Αυτό που μ' ενοχλεί στην ιστορία Τσιτουρίδη - Βούγια (και δεν ξέρω γω ποιου άλλου), είναι ότι η νοοτροπία "ξέρεις-ποιος-είμαι-γω-ρε" ζει και βασιλεύει, έστω και πίσω από μία μάσκα ντεμέκ ευθιξίας.
Και να έλεγα ότι δεν το'χω ξανασυναντήσει....... στο Πανεπιστήμιο, αν ήσουν παρατρεχάμενος της οποιασδήποτε πρασινομπλέ εξουσίας (πολιτικής τε και ακαδημαϊκής), όχι μόνο έπαιρνες τους βαθμούς στο έτσι, αλλά βολευόσουνα και σε κάποιο γραφείο καθηγητή (όχι για εργασία, αλλά για τεμπελαριό). Στο στρατό, έφτανε ένα τηλεφώνημα περιφερειάρχη (ούτε καν βουλευτή) για να απαλλαγείς από σκοπιές/ αγγαρείες/ περίπολα/ ασκήσεις κλπ.
Αλλά δεν είναι μόνο σε τέτοια επίπεδα. Σε θέματα 'χαμηλής' ας πούμε 'πολιτικής' λίγο πολύ όλοι εξυπηρετούν και εξυπηρετούνται. Χαρακτηριστικά παραδείγματα:
"Έχω φίλο στη ΔΟΥ, θα ξεμπερδέψω τσακ μπαμ"
"Είμαι κολλητός του Τσιλιχρήστου/ Κωστόπουλου/ Ευταξία/ Παπάρογλου, άρα δεν περιμένω στην ουρά στο κλαμπ"
"Είμαι βουλευτής Α' Αθηνών, άρα δεν πειράζει που κλείνω τη Μεσογείων για 30' για να περάσω εγώ με τη συνοδεία μου"
Εν γένει, οι μόνοι που πρέπει να διαμαρτύρονται για αυτές τις μετεγγραφές, είναι αυτοί που ποτέ στη ζωή τους δεν αξιοποίησαν την ισχύ τους ή τις γνωριμίες τους για να αποκτήσουν κάτι (μικρό ή μεγάλο 'κάτι') με πλάγιο και "γκρίζο" τρόπο. Κι αυτοί είναι ελάχιστοι- έως κανένας.
Οι υπόλοιποι ας μην πολυγκρινιάζουμε... σε κάποια δεδομένη στιγμή όλοι τα ίδια θα κάναμε, αν είχαμε τη δύναμη (άκου "λόγοι ασφαλείας" στην Κρήτη- δεν λέγανε καλύτερα "το παιδί σιχάθηκε τους ντάκους και την τσικουδιά").
Μακάρι κάποια στιγμή να πάρουμε την απόφαση να "στρώσουμε" όλοι σαν άνθρωποι, για να "ισιώσουμε" κι αυτούς τους στρεβλούς που την έχουν δει "εξουσία".
Προσωπικά προτιμώ να ασχοληθώ με άλλα πράγματα: το αισχρό πινγκ-πονγκ για την ευθύνη για το "Σινούκ", το λογαριασμό του 2004, τους φίλους και αγαπημένους μου....
Και να έλεγα ότι δεν το'χω ξανασυναντήσει....... στο Πανεπιστήμιο, αν ήσουν παρατρεχάμενος της οποιασδήποτε πρασινομπλέ εξουσίας (πολιτικής τε και ακαδημαϊκής), όχι μόνο έπαιρνες τους βαθμούς στο έτσι, αλλά βολευόσουνα και σε κάποιο γραφείο καθηγητή (όχι για εργασία, αλλά για τεμπελαριό). Στο στρατό, έφτανε ένα τηλεφώνημα περιφερειάρχη (ούτε καν βουλευτή) για να απαλλαγείς από σκοπιές/ αγγαρείες/ περίπολα/ ασκήσεις κλπ.
Αλλά δεν είναι μόνο σε τέτοια επίπεδα. Σε θέματα 'χαμηλής' ας πούμε 'πολιτικής' λίγο πολύ όλοι εξυπηρετούν και εξυπηρετούνται. Χαρακτηριστικά παραδείγματα:
"Έχω φίλο στη ΔΟΥ, θα ξεμπερδέψω τσακ μπαμ"
"Είμαι κολλητός του Τσιλιχρήστου/ Κωστόπουλου/ Ευταξία/ Παπάρογλου, άρα δεν περιμένω στην ουρά στο κλαμπ"
"Είμαι βουλευτής Α' Αθηνών, άρα δεν πειράζει που κλείνω τη Μεσογείων για 30' για να περάσω εγώ με τη συνοδεία μου"
Εν γένει, οι μόνοι που πρέπει να διαμαρτύρονται για αυτές τις μετεγγραφές, είναι αυτοί που ποτέ στη ζωή τους δεν αξιοποίησαν την ισχύ τους ή τις γνωριμίες τους για να αποκτήσουν κάτι (μικρό ή μεγάλο 'κάτι') με πλάγιο και "γκρίζο" τρόπο. Κι αυτοί είναι ελάχιστοι- έως κανένας.
Οι υπόλοιποι ας μην πολυγκρινιάζουμε... σε κάποια δεδομένη στιγμή όλοι τα ίδια θα κάναμε, αν είχαμε τη δύναμη (άκου "λόγοι ασφαλείας" στην Κρήτη- δεν λέγανε καλύτερα "το παιδί σιχάθηκε τους ντάκους και την τσικουδιά").
Μακάρι κάποια στιγμή να πάρουμε την απόφαση να "στρώσουμε" όλοι σαν άνθρωποι, για να "ισιώσουμε" κι αυτούς τους στρεβλούς που την έχουν δει "εξουσία".
Προσωπικά προτιμώ να ασχοληθώ με άλλα πράγματα: το αισχρό πινγκ-πονγκ για την ευθύνη για το "Σινούκ", το λογαριασμό του 2004, τους φίλους και αγαπημένους μου....
Σχόλια