Έπεσε στα χέρια μου (κι από τότε γυρνάω με νάρθηκα) το ανοιξιάτικο τεύχος του European Business Forum . Στο οποίο, στη στήλη («ρουμπρίκα» τη λέγανε οι παλιοί δημοσιογράφοι νομίζω) ‘Did you know?’, κάτι σαν τις ‘Πενιές- Ειδησούλες- Περίεργα’ της Εστίας, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι:
1. Μελέτη έδειξε ότι σε μία τυπική εταιρεία 100 εργαζομένων ξοδεύονται ετησίως 1.700 ανθρωποημέρες για αποστολή προσωπικών e-mail, χρόνος που αντιστοιχεί στην εργασία 7 νεοπροσληφθέντων πλήρους απασχόλησης.
2. Μια άλλη μελέτη έδειξε ότι η απόλυση από την εργασία προκαλεί χειρότερες ψυχολογικές και συναισθηματικές συνέπειες από ότι το διαζύγιο ή ο θάνατος του συντρόφου και ότι ακόμα και αυτοί που επιστρέφουν σε εργασιακό χώρο μετά από απόλυση ποτέ δεν επιτυγχάνουν τα επίπεδα ευτυχίας που είχαν πριν την απόλυση.
Αν το συνδυάσεις με την τρομολαγνεία που σε χτυπάει από παντού για το φόβο της ανεργίας (μπουουουουουου) και της καλπάζουσας ακρίβειας στην αγορά (6 Ευρώ οι ντομάτεεεες, μπουουουουουου), σε μια κοινωνία που προωθεί την ανταγωνιστικότητα των (πάντα των μεγάλων, ποτέ των μικρών) επιχειρήσεων, σε βάρος της κοινωνικής και μισθολογικής πολιτικής προς τους χαμηλόμισθους, προκύπτει η εξής φράση που θα μπορούσε να τη λέει ο εκάστοτε εργοδότης:
«Μη σε πιάσω κακομοίρη/ κακομοίρα μου να στέλνεις άσχετα e-mail, μη σε πιάσω να σπαταλάς εταιρικό χρόνο για κάτι ασήμαντο όπως η οικογένεια, γιατί σε απολύω στο καπάκι και προσωπικά χέστηκα, εγώ θα έχω μειώσει τα λειτουργικά μου κόστη και θα πάρω στη θέση σου κάποιον πιο φτηνό που θα δουλεύει σαν σκλάβος για να κάνει καριέρα, εσύ θα πέσεις στη μαύρη κατάθλιψη και δεν θα έχεις λεφτά ν’ αγοράσεις φρούτα και λαχανικά, εκεί που έχουνε φτάσει οι τιμές –πες τα, Τσιαμτσίκα-, κι αν κάποτε (που δεν το βλέπω) σου κάνει τη χάρη κάποιος να σε ξαναπροσλάβει, πάλι τα χάλια σου θα έχεις, και δεν θα στεριώσεις πουθενά! Ααααααρμπάιτ γκουγούνι!»
Τί να λέμε δηλαδή... εδώ απολύσανε στην Ελλάδα κάποια που αρνήθηκε να τραγουδήσει πρωινιάτικα τον ύμνο της εταιρείας.
Πότε θα τα πάρουμε στο κρανίο και θ’ αρχίσουμε να δένουμε τις σινιέ γραβάτες (μαζί με τους κατόχους τους) στον τόρνο του μαστρο- Νικόλα, δεν ξέρω.
Άιντε, καλή Ανάσταση (μέσα κι έξω σου, που’ λεγε κι ένας γνωστός μου) και προσοχή στ’ αρνί. Ακόμα και στη σούβλα, μπορεί να σε δαγκώσει. Μπουουουουου.....
1. Μελέτη έδειξε ότι σε μία τυπική εταιρεία 100 εργαζομένων ξοδεύονται ετησίως 1.700 ανθρωποημέρες για αποστολή προσωπικών e-mail, χρόνος που αντιστοιχεί στην εργασία 7 νεοπροσληφθέντων πλήρους απασχόλησης.
2. Μια άλλη μελέτη έδειξε ότι η απόλυση από την εργασία προκαλεί χειρότερες ψυχολογικές και συναισθηματικές συνέπειες από ότι το διαζύγιο ή ο θάνατος του συντρόφου και ότι ακόμα και αυτοί που επιστρέφουν σε εργασιακό χώρο μετά από απόλυση ποτέ δεν επιτυγχάνουν τα επίπεδα ευτυχίας που είχαν πριν την απόλυση.
Αν το συνδυάσεις με την τρομολαγνεία που σε χτυπάει από παντού για το φόβο της ανεργίας (μπουουουουουου) και της καλπάζουσας ακρίβειας στην αγορά (6 Ευρώ οι ντομάτεεεες, μπουουουουουου), σε μια κοινωνία που προωθεί την ανταγωνιστικότητα των (πάντα των μεγάλων, ποτέ των μικρών) επιχειρήσεων, σε βάρος της κοινωνικής και μισθολογικής πολιτικής προς τους χαμηλόμισθους, προκύπτει η εξής φράση που θα μπορούσε να τη λέει ο εκάστοτε εργοδότης:
«Μη σε πιάσω κακομοίρη/ κακομοίρα μου να στέλνεις άσχετα e-mail, μη σε πιάσω να σπαταλάς εταιρικό χρόνο για κάτι ασήμαντο όπως η οικογένεια, γιατί σε απολύω στο καπάκι και προσωπικά χέστηκα, εγώ θα έχω μειώσει τα λειτουργικά μου κόστη και θα πάρω στη θέση σου κάποιον πιο φτηνό που θα δουλεύει σαν σκλάβος για να κάνει καριέρα, εσύ θα πέσεις στη μαύρη κατάθλιψη και δεν θα έχεις λεφτά ν’ αγοράσεις φρούτα και λαχανικά, εκεί που έχουνε φτάσει οι τιμές –πες τα, Τσιαμτσίκα-, κι αν κάποτε (που δεν το βλέπω) σου κάνει τη χάρη κάποιος να σε ξαναπροσλάβει, πάλι τα χάλια σου θα έχεις, και δεν θα στεριώσεις πουθενά! Ααααααρμπάιτ γκουγούνι!»
Τί να λέμε δηλαδή... εδώ απολύσανε στην Ελλάδα κάποια που αρνήθηκε να τραγουδήσει πρωινιάτικα τον ύμνο της εταιρείας.
Πότε θα τα πάρουμε στο κρανίο και θ’ αρχίσουμε να δένουμε τις σινιέ γραβάτες (μαζί με τους κατόχους τους) στον τόρνο του μαστρο- Νικόλα, δεν ξέρω.
Άιντε, καλή Ανάσταση (μέσα κι έξω σου, που’ λεγε κι ένας γνωστός μου) και προσοχή στ’ αρνί. Ακόμα και στη σούβλα, μπορεί να σε δαγκώσει. Μπουουουουου.....
Σχόλια