Διαβάζοντας τις εφημερίδες την τελευταία εβδομάδα, έφτιαξα το εξής σενάριο:
Έστω ότι είμαι μαθητής γυμνασίου στο Αγρίνιο. Μία ωραία πρωία έρχεται ο/ η γυμνασιάρχης και μας λέει ότι η εξομολόγηση είναι (ατύπως πλην σαφώς) υποχρεωτική και ότι θα έρθει ιερέας στο σχολείο γι’ αυτό το σκοπό.
Ήτοι, η κατά Χριστόδουλον έννοια της θρησκείας ως προσωπικής επιλογής.
Έστω (επίσης) ότι μετακομίζω στο Κιλκίς και δη στα χωριά κοντά στα σύνορα με Σκόπια (Χέρσο, Κρηστώνη, Δροσάτο κλπ). Όπου πηγαινοέρχομαι στο σχολείο με το ΚΤΕΛ. Το οποίο ΚΤΕΛ είναι εξοπλισμένο και με τηλεόραση. Του οποίου ΚΤΕΛ ο οδηγός αποφασίζει να βάλει στα πιτσιρίκια (και στις πιτσιρίκες) τσόντα. Και όχι απλώς τσόντα «συμβατική» με έναν εραστή και μία ερωμένη (να πεις ότι θα μάθει και το πιτσιρίκι πώς γίνεται η δουλειά), αλλά σκληρή τσόντα με ομοφυλόφιλους.
Ήτοι η κατά τον μέσο Ελληνάρα έννοια της οικογένειας ως παροχής σωστών προτύπων στα παιδιά. Και δεν εννοώ ότι με χάλασε που ήταν τσόντα με gay, εννοώ ότι άνθρωποι σαν αυτόν τον οδηγό, τόσο αναίσθητοι και ανεύθυνοι, υπάρχουν πολλοί, και αρκετοί από αυτούς είναι οικογενειάρχες.
Έστω (συνέχεια) ότι καταφέρνω να ξεμπλέξω με γυμνάσια και λύκεια και δεν έχω αυτοκτονήσει επειδή μου το πρότεινε κάποιος χάχας στο Internet. Και περνάω στο Πανεπιστήμιο. Και δη στο Πολιτικό της Νομικής. Όπου συναντάω τον καθηγητή κ. Ιωακειμίδη να κηρύττει από έδρας ότι η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών στα σχολεία είναι άχρηστη και προκειμένου να ωριμάσουμε και όχι να γεράσουμε ως λαός θα πρέπει να προσαρμόσουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα στις ανάγκες της παγκοσμιοποιημένης Ευρώπης (βλ. Άρθρο του κ. Ιωακειμίδη στα ΝΕΑ της Παρασκευής 21/1/2005). Και αντί να σηκωθεί ο κόσμος όλος να επιχειρηματολογήσει υπέρ της σημασίας των Αρχαίων Ελληνικών στη διαμόρφωση των σύγχρονων γλωσσών και στην ανάπτυξη αναλυτικής σκέψης, οι μόνοι που μιλάνε γι’ αυτό είναι ο Στάθης στην Ελευθεροτυπία (προς τιμήν του) και (αναπόφευκτα) ο Βελλόπουλος στο ΤηλεΆστυ. Οι υπόλοιποι σφυρίζουν αδιάφορα σε Λα Ματζόρε. Λες και η υποστήριξη της παράδοσης και της Ιστορίας είναι ίδιον μόνο των ακροδεξιών (έτσι μας κατάντησαν).
Ήτοι η κατά τους πορωμένους ευρωπαϊστές έννοια της πατρίδας ως μνήμης και γνώσης.
Έστω (τέλος) ότι επιτυγχάνω υποτροφία για μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία. Και ανεβαίνω Αγγλία για 1 (το λιγότερο) χρόνο. Και εν καιρώ βλέπω ότι τα δίδακτρα και τα τροφεία δεν φτάνουν ποτέ σε μένα. Και πεινάω. Και αναγκάζομαι να κλέβω από το Tesco και το Sainsbury's για να ζήσω (το πρόβλημα βγήκε στην επιφάνεια το Δεκέμβριο και προέκυψε εκ νέου αυτές τις μέρες).
Ήτοι η κατά τους ιθύνοντες έννοια της πατρίδας ως παροχής στήριξης.
Έχοντας λοιπόν μέσα μου μία εντελώς σχιζοφρενική εντύπωση για τις έννοιες «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια» (με βάσεις στη Χούντα και γαρνίρισμα από Νέα Τάξη Πραγμάτων), αποφασίζω να ξεσκάσω βρε αδερφέ. Και πάω σε ένα μαγαζί. Και βλέπω ένα σωρό νεαρούς με μαλλί κόκαλο απ’ το gel να πατάνε ομαδικώς σταφύλια στην πίστα σε ρυθμό 9/8 (Γεια σου ρε Χαριτόπουλε!). Τσάμπα μαγκιά, φούσκα αντριλίκι, μόνο επίδειξη. Αυτό δεν είναι ζεϊμπέκικο, αυτό είναι gayμπέκικο, που είπε και κάποιος που δεν θυμάμαι.
Και το επόμενο πρωί, έχοντας συνέρθει από τα χθεσινά ξύδια, αποφασίζω για να ψάξω για δουλειά. Κατά προτίμηση στο Δημόσιο. Αλλά, όπως καταλαβαίνω αμέσως, αν δεν έχεις τα μέσα, ούτε στο κυλικείο του Υπουργείου δεν πατάς. Όπου μαθαίνω για μία εταιρεία που αναλαμβάνει να με βάλει στο Δημόσιο, με το αζημίωτο. Το γεγονός ότι η εταιρεία λέγεται DirtyWorks Greece, δεν με καταβάλει στο ελάχιστο.
Και μπαίνω στο Δημόσιο. Και έχω το μισθό μου, μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει. Και παντρεύομαι. Και κάνω και διάδοχο. Και του μαθαίνω να φοβάται το Θεό, να φοβάται τον έρωτα, να μιλάει ένα γλωσσικό βούρκο χωρίς νοήματα και έννοιες, να ξεχνάει το παρελθόν του, να αφήνεται έρμαιο στις αποφάσεις των ιθυνόντων, να χορεύει σαν αφιονισμένος και να μην κοπιάζει ποτέ για τίποτα.
Ες αεί.
Εις υγείαν.
Εις μάτην.
Έστω ότι είμαι μαθητής γυμνασίου στο Αγρίνιο. Μία ωραία πρωία έρχεται ο/ η γυμνασιάρχης και μας λέει ότι η εξομολόγηση είναι (ατύπως πλην σαφώς) υποχρεωτική και ότι θα έρθει ιερέας στο σχολείο γι’ αυτό το σκοπό.
Ήτοι, η κατά Χριστόδουλον έννοια της θρησκείας ως προσωπικής επιλογής.
Έστω (επίσης) ότι μετακομίζω στο Κιλκίς και δη στα χωριά κοντά στα σύνορα με Σκόπια (Χέρσο, Κρηστώνη, Δροσάτο κλπ). Όπου πηγαινοέρχομαι στο σχολείο με το ΚΤΕΛ. Το οποίο ΚΤΕΛ είναι εξοπλισμένο και με τηλεόραση. Του οποίου ΚΤΕΛ ο οδηγός αποφασίζει να βάλει στα πιτσιρίκια (και στις πιτσιρίκες) τσόντα. Και όχι απλώς τσόντα «συμβατική» με έναν εραστή και μία ερωμένη (να πεις ότι θα μάθει και το πιτσιρίκι πώς γίνεται η δουλειά), αλλά σκληρή τσόντα με ομοφυλόφιλους.
Ήτοι η κατά τον μέσο Ελληνάρα έννοια της οικογένειας ως παροχής σωστών προτύπων στα παιδιά. Και δεν εννοώ ότι με χάλασε που ήταν τσόντα με gay, εννοώ ότι άνθρωποι σαν αυτόν τον οδηγό, τόσο αναίσθητοι και ανεύθυνοι, υπάρχουν πολλοί, και αρκετοί από αυτούς είναι οικογενειάρχες.
Έστω (συνέχεια) ότι καταφέρνω να ξεμπλέξω με γυμνάσια και λύκεια και δεν έχω αυτοκτονήσει επειδή μου το πρότεινε κάποιος χάχας στο Internet. Και περνάω στο Πανεπιστήμιο. Και δη στο Πολιτικό της Νομικής. Όπου συναντάω τον καθηγητή κ. Ιωακειμίδη να κηρύττει από έδρας ότι η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών στα σχολεία είναι άχρηστη και προκειμένου να ωριμάσουμε και όχι να γεράσουμε ως λαός θα πρέπει να προσαρμόσουμε το εκπαιδευτικό μας σύστημα στις ανάγκες της παγκοσμιοποιημένης Ευρώπης (βλ. Άρθρο του κ. Ιωακειμίδη στα ΝΕΑ της Παρασκευής 21/1/2005). Και αντί να σηκωθεί ο κόσμος όλος να επιχειρηματολογήσει υπέρ της σημασίας των Αρχαίων Ελληνικών στη διαμόρφωση των σύγχρονων γλωσσών και στην ανάπτυξη αναλυτικής σκέψης, οι μόνοι που μιλάνε γι’ αυτό είναι ο Στάθης στην Ελευθεροτυπία (προς τιμήν του) και (αναπόφευκτα) ο Βελλόπουλος στο ΤηλεΆστυ. Οι υπόλοιποι σφυρίζουν αδιάφορα σε Λα Ματζόρε. Λες και η υποστήριξη της παράδοσης και της Ιστορίας είναι ίδιον μόνο των ακροδεξιών (έτσι μας κατάντησαν).
Ήτοι η κατά τους πορωμένους ευρωπαϊστές έννοια της πατρίδας ως μνήμης και γνώσης.
Έστω (τέλος) ότι επιτυγχάνω υποτροφία για μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία. Και ανεβαίνω Αγγλία για 1 (το λιγότερο) χρόνο. Και εν καιρώ βλέπω ότι τα δίδακτρα και τα τροφεία δεν φτάνουν ποτέ σε μένα. Και πεινάω. Και αναγκάζομαι να κλέβω από το Tesco και το Sainsbury's για να ζήσω (το πρόβλημα βγήκε στην επιφάνεια το Δεκέμβριο και προέκυψε εκ νέου αυτές τις μέρες).
Ήτοι η κατά τους ιθύνοντες έννοια της πατρίδας ως παροχής στήριξης.
Έχοντας λοιπόν μέσα μου μία εντελώς σχιζοφρενική εντύπωση για τις έννοιες «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια» (με βάσεις στη Χούντα και γαρνίρισμα από Νέα Τάξη Πραγμάτων), αποφασίζω να ξεσκάσω βρε αδερφέ. Και πάω σε ένα μαγαζί. Και βλέπω ένα σωρό νεαρούς με μαλλί κόκαλο απ’ το gel να πατάνε ομαδικώς σταφύλια στην πίστα σε ρυθμό 9/8 (Γεια σου ρε Χαριτόπουλε!). Τσάμπα μαγκιά, φούσκα αντριλίκι, μόνο επίδειξη. Αυτό δεν είναι ζεϊμπέκικο, αυτό είναι gayμπέκικο, που είπε και κάποιος που δεν θυμάμαι.
Και το επόμενο πρωί, έχοντας συνέρθει από τα χθεσινά ξύδια, αποφασίζω για να ψάξω για δουλειά. Κατά προτίμηση στο Δημόσιο. Αλλά, όπως καταλαβαίνω αμέσως, αν δεν έχεις τα μέσα, ούτε στο κυλικείο του Υπουργείου δεν πατάς. Όπου μαθαίνω για μία εταιρεία που αναλαμβάνει να με βάλει στο Δημόσιο, με το αζημίωτο. Το γεγονός ότι η εταιρεία λέγεται DirtyWorks Greece, δεν με καταβάλει στο ελάχιστο.
Και μπαίνω στο Δημόσιο. Και έχω το μισθό μου, μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει. Και παντρεύομαι. Και κάνω και διάδοχο. Και του μαθαίνω να φοβάται το Θεό, να φοβάται τον έρωτα, να μιλάει ένα γλωσσικό βούρκο χωρίς νοήματα και έννοιες, να ξεχνάει το παρελθόν του, να αφήνεται έρμαιο στις αποφάσεις των ιθυνόντων, να χορεύει σαν αφιονισμένος και να μην κοπιάζει ποτέ για τίποτα.
Ες αεί.
Εις υγείαν.
Εις μάτην.
Σχόλια