Είδα χθες σε DVD τον 1ο κύκλο του "The Office". Για σένα που δεν ξέρεις είναι βρετανική κωμική σειρά που διαδραματίζεται σε ένα γραφείο εμπορίας χαρτιού στο Slough, κοντά στο Reading (α ρε τα παλιά λημέρια), και δείχνει τον καθημερινό βίο των εργαζομένων. Υπάρχουν όλοι οι τύποι εδώ: ο μεγαλομανής εγωπαθής manager, το κλασσικό τσιράκι, η σκύλα διευθύντρια, οι cow-orkers του λογιστηρίου κλπ κλπ. Το όλο σήριαλ είναι γυρισμένο με κάμερα στο χέρι κι αυτό του δίνει και μία ντοκυμαντερίστικη γεύση. Το "The Office" έχει ψηφιστεί ώς η καλύτερη κωμική σειρά σε Αγγλία και Αμερική για τα τελευταία δύο χρόνια.
Ο λόγος που κάθομαι και μιλάω για αυτή τη σειρά είναι ότι εμένα προσωπικά με πίκρανε αφάνταστα το τελευταίο επεισόδιο του κύκλου, όπου ο Tim (ο μόνος σχετικά συμπαθής χαρακτήρας, ο οποίος είχε καψουρευτεί την ρεσεψιονίστ που τα'χε με άλλον), εκεί που τα'χε πάρει στο κρανίο με τις μαλακίες του διευθυντή του και όλο το μπουρδέλο που επικρατούσε στο γραφείο και είχε αποφασίσει να φύγει και να σπουδάσει ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο, τελικά παραμένει στη δουλειά, επειδή ο manager του, τού' ταξε προαγωγή και αύξηση μισθού. Και σαν να μην έφτανε αυτό, υιοθετεί και όλη την ορολογία και διάλεκτο των μανατζαραίων (ξέρεις, "στοχοποίηση", "προσωπική ανέλιξη μέσα στην εταιρεία" κλπ.).
Δηλαδή, σα να λέμε, αν δεν την κάνεις νωρίς από το γραφείο, αφομοιώνεσαι από το γραφείο. Και ό,τι ήλπιζες να κάνεις για τον εαυτό σου στο μέλλον υποχωρεί μπροστά σε αύξηση 500 λιρονιών.
Θα μου πεις "ένα κωλοσήριαλ είναι, μην το παίρνεις βαριά". Προσωπικά χέστηκα για το σήριαλ. Απλά βλέπω ότι είναι όλο και πιο συχνό άνθρωποι πραγματικά αξιόλογοι να μένουν σε ανούσιες δουλειές μόνο και μόνο για να εξασφαλίζουν περισσότερα χρήματα. Τα οποία παρεπιπτόντως δεν ξέρουν πώς να τα ξοδέψουν. Και φεύγουν μ' αυτό τον τρόπο δεκαετίες ολόκληρες....
Εγώ ελπίζω να την παλέψω (για να παραφράσω εκείνο τον τίτλο του βιβλίου...)
Ο λόγος που κάθομαι και μιλάω για αυτή τη σειρά είναι ότι εμένα προσωπικά με πίκρανε αφάνταστα το τελευταίο επεισόδιο του κύκλου, όπου ο Tim (ο μόνος σχετικά συμπαθής χαρακτήρας, ο οποίος είχε καψουρευτεί την ρεσεψιονίστ που τα'χε με άλλον), εκεί που τα'χε πάρει στο κρανίο με τις μαλακίες του διευθυντή του και όλο το μπουρδέλο που επικρατούσε στο γραφείο και είχε αποφασίσει να φύγει και να σπουδάσει ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο, τελικά παραμένει στη δουλειά, επειδή ο manager του, τού' ταξε προαγωγή και αύξηση μισθού. Και σαν να μην έφτανε αυτό, υιοθετεί και όλη την ορολογία και διάλεκτο των μανατζαραίων (ξέρεις, "στοχοποίηση", "προσωπική ανέλιξη μέσα στην εταιρεία" κλπ.).
Δηλαδή, σα να λέμε, αν δεν την κάνεις νωρίς από το γραφείο, αφομοιώνεσαι από το γραφείο. Και ό,τι ήλπιζες να κάνεις για τον εαυτό σου στο μέλλον υποχωρεί μπροστά σε αύξηση 500 λιρονιών.
Θα μου πεις "ένα κωλοσήριαλ είναι, μην το παίρνεις βαριά". Προσωπικά χέστηκα για το σήριαλ. Απλά βλέπω ότι είναι όλο και πιο συχνό άνθρωποι πραγματικά αξιόλογοι να μένουν σε ανούσιες δουλειές μόνο και μόνο για να εξασφαλίζουν περισσότερα χρήματα. Τα οποία παρεπιπτόντως δεν ξέρουν πώς να τα ξοδέψουν. Και φεύγουν μ' αυτό τον τρόπο δεκαετίες ολόκληρες....
Εγώ ελπίζω να την παλέψω (για να παραφράσω εκείνο τον τίτλο του βιβλίου...)
Σχόλια