Κατ' αρχάς Καλή Χρονιά!
Καιρό είχα να ανεβάσω post. Ας όψεται η εορταστική τεμπελιά και τα πάσης φύσεως αισθηματικο-σωματικά μου (βλέπε, μεταξύ αρρώστιας και έρωτος- nudge nudge, wink wink, say no more).
Οι παραστάσεις του «Γάμου» πήγαν καλά, καλύτερα απ’ ότι περίμενα. Και τις δύο μέρες το θέατρο ήταν γεμάτο (συγγνώμη σε όσους δεν τα κατάφεραν, ενδεχομένως θα κάνουμε άλλη μία παράσταση μέσα στον Απρίλιο, θα ενημερωθείτε καταλλήλως).
Τα καλύτερα σημεία της παράστασης (και γύρω απ’ αυτή), χωρίς σειρά προτίμησης:
1. Η ΜΑριάνΝΑ. Συγκλονιστική ερμηνεία.
2. Τα ουίσκια που πίναμε στα παρασκήνια.
3. Ο Γιώργος Τζ. και η σχεδόν πυρετώδης φιλοτιμία που επέδειξε σχετικά με τα σκηνικά (δεν ξεχνάω και όσους ασχολήθηκαν με το στήσιμο – ξεστήσιμο).
4. Η Κατερίνα (λέγε με Σεσίλια Ντε Μιλ): τυχόν αντιρρήσεις που είχα, κάμφθηκαν ενώπιον του τελικού αποτελέσματος.
5. Το γεγονός ότι είχα την ευκαιρία να ακούσω τη δικιά μου μουσική να παίζεται και να τραγουδιέται από πολύ ωραίες φωνές (Ιλιάδα, Μαργαρίτα, Φανή και όλοι οι τραγουδιστές, ευχαριστώ).
6. Ο Σπύρος και οι μετα-αναζητήσεις του ρόλου του.
7. Η Σταυρούλα και η υποστήριξή της επί σκηνής.
8. Τα μεθεόρτια της Κυριακής στην Παλιά Ιστορία (όσοι ήταν εκεί, ξέρουν τί εννοώ).
Τα χειρότερα σημεία της παράστασης (και γύρω απ’ αυτή), πάλι χωρίς σειρά προτίμησης:
1. Ακόμα δεν έχω μάθει να μακιγιάρομαι σωστά. Ντροπή μου!
2. Το γεγονός ότι μερικά άτομα συνεχίζουν να έρχονται στην παράσταση, με σκοπό εκ των προτέρων να «θάψουν».
3. Το γεγονός ότι αυτά τα άτομα ανήκουν σε άλλους θιάσους και αντιλαμβάνονται τους κόπους και τους συμβιβασμούς μίας (κατ’ όνομα) ερασιτεχνικής παράστασης, μόνο όταν αυτή η παράσταση είναι η δικιά τους.
4. Το μαγαζί που πήγαμε μετά την παράσταση του Σαββάτου- ωραίο σαν ντεκόρ, αλλά υπερβολικά γεμάτο.
5. Το γεγονός ότι παίξαμε μόνο δύο παραστάσεις, ενώ είχαμε ρίξει δουλειά για 40.
Όσον αφορά στην «επόμενη μέρα», τα παιδιά (αν δεν έχει αλλάξει κάτι) συνεχίζουν με Όπερα της Πεντάρας. Εγώ λέω από φέτος να πηγαίνω καμιά εκδρομή το Σ/Κ. Δεν μπορώ άλλο να περιορίζομαι.
Υ.Γ.: Στα επόμενα posts, δεσμεύομαι να σχολιάσω τα της επικαιρότητας (επανεκλογή Bush, βασικός μέτοχος, αγρότες, Ε.Ε.), συμμορφούμενος προς την κυρίαρχη τάση των «καταγγέλλω-τα-στραβά-στον-πλανήτη-με-πολύ-εξυπνακίστικο-τρόπο» blogs.
Ή εναλλακτικά, θα γράψω κάτι καλύτερο από αυτό που μόλις διάβασες.
Χο χο.
Καιρό είχα να ανεβάσω post. Ας όψεται η εορταστική τεμπελιά και τα πάσης φύσεως αισθηματικο-σωματικά μου (βλέπε, μεταξύ αρρώστιας και έρωτος- nudge nudge, wink wink, say no more).
Οι παραστάσεις του «Γάμου» πήγαν καλά, καλύτερα απ’ ότι περίμενα. Και τις δύο μέρες το θέατρο ήταν γεμάτο (συγγνώμη σε όσους δεν τα κατάφεραν, ενδεχομένως θα κάνουμε άλλη μία παράσταση μέσα στον Απρίλιο, θα ενημερωθείτε καταλλήλως).
Τα καλύτερα σημεία της παράστασης (και γύρω απ’ αυτή), χωρίς σειρά προτίμησης:
1. Η ΜΑριάνΝΑ. Συγκλονιστική ερμηνεία.
2. Τα ουίσκια που πίναμε στα παρασκήνια.
3. Ο Γιώργος Τζ. και η σχεδόν πυρετώδης φιλοτιμία που επέδειξε σχετικά με τα σκηνικά (δεν ξεχνάω και όσους ασχολήθηκαν με το στήσιμο – ξεστήσιμο).
4. Η Κατερίνα (λέγε με Σεσίλια Ντε Μιλ): τυχόν αντιρρήσεις που είχα, κάμφθηκαν ενώπιον του τελικού αποτελέσματος.
5. Το γεγονός ότι είχα την ευκαιρία να ακούσω τη δικιά μου μουσική να παίζεται και να τραγουδιέται από πολύ ωραίες φωνές (Ιλιάδα, Μαργαρίτα, Φανή και όλοι οι τραγουδιστές, ευχαριστώ).
6. Ο Σπύρος και οι μετα-αναζητήσεις του ρόλου του.
7. Η Σταυρούλα και η υποστήριξή της επί σκηνής.
8. Τα μεθεόρτια της Κυριακής στην Παλιά Ιστορία (όσοι ήταν εκεί, ξέρουν τί εννοώ).
Τα χειρότερα σημεία της παράστασης (και γύρω απ’ αυτή), πάλι χωρίς σειρά προτίμησης:
1. Ακόμα δεν έχω μάθει να μακιγιάρομαι σωστά. Ντροπή μου!
2. Το γεγονός ότι μερικά άτομα συνεχίζουν να έρχονται στην παράσταση, με σκοπό εκ των προτέρων να «θάψουν».
3. Το γεγονός ότι αυτά τα άτομα ανήκουν σε άλλους θιάσους και αντιλαμβάνονται τους κόπους και τους συμβιβασμούς μίας (κατ’ όνομα) ερασιτεχνικής παράστασης, μόνο όταν αυτή η παράσταση είναι η δικιά τους.
4. Το μαγαζί που πήγαμε μετά την παράσταση του Σαββάτου- ωραίο σαν ντεκόρ, αλλά υπερβολικά γεμάτο.
5. Το γεγονός ότι παίξαμε μόνο δύο παραστάσεις, ενώ είχαμε ρίξει δουλειά για 40.
Όσον αφορά στην «επόμενη μέρα», τα παιδιά (αν δεν έχει αλλάξει κάτι) συνεχίζουν με Όπερα της Πεντάρας. Εγώ λέω από φέτος να πηγαίνω καμιά εκδρομή το Σ/Κ. Δεν μπορώ άλλο να περιορίζομαι.
Υ.Γ.: Στα επόμενα posts, δεσμεύομαι να σχολιάσω τα της επικαιρότητας (επανεκλογή Bush, βασικός μέτοχος, αγρότες, Ε.Ε.), συμμορφούμενος προς την κυρίαρχη τάση των «καταγγέλλω-τα-στραβά-στον-πλανήτη-με-πολύ-εξυπνακίστικο-τρόπο» blogs.
Ή εναλλακτικά, θα γράψω κάτι καλύτερο από αυτό που μόλις διάβασες.
Χο χο.
Σχόλια