Ήταν μία από τις καλύτερες βόλτες των τελευταίων καιρών (με εξαίρεση τη Σίφνο, ΟΚ;), και μάλιστα άνευ προγράμματος.
Ξεκίνησα (δυστυχώς μόνος, η Μαρία κόλλησε με τη δουλειά στο νησί) από ΕλΒενιζέλο για Σαλονίκη με Aegean, Πέμπτη στις 11 το βράδυ. Η πλάκα ήταν ότι πέτυχα στο Cabin Crew την Ειρήνη, την αδερφή της Παναγιώτας (αν διαβάζει κανένας Χολαργιώτης, καταλαβαίνει για ποια λέω). Δυστυχώς, στην πτήση δεν σερβίρανε αλκοολούχα, για να ζητήσω καμιά Marguerita a-la Mezcalito. Τεσπα...
12 μεσάνυχτα ήμουν στο Μακεδονία. Τσακ-μπαμ βαλίτσα και ταξάκι για το σπίτι της Κλέρης. Στο δρόμο ο ταρίφας (πολύ ωραίος) έπαιζε το "Red right hand" του Cave, την ώρα που περνούσαμε από το Σέιχ-Σου, με ομίχλη και όλη την πόλη θέα. Αν αυτό δεν ήταν καλός οιωνός, τότε τί ήταν;
Στο σπίτι με περίμεναν τα νυχτόβια αδέρφια Κλέρη - Ανδρέας. Πιάσαμε την κουβέντα, βάλαμε RSO στο ράδιο (γαμάτος σταθμός), πλακωθήκαμε στις μπύρες, παίξαμε και δύο γύρους Trivial. 7 παρά άρχισα να "λιώνω". Έπεσα και ξεράθηκα.
11 και κάτι σηκώθηκα για να βρω τον Ανδρέα να δουλεύει σερί στο PhotoShop, μπαίνοντας χαλαρά στο 3ο 24ωρο αϋπνίας. Μετά από κάποια διαδικαστικά (πρωινός καφές - μπουγάτσες - πηγαινέλα στον ΟΣΕ για το εισιτήριο για Σέρρες) συντονιστήκαμε και βγήκαμε με την Κλου για πατάτες στου Παταφρίτα. Ο Αντρέας θα μας έβρισκε μετά για καφέ.
(Είχα να κάνω τέτοια βόλτα στη Σαλονίκη από τότε που ήμουν φαντάρος στο Κιλκίς. Αυτή η πόλη είναι "ταμάμ" για βόλτες και κουβέντα.)
Δυστυχώς ο Παταφρίτας ήταν κλειστός, βολευτήκαμε με ένα νηστίσιμο καλτσόνε στη Ναυαρίνου. Μετά πήγαμε για καφέ στο "Εντεχνο" με μία φίλη της Κλου (γεια σου Μαρία απ' το Κιλκίς!). Γυρνώντας για να ετοιμαστούμε για το βράδυ, βρήκαμε τον Αντρέα να έχει καταρρεύσει στο κρεβάτι και να μη σηκώνεται με τίποτα- καιρός ήτανε!
Φύγαμε με την Κλέρη για Πανόραμα, στου "Ζήκου" (νέο ψαρομεζεδοπωλείο με ντεκόρ παρμένο από τη γνωστή ταινία "Της Κακομοίρας" - μέχρι και ΤΡΥΛΕΤ στα ράφια είχε!!). Εκεί έπαιζε μπουζούκι ο καλός φίλος και δογματικός Θανασακικός π.Α. (προ "Αγρύπνιας") Νικόλας (Νικόλα, ξέρω πού παρκάρει ο Μπάμπης Παπαδόπουλος, να κανονίσω για καν' ατύχημα;). Η φάση με πήγε πίσω τουλάχιστον 5 χρόνια.... α ρε αναμνήσεις.
Στην επιστροφή αράξαμε οι 3 μας στης Κλέρης, όπου είχαμε και ενδελεχείς συζητήσεις περί μουσικής και προτιμήσεων. Με τα πολλά, κι αφότου έφυγε ο Νικόλας, πέσαμε να ξεραθούμε για κανα 2ωρο, μέχρι να πάει 7 παρά και να φύγω για το σταθμό.
6 και τέταρτο, και όπως ήμουν μισοκοιμισμένος, με το Winamp να παίζει λούπα, πετάγομαι πάνω:
- Κλέρη!
- Μμμμ..
- Ρε συ, άλλαξε η ώρα, δεν είναι 6:15, είναι 7:15
- Αμάν!!
Μην στα πολυλογώ, παλτό, εισιτήριο, χαιρετούρες και ταξάκι για Σταθμό. Όπου ο ταξιτζής να με ενημερώνει ότι "η ώρα αλλάζει αύριο, σήμερα είναι Σάββατο". Κι εγώ να μην ξέρω αν θα' πρεπε να χτυπιέμαι ή να πέσω για ύπνο. Και η Κλέρη στο τηλέφωνο να με λέει "ντουντουβάκι" (βλ. γκάου). Όπως και να' χει απόλαυσα ένα διπλό ελληνικό και μπουγάτσα κρέμα στο Θείο Βάνια στη Μοναστηρίου, και μετά πήγα και την έπεσα στο τρένο για Σέρρες, ακούγοντας RSO στο Μάχιμο Γουόκμαν (μία θητεία έβγαλα μαζί του).
Στις Σέρρες έφτασα 10 παρά 10. Ταξάκι (δε θυμάμαι να' χω μπει σε τόσους ταρίφες μαζεμένους) και βουρ στον Έξαρχο. Όπου βγήκαμε για ψώνια, καφέ με τον Παναγιώτη και την Φραντζέσκα που είχαν ανέβει από Πέμπτη βράδυ και μετά επιστροφή στο σπίτι κατά το μεσημέρι για τον πρώτο αξιοπρεπή ύπνο εδώ και 2 μέρες (ο Νίκος πήγε ποδηλασία).
Το απόγευμα είδαμε τη μπάλλλα της Εθνικής και στο καπάκι για Άγιο Πνεύμα (χωριό έξω από Σέρρες), για μία τρομερά φτηνή και πολύ καλή ταβέρνα, "ο Άρης". Μετά, επιστροφή στα Σέρρας για ουισκορακόμελα στο Καφέ Αμάν.
Η καλύτερη βόλτα του 3ημέρου έγινε την Κυριακή, οπότε και ανεβήκαμε στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου, περνώντας από μία υπέροχη διαδρομή γεμάτη στροφές και... γελάδια στο δρόμο. Το μοναστήρι είναι σε μία τρομερή τοποθεσία, πάνω στο βουνό (αλήθεια, ποιό βουνό είναι εκεί;) και κατοικείται από νεαρές ως επί το πλείστον μοναχές (20-25 χρονών;). Πετύχαμε και μία Αγιοπαρασκευιώτισσα στο πωλητήριο του μοναστηριού. Εγώ πάντως κόλλησα με τις τοιχογραφίες έξω από το Ναό, ειδικότερα με τη Δευτέρα Παρουσία και την απεικόνιση της Κόλασης. Ποιος Ιερώνυμος Μπος και χαζομάρες....
Στην επιστροφή μας πήγε ο Νίκος και φάγαμε στους "Δειπνοσοφιστές" στις Σέρρες. Άλλη φτηνή ταβέρνα. Σπεσιαλιτέ: Σαρδέλες τυλιγμένες σε αμπελόφυλλο.
Εν τέλει, 4 παρά τέταρτο ξεκινήσαμε (Παναγιώτης - Skoda) για Αθήνα. Μετά από 7 ώρες (και έχοντας συναντήσει κίνηση μόνο στο Μαλιακό), φτάσαμε στην Αθήνα.
Κλέρη, Ανδρέα, Νικόλα, Νίκο, Ελένη, Παναγιώτη, Φραντζέσκα, ευχαριστώ για τη βόλτα!
(Εάν το κείμενο σου φαίνεται λίγο "στεγνό", είναι διότι μεταφέρω μόνο τα γεγονότα, για να τα θυμάμαι. Παράλληλα με το ταξίδι, παίχτηκαν διάφορες κουβέντες σχετικά με το μέλλον (αορίστως αλλά και πολύ συγκεκριμένα), οι οποίες μάλλον δεν έχουν θέση εδώ. Λεπτομέρειες μόνο στο μιλητό.)
Υ.Γ. 1: Σήμερα το πρωί πέθανε ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης. Έτυχε να τον γνωρίσω όψιμα και μου είχε κάνει εντύπωση. Αξίζει κανείς να διαβάσει δουλειές του, η να τον ακούσει στο δίσκο του Μ. Σιγανίδη "Το Τρένο - Φάντασμα - Φίλος".
Υ.Γ.2: Έμαθα ότι στο Almeida του Λονδίνου ανεβαίνει ο "Ματωμένος Γάμος" από 6/5 έως 18/6. Θα παίζει ο Gael Garcia Bernal (ο γκόμενος από το "Θέλω και τη Μαμά σου", την "Κακή Εκπαίδευση" και τα "Ημερολόγια Μοτοσικλέτας"). Αν ακούει κανας "Λονδρέζος" (ή και "Μπριστολέζος" -nudge, nudge, wink, wink), μην το χάσει! Λεπτομέρειες στο http://www.almeida.co.uk
Ξεκίνησα (δυστυχώς μόνος, η Μαρία κόλλησε με τη δουλειά στο νησί) από ΕλΒενιζέλο για Σαλονίκη με Aegean, Πέμπτη στις 11 το βράδυ. Η πλάκα ήταν ότι πέτυχα στο Cabin Crew την Ειρήνη, την αδερφή της Παναγιώτας (αν διαβάζει κανένας Χολαργιώτης, καταλαβαίνει για ποια λέω). Δυστυχώς, στην πτήση δεν σερβίρανε αλκοολούχα, για να ζητήσω καμιά Marguerita a-la Mezcalito. Τεσπα...
12 μεσάνυχτα ήμουν στο Μακεδονία. Τσακ-μπαμ βαλίτσα και ταξάκι για το σπίτι της Κλέρης. Στο δρόμο ο ταρίφας (πολύ ωραίος) έπαιζε το "Red right hand" του Cave, την ώρα που περνούσαμε από το Σέιχ-Σου, με ομίχλη και όλη την πόλη θέα. Αν αυτό δεν ήταν καλός οιωνός, τότε τί ήταν;
Στο σπίτι με περίμεναν τα νυχτόβια αδέρφια Κλέρη - Ανδρέας. Πιάσαμε την κουβέντα, βάλαμε RSO στο ράδιο (γαμάτος σταθμός), πλακωθήκαμε στις μπύρες, παίξαμε και δύο γύρους Trivial. 7 παρά άρχισα να "λιώνω". Έπεσα και ξεράθηκα.
11 και κάτι σηκώθηκα για να βρω τον Ανδρέα να δουλεύει σερί στο PhotoShop, μπαίνοντας χαλαρά στο 3ο 24ωρο αϋπνίας. Μετά από κάποια διαδικαστικά (πρωινός καφές - μπουγάτσες - πηγαινέλα στον ΟΣΕ για το εισιτήριο για Σέρρες) συντονιστήκαμε και βγήκαμε με την Κλου για πατάτες στου Παταφρίτα. Ο Αντρέας θα μας έβρισκε μετά για καφέ.
(Είχα να κάνω τέτοια βόλτα στη Σαλονίκη από τότε που ήμουν φαντάρος στο Κιλκίς. Αυτή η πόλη είναι "ταμάμ" για βόλτες και κουβέντα.)
Δυστυχώς ο Παταφρίτας ήταν κλειστός, βολευτήκαμε με ένα νηστίσιμο καλτσόνε στη Ναυαρίνου. Μετά πήγαμε για καφέ στο "Εντεχνο" με μία φίλη της Κλου (γεια σου Μαρία απ' το Κιλκίς!). Γυρνώντας για να ετοιμαστούμε για το βράδυ, βρήκαμε τον Αντρέα να έχει καταρρεύσει στο κρεβάτι και να μη σηκώνεται με τίποτα- καιρός ήτανε!
Φύγαμε με την Κλέρη για Πανόραμα, στου "Ζήκου" (νέο ψαρομεζεδοπωλείο με ντεκόρ παρμένο από τη γνωστή ταινία "Της Κακομοίρας" - μέχρι και ΤΡΥΛΕΤ στα ράφια είχε!!). Εκεί έπαιζε μπουζούκι ο καλός φίλος και δογματικός Θανασακικός π.Α. (προ "Αγρύπνιας") Νικόλας (Νικόλα, ξέρω πού παρκάρει ο Μπάμπης Παπαδόπουλος, να κανονίσω για καν' ατύχημα;). Η φάση με πήγε πίσω τουλάχιστον 5 χρόνια.... α ρε αναμνήσεις.
Στην επιστροφή αράξαμε οι 3 μας στης Κλέρης, όπου είχαμε και ενδελεχείς συζητήσεις περί μουσικής και προτιμήσεων. Με τα πολλά, κι αφότου έφυγε ο Νικόλας, πέσαμε να ξεραθούμε για κανα 2ωρο, μέχρι να πάει 7 παρά και να φύγω για το σταθμό.
6 και τέταρτο, και όπως ήμουν μισοκοιμισμένος, με το Winamp να παίζει λούπα, πετάγομαι πάνω:
- Κλέρη!
- Μμμμ..
- Ρε συ, άλλαξε η ώρα, δεν είναι 6:15, είναι 7:15
- Αμάν!!
Μην στα πολυλογώ, παλτό, εισιτήριο, χαιρετούρες και ταξάκι για Σταθμό. Όπου ο ταξιτζής να με ενημερώνει ότι "η ώρα αλλάζει αύριο, σήμερα είναι Σάββατο". Κι εγώ να μην ξέρω αν θα' πρεπε να χτυπιέμαι ή να πέσω για ύπνο. Και η Κλέρη στο τηλέφωνο να με λέει "ντουντουβάκι" (βλ. γκάου). Όπως και να' χει απόλαυσα ένα διπλό ελληνικό και μπουγάτσα κρέμα στο Θείο Βάνια στη Μοναστηρίου, και μετά πήγα και την έπεσα στο τρένο για Σέρρες, ακούγοντας RSO στο Μάχιμο Γουόκμαν (μία θητεία έβγαλα μαζί του).
Στις Σέρρες έφτασα 10 παρά 10. Ταξάκι (δε θυμάμαι να' χω μπει σε τόσους ταρίφες μαζεμένους) και βουρ στον Έξαρχο. Όπου βγήκαμε για ψώνια, καφέ με τον Παναγιώτη και την Φραντζέσκα που είχαν ανέβει από Πέμπτη βράδυ και μετά επιστροφή στο σπίτι κατά το μεσημέρι για τον πρώτο αξιοπρεπή ύπνο εδώ και 2 μέρες (ο Νίκος πήγε ποδηλασία).
Το απόγευμα είδαμε τη μπάλλλα της Εθνικής και στο καπάκι για Άγιο Πνεύμα (χωριό έξω από Σέρρες), για μία τρομερά φτηνή και πολύ καλή ταβέρνα, "ο Άρης". Μετά, επιστροφή στα Σέρρας για ουισκορακόμελα στο Καφέ Αμάν.
Η καλύτερη βόλτα του 3ημέρου έγινε την Κυριακή, οπότε και ανεβήκαμε στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου, περνώντας από μία υπέροχη διαδρομή γεμάτη στροφές και... γελάδια στο δρόμο. Το μοναστήρι είναι σε μία τρομερή τοποθεσία, πάνω στο βουνό (αλήθεια, ποιό βουνό είναι εκεί;) και κατοικείται από νεαρές ως επί το πλείστον μοναχές (20-25 χρονών;). Πετύχαμε και μία Αγιοπαρασκευιώτισσα στο πωλητήριο του μοναστηριού. Εγώ πάντως κόλλησα με τις τοιχογραφίες έξω από το Ναό, ειδικότερα με τη Δευτέρα Παρουσία και την απεικόνιση της Κόλασης. Ποιος Ιερώνυμος Μπος και χαζομάρες....
Στην επιστροφή μας πήγε ο Νίκος και φάγαμε στους "Δειπνοσοφιστές" στις Σέρρες. Άλλη φτηνή ταβέρνα. Σπεσιαλιτέ: Σαρδέλες τυλιγμένες σε αμπελόφυλλο.
Εν τέλει, 4 παρά τέταρτο ξεκινήσαμε (Παναγιώτης - Skoda) για Αθήνα. Μετά από 7 ώρες (και έχοντας συναντήσει κίνηση μόνο στο Μαλιακό), φτάσαμε στην Αθήνα.
Κλέρη, Ανδρέα, Νικόλα, Νίκο, Ελένη, Παναγιώτη, Φραντζέσκα, ευχαριστώ για τη βόλτα!
(Εάν το κείμενο σου φαίνεται λίγο "στεγνό", είναι διότι μεταφέρω μόνο τα γεγονότα, για να τα θυμάμαι. Παράλληλα με το ταξίδι, παίχτηκαν διάφορες κουβέντες σχετικά με το μέλλον (αορίστως αλλά και πολύ συγκεκριμένα), οι οποίες μάλλον δεν έχουν θέση εδώ. Λεπτομέρειες μόνο στο μιλητό.)
Υ.Γ. 1: Σήμερα το πρωί πέθανε ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης. Έτυχε να τον γνωρίσω όψιμα και μου είχε κάνει εντύπωση. Αξίζει κανείς να διαβάσει δουλειές του, η να τον ακούσει στο δίσκο του Μ. Σιγανίδη "Το Τρένο - Φάντασμα - Φίλος".
Υ.Γ.2: Έμαθα ότι στο Almeida του Λονδίνου ανεβαίνει ο "Ματωμένος Γάμος" από 6/5 έως 18/6. Θα παίζει ο Gael Garcia Bernal (ο γκόμενος από το "Θέλω και τη Μαμά σου", την "Κακή Εκπαίδευση" και τα "Ημερολόγια Μοτοσικλέτας"). Αν ακούει κανας "Λονδρέζος" (ή και "Μπριστολέζος" -nudge, nudge, wink, wink), μην το χάσει! Λεπτομέρειες στο http://www.almeida.co.uk
Σχόλια