεν ήταν καλός οιωνός, τότε τί ήταν; Στο σπίτι με περίμεναν τα νυχτόβια αδέρφια Κλέρη - Ανδρέας. Πιάσαμε την κουβέντα, βάλαμε RSO στο ράδιο (γαμάτος σταθμός), πλακωθήκαμε στις μπύρες, παίξαμε και δύο γύρους Trivial. 7 παρά άρχισα να "λιώνω". Έπεσα και ξ...

(...που λέγανε και οι αθλητικοί σχολιαστές σε αγώνες ποδοσφαίρου τη δεκαετία του '80.) Λοιπόν, η Θεατρική Ομάδα του Δήμου Χολαργού ξανα-ανεβάζει τον Ματωμένο Γάμο του Φ.Γκ. Λόρκα, την Κυριακή 8 Μαΐου (του Θωμά) και ώρα μάλλον 8:30 μμ, στο αμφιθέατρο του Δημαρχείου, τέρμα οδού Περικλέους. Το κάστ ανανεωμένο κατά 4-5 ηθοποιούς, όλα τ' άλλα (συν τη μουσική- τη δικιά μου ντε, όχι του Χατζιδάκι) ίδια με τις παραστάσεις του περασμένου Δεκέμβρη. Αν κρίνω από την προσέλευση του κόσμου στις προηγούμενες παραστάσεις, είμαι αισιόδοξος ότι θα το ξαναγεμίσουμε τον χώρο. Επίσης, θα παίξει μία παράσταση προς Πεύκη μεριά, κοντά στις 14/5. Μόλις μάθω ακριβώς το "πότε" και το "πού", θα σε ενημερώσω.

Δηλαδή, οι βουλευτές του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. που επιλέξανε να αποχωρήσουνε το Σάββατο από την αίθουσα τη στγμή που έμπαινε ο Χριστόδουλος, είναι πιο δογματικοί και πιο αριστεροί από τους βουλευτές του ΚΚΕ, οι οποίοι (προς τιμήν τους) έχουν μεν πάγια άποψη περί σχέσεων Κράτους & Εκκλησίας, αλλά παρέμειναν στην αίθουσα (και μάλιστα η Κανέλλη έκανε και το σταυρό της); Το θέμα δεν είναι να καθαρίσεις με το άτομο-Χριστόδουλο (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, δεν έχει κάνει κάτι το νομικά μεμπτόν, άσχετο αν ευθύνεται για πολλά άλλα), αλλά να καθαρίσεις με μία Εκκλησία-μπαμπούλα, μία Εκκλησία-"χώνομαι-παντού-εθιμικώ-δικαίω", μία Εκκλησία-βυζαντινό κοράκι.

Ένας χρόνος blogging! Γράφτηκαν πολλά και θα γραφτούν ακόμα περισσότερα!

Κάποτε κατεβαίναμε στη Μάρνη να δούμε τους Cramps, τους Ramones, τη Siouxsie.... Μετά ανεβαίναμε Εξάρχεια για σουβλάκια στου Κάβουρα και στο καπάκι "Άλλοθι" ή "Mo'Better" για ξύδια. Thanks for the memory, που λένε και οι Αγγλοσάξονες...

...όπου Μ.Μ.Ε. σημαίνει κατά τον Γιάννη Καλαμίτση "Με Μαλακίες Εκτρέφομαι". Και έχει άδικο ο άνθρωπος; Στο προηγούμενο post έγραφα για ένα site που έναντι αμοιβής σε βάζει στο δημόσιο. Ακόμα και ο πλέον αρχάριος χρήστης καταλαβαίνει ότι είναι μία πολύ ωραία στημένη ιντερνετική φαρσούλα που αναφέρεται σε εικονική εταιρεία. Μέχρι και Disclaimer έχουν βάλει οι άνθρωποι, ως όφειλαν. Κι όμως, στο δελτίο ειδήσεων του Star της Κυριακής 30/1, ο Λιάγκας χτυπιότανε για τη «συμμορία που υπόσχεται θέσεις στο δημόσιο με σκοπό να κλέψει αριθμούς καρτών από τους αφελείς». Και έδινε συγχαρητήρια στον ρεπόρτερ (Γιώργος Βότσκαρης) που ανακάλυψε το αποκλειστικό αυτό θέμα. Μέσω μίας φίλης μου έχω μάθει τον τρόπο με τον οποίο συντάσσονται οι ειδήσεις στα meetings του καναλιού, και είναι ακριβώς αυτός που φαντάζεσαι. Προφανώς στο Star έχουν πέσει στον κουβά με τα LSD και δεν ξεχωρίζουν την αλήθεια από το παραμύθι. Εγώ πάντως οφείλω να ανακοινώσω ότι είμαι σε άμεση καθημερινή επαφή με τον Θεό....

Διαβάζοντας τις εφημερίδες την τελευταία εβδομάδα, έφτιαξα το εξής σενάριο: Έστω ότι είμαι μαθητής γυμνασίου στο Αγρίνιο. Μία ωραία πρωία έρχεται ο/ η γυμνασιάρχης και μας λέει ότι η εξομολόγηση είναι (ατύπως πλην σαφώς) υποχρεωτική και ότι θα έρθει ιερέας στο σχολείο γι’ αυτό το σκοπό. Ήτοι, η κατά Χριστόδουλον έννοια της θρησκείας ως προσωπικής επιλογής. Έστω (επίσης) ότι μετακομίζω στο Κιλκίς και δη στα χωριά κοντά στα σύνορα με Σκόπια (Χέρσο, Κρηστώνη, Δροσάτο κλπ). Όπου πηγαινοέρχομαι στο σχολείο με το ΚΤΕΛ. Το οποίο ΚΤΕΛ είναι εξοπλισμένο και με τηλεόραση. Του οποίου ΚΤΕΛ ο οδηγός αποφασίζει να βάλει στα πιτσιρίκια (και στις πιτσιρίκες) τσόντα. Και όχι απλώς τσόντα «συμβατική» με έναν εραστή και μία ερωμένη (να πεις ότι θα μάθει και το πιτσιρίκι πώς γίνεται η δουλειά), αλλά σκληρή τσόντα με ομοφυλόφιλους. Ήτοι η κατά τον μέσο Ελληνάρα έννοια της οικογένειας ως παροχής σωστών προτύπων στα παιδιά. Και δεν εννοώ ότι με χάλασε που ήταν τσόντα με gay, εννοώ ότι άνθρωποι σαν αυτόν ...

Κατ' αρχάς Καλή Χρονιά! Καιρό είχα να ανεβάσω post. Ας όψεται η εορταστική τεμπελιά και τα πάσης φύσεως αισθηματικο-σωματικά μου (βλέπε, μεταξύ αρρώστιας και έρωτος- nudge nudge, wink wink, say no more). Οι παραστάσεις του «Γάμου» πήγαν καλά, καλύτερα απ’ ότι περίμενα. Και τις δύο μέρες το θέατρο ήταν γεμάτο (συγγνώμη σε όσους δεν τα κατάφεραν, ενδεχομένως θα κάνουμε άλλη μία παράσταση μέσα στον Απρίλιο, θα ενημερωθείτε καταλλήλως). Τα καλύτερα σημεία της παράστασης (και γύρω απ’ αυτή), χωρίς σειρά προτίμησης: 1. Η ΜΑριάνΝΑ. Συγκλονιστική ερμηνεία. 2. Τα ουίσκια που πίναμε στα παρασκήνια. 3. Ο Γιώργος Τζ. και η σχεδόν πυρετώδης φιλοτιμία που επέδειξε σχετικά με τα σκηνικά (δεν ξεχνάω και όσους ασχολήθηκαν με το στήσιμο – ξεστήσιμο). 4. Η Κατερίνα (λέγε με Σεσίλια Ντε Μιλ): τυχόν αντιρρήσεις που είχα, κάμφθηκαν ενώπιον του τελικού αποτελέσματος. 5. Το γεγονός ότι είχα την ευκαιρία να ακούσω τη δικιά μου μουσική να παίζεται και να τραγουδιέται από πολύ ωραίες φωνές (Ιλιάδα, Μ...

Για όσους δεν το ξέρουν ή το ξέχασαν, έχουμε παραστάσεις στο Χολαργό, τον Ματωμένο Γάμο του Φ.Γκ. Λόρκα. 11 & 12 Δεκέμβρίου στο γνωστό αμφιθέατρο του Δήμου Χολαργού, τέρμα Περικλέους, κατά τις 8:30 το βράδυ. Η παράσταση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική για μένα, για δύο βασικούς λόγους: 1) έχω κάνει τη μουσική- όχι τίποτα ιδιαίτερο (λέμε τώρα) αλλά πολυ όμορφες μελωδίες. Με επιρροές από δημοτικά, λαϊκά, Θ. Παπακωνσταντίνου κ.α., και με συνοδεία μίας κιθάρας (καταξοδευτήκαμε πάλι!) 2) είναι η τελευταία παράσταση που παίζω. Το "γιατί" σε άλλο Post, τώρα βαριέμαι.

Δες από κάτω το comment... είναι οι στίχοι της Μαλάμως (Ευτ. Παπαγιαννοπούλου). Αν διαβάζονται όλοι, τότε το πρόβλημα του comment λύθηκε και μπορούμε να γράφουμε στα Ελληνικά. Αλλιώς, πάλι Greeklish...

Έβλεπα τις προάλλες ειδήσεις στον Alpha. Όπου είχε ο Χατζηνικολάου ρεπορτάζ για εκείνο το νόμο που απαγόρευε τα πάσης φύσεως τυχερά παιχνίδια και έπαιρνε μπάλα οποιοδήποτε παιχνίδι παιζόταν σε δημόσιο ηλεκτρονικό υπολογιστή, και τις επιπτώσεις με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Όπου έχει στο διπλανό παράθυρο τον αρμόδιο δημοσιογράφο που αναλύει την είδηση. Όπου ο εν λόγω δημοσιογράφος (νομίζω ο Δημητρομανωλάκης) αναφέρει ότι με εκείνο το νόμο "απαγορεύτηκαν ακόμα και οι πασιέντζες που έχουμε στους υπολογιστές μας" (sic). Όπου εκείνη τη στιγμή εξίσταται ο Χατζηνικολάου "ΕΣΕΙΣ έχετε, όχι ΕΓΩ!!!" Σιγά ρε εργασιομανή του τρόμου, θα κόψεις κανα δάχτυλο. Σιγά μη σε κατηγορήσουμε ότι αντί να ασκείς το Ύψιστό σου Λειτούργημα (με παρρησία και αντικειμενικότητα, μην ξεχνιόμαστε), κάθεσαι και παίζεις Πασιέντζα και Ναρκαλλιευτή. Σιγά μην σε κατηγορήσουμε ότι ο Διευθυντής Ειδήσεων & Ενημέρωσης του Alpha Νικόλαους Χατζηνικολάους Τυπολάτριους Μπαστουνόρθιους (προσ'χή!) δεν ε...

Δεν ξέρω αν βλέπεις ή σχεδιάζεις να δεις Fame Story αυτό το χειμώνα. Εγώ προσωπικά δεν "καίγομαι" ιδιαίτερα. Σήμερα όμως έμαθα ότι θα συμμετέχει μία παλιά φίλη από τα χρόνια του πανεπιστημιακού θεάτρου (gpap, ακούς;), η Αντιγόνη Ευστρατόγλου, η οποία είναι ΦΩΝΑΡΑ! Είχε πάει και στο "Να η Ευκαιρία", βγήκε 2η ή 3η (νομίζω) και για μία σαιζόν τραγουδούσε με τον Γ. Κότσιρα. Δεν ξέρω αν θα κερδίσει κάτι από αυτή τη φάση (πέραν της αναγνωρισιμότητας), αλλά ξέρω ότι είναι άνθρωπος με ήθος, καλή καρδιά και ευγένεια. Αντιγόνη, τα καλύτερα!

Πήγα χθες με τον Λιάκο και είδαμε το "Terminal". Κλασσική αμερικανιά με ακόμα πιο κλασσικό αμερικάνικο τέλος. Είχε και κανα δυο surreal σκηνές (ο Ινδός ήταν όλα τα λεφτά), αλλά γενικά ήταν πολύ light.... Και κει που γυρνούσαμε, μου ήρθε Η φαντασίωση. Πρόσεξε σκηνικό: 1) Στην Ελλάδα -λέμε τώρα- γίνεται πραξικόπημα στις 24/12 και καταλύεται η "νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση". 2) Όλος ο υπόλοιπος κόσμος (συμπεριλαμβανομένων Ε.Ε. και Η.Π.Α.) δεν αναγνωρίζει -λέμε τώρα, εδώ αναγνωρίζαν και αναγνωρίζουν άλλους φασίστες- το πραξικοπηματικό καθεστώς, με αποτέλεσμα να κλείσουν τα σύνορα προς την Ελλάδα. 3) Όλα τα ελληνικά διαβατήρια και βίζες καταργούνται εν μία νυκτί -είπαμε, φαντασίωση είναι-. Φαντάσου λοιπόν, παραμονή Χριστουγέννων στο Heathrow και το Gatwick, όπου βρίσκονται γύρω στους 3.000 Ελληνάρες φοιτητές (από προπτυχιακούς μέχρι διδακτορικούς) και περιμένουν να γυρίσουν στην Ελλάδα. Και γίνεται το πραξικόπημα. Και ακυρώνονται τα διαβατήρια. Κι εσύ νομίζεις τώ...

Αυτό που μ' ενοχλεί στην ιστορία Τσιτουρίδη - Βούγια (και δεν ξέρω γω ποιου άλλου), είναι ότι η νοοτροπία "ξέρεις-ποιος-είμαι-γω-ρε" ζει και βασιλεύει, έστω και πίσω από μία μάσκα ντεμέκ ευθιξίας. Και να έλεγα ότι δεν το'χω ξανασυναντήσει....... στο Πανεπιστήμιο, αν ήσουν παρατρεχάμενος της οποιασδήποτε πρασινομπλέ εξουσίας (πολιτικής τε και ακαδημαϊκής), όχι μόνο έπαιρνες τους βαθμούς στο έτσι, αλλά βολευόσουνα και σε κάποιο γραφείο καθηγητή (όχι για εργασία, αλλά για τεμπελαριό). Στο στρατό, έφτανε ένα τηλεφώνημα περιφερειάρχη (ούτε καν βουλευτή) για να απαλλαγείς από σκοπιές/ αγγαρείες/ περίπολα/ ασκήσεις κλπ. Αλλά δεν είναι μόνο σε τέτοια επίπεδα. Σε θέματα 'χαμηλής' ας πούμε 'πολιτικής' λίγο πολύ όλοι εξυπηρετούν και εξυπηρετούνται. Χαρακτηριστικά παραδείγματα: "Έχω φίλο στη ΔΟΥ, θα ξεμπερδέψω τσακ μπαμ" "Είμαι κολλητός του Τσιλιχρήστου/ Κωστόπουλου/ Ευταξία/ Παπάρογλου, άρα δεν περιμένω στην ουρά στο κλαμπ" "Είμαι β...

Και που γύρισα τί κατάλαβα; Την 4η μέρα στη δουλειά αρρώστησα (ακόμα χάλια είμαι - πυρετός, αμυγδαλές, πονοκέφαλοι, αντιβίωση, κοκτέηλ παυσίπονων, εντριβές, βεντούζες, μέχρι και ξεμάτιασμα)! Και όπως ήμουνα κλινήρης, είδα από την Τ/Ο αφ'ενός την κόλαση στη Βόρεια Οσετία: φαντάσου μόνο να'σαι γονιός, να στέλνεις το παιδί σου στην πρώτη του μέρα στο σχολείο και μετά να στο φέρνουν τέσσερις... Δεν καταλαβαίνω πάντως την ανικανότητα των Ρωσικών δυνάμεων. Μου φαίνεται λίγο περίεργο που την Παρασκευή το μεσημέρι οι Τσετσένοι τους πιάσαν στον ύπνο και αρχίσαν να βαράνε αβέρτα. Λογικά θα πρέπει να είχε δημιουργηθεί μία σειρά σεναρίων από τη στιγμή που έγινε η εισβολή στο σχολείο. Και αφ' ετέρου είδα τα χάλια μας ως έθνος που προσομοιάζει σε νεόπλουτο μαλάκα. Θυμάμαι τη Χαλκιά που πάνω στη χαρά της για το χρυσό έλεγε ότι οι Έλληνες είναι γεννημένοι να κερδίζουν. Τελικά, όπως γράφτηκε σε εφημερίδα, οι Έλληνες (όπως και κάθε λαός) είναι γεννημένοι και να κερδίζουν και να χάνο...

25 ώρες με χωρίζουν από την αναχώρηση για Σίκινο. Το δίμηνο της κολάσεως τελείωσε (έρχεται το φθινόπωρο της καταχνιάς, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Λίγο πριν φύγω, 2 διευκρινήσεις: 1. Δεν απαντάω σε απόκρυψη - όποιος με πάρει θα αφήσει μήνυμα στον τηλεφωνητή. 2. Αθήνα θα ξαναγυρίσω μετά τις 20/8. 3. Μετά τη Σίκινο, δεν ξέρω πού θα'μαι. ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑ!!!!!

Αν δεν έχεις κάτι να κάνεις σήμερα και αύριο, προτείνω να περάσεις από το θεατράκι του Δήμου Ζωγράφου κατά τις 21:15. Η θεατρική ομάδα του Δήμου ανεβάζει το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" (του γνωστού Άγγλου) σε μία διαφορετική, πιο "καλοκαιρινή" προσέγγιση (που θυμίζει λιγάκι την ταινία με τον ΝτιΚάπριο). Αν πας μάλιστα πριν την έναρξη και ψάξεις τον Γιώργο τον Τζουβελέκη εκ μέρους μου, θα σε κεράσουν και κρασάκι (δεξίωση των Καπουλέτων γαρ).