Antonisblog_X

Σήμερα το πρωί η Μ. παρέλαβε το διαβατήριό της. Τομπούλο αρμ κι όξω από δω λεμεεεεε! Καλές διακοπές και προσοχή στα χλαμύδια (*). ( *): Χλαμύδια- ειδική κατηγορία μυδιών, ξεχωρίζουν από το ειδικό γελοειδές στρώμα το οποίο είναι κόκκινο και καλύπτει το κυρίως σώμα των μυδιών σαν χλαμύδα. Δεν τρώγονται ωμά, άστα μισή ώρα στον ήλιο να ξεραθεί η χλαμύδα και κατόπιν βράστα για καμιάν ώρα σε καλά αλατισμένο νερό, βάλτους λίγο βούτυρο και σέρβιρε με τσιτσίραβλα και καπαροσαλάτα. Ιδανικός τσιπουρομεζές!

Θα μου πεις "ναι ρε, κι άμα υπογράψω την αίτηση, μήπως θα σταματήσει ο πόλεμος;" ΟΚ, τί άλλο μπορείς να κάνεις; Το καλύτερο θα είναι να κατέβεις στις πορείες που διοργανώνονται. Το αμέσως καλύτερο θα είναι να πας εσύ ο ίδιος εκεί κάτω να βοηθήσεις τον κόσμο. Διάλεξε. Ό,τι προσφέρει κανείς καλό είναι. Please go to http://julywar.epetitions.net and sign the Save the Lebanese Civilians Petition and forward this invitation to your friends. Lebanese civilians have been under the constant attack of the state of Israel for several days. The State of Israel, in disregard to international law and the Geneva Convention, is launching a maritime and air siege targeting the entire population of the country. Innocent civilians are being collectively punished in Lebanon by the state of Israel in deliberate acts of terrorism as described in Article 33 of the Geneva Convention. http://julywar.epetitions.net

Όταν η έκδοση διαβατηρίων ξαναγύρισε στην αρμοδιότητα της ΕΛ.ΑΣ., υποστηρίχθηκε ότι έτσι θα διασφαλιζόταν το αδιάβλητο της διαδικασίας (νέα διαβατήρια, ψηφιακές φωτογραφίες, υδατογραφήματα και λοιπά χλοΐδια). Από τότε όμως μέχρι σήμερα, αυτό που συναντάει ό κόσμος όταν πάει να βγάλει διαβατήριο είναι απέραντη γραφειοκρατία και τρελή ταλαιπωρία. Ω ναι, το κακό βρήκε και τη δική μας πόρτα. Η Μ. πήγε χθες στο Α.Τ. Καλλιθέας να καταθέσει αίτηση διαβατηρίου ("την κάνουμε σιγά σιγά" είπε ο ισοβίτης στον λεπρό...). Στις 10:00 π.μ. είχε αριθμό σειράς 142, εκείνη τη στιγμή εξυπηρετείτο το 64 και κάποιοι δημόσιοι παπάρες λέγανε ότι "σήμερα θα εξυπηρετήσουμε μέχρι το 112". Μια κοπέλα στο τμήμα της είπε "πέρνα το απόγευμα, θα έχει κόψει η κίνηση". Πέρασε κατά τις 3:30 το μεσημέρι. Εξυπηρετείτο το 85. Ξαναπέρασε στις 6:30. Είχε εξυπηρετηθεί και το 147. (τα νούμερα δεν έβγαιναν από το γνωστό μηχανηματάκι που έχεις δει σε τράπεζες και ΙΚΑ. Ήταν χειρόγραφα. Οι ενδιαφερόμε...

There's a little man in a little house With a little pet dog and a little pet mouse I know where he lives and I visit him We have sunday tea, sausages and beans I know where he lives Cause I know where Syd Barrett lives He was very famous once upon a time But no one knows even if he's alive But I know where he lives and I visit him In a little hut in Cambridge I know where he lives Cause I know where Syd Barrett lives And the trees and the flowers are so pretty, aren't they? He was very famous once upon a time And no one cares even if he's alive (we do) But I know where he lives and I visit him In a little hut by the edge of the wood Oh shut up! (Television Personalities - I know where Syd Barrett lives) Στο wikipedia θα βρεις αναλυτικό βιογραφικό. Δεν ξέρω αν ήταν ο καλύτερος από τους Pink Floyd, αλλά σίγουρα ήταν ο πιο ενδιαφέρων.

Σήμερα ήρθε με courier ένας τόμος με βιογραφικά από γνωστή Επαγγελματική Σχολή Αποφοίτων της Αθήνας (είδες που όταν πας να μεταφράσεις το Graduate Business School, αυτομάτως χάνεται η μισή αίγλη;). Τώρα, γιατί ήρθε σε μένα, δεν ξέρω. Μάλλον κάποιος εκτίμησε τις διοικητικές μου ικανότητες (εσύ με τη flat 19ρα οθόνη, σταμάτα να γελάς, σε βλέπω, ε!). Τεσπα, μια και το στείλανε, είπα να το ξεφυλλίσω. Και έμεινα να κοιτάω τις φωτογραφίες των αποφοίτων. Άνδρες και γυναίκες, γύρω στα 25-30, με κάτι κουρασμένα βλέμματα, μια έκφραση στο πρόσωπό τους του στυλ «θέλω-να-κατακτήσω-τον-κόσμο-αλλά-μάλλον-θα-καώ-στην-πορεία», κάτι σφιγμένα χαμόγελα, λες και τους είπανε ότι ένα πλατύ χαμόγελο είναι αντιδεοντολογικό και ενάντια στην πολιτική της εταιρείας που θα τους προσλάβει (εκτός και αν όλοι και όλες έχουν σπασμένα δόντια, ως αποτέλεσμα των γνωστών μαχών που γίνονται στη διάρκεια των παρουσιάσεων και των ομαδικών εργασιών, οπότε και συγχωρούνται). Φρικαρισμένοι μου φανήκανε. Σαν να κουβαλούσανε από ...

Παρασκευή 23/6. Το μεγάλο μπούγιο από φίλους και συγγενείς αρχίζει να έρχεται. Από το πρωί ήδη έχει έρθει ο διακοσμητής για την εκκλησία και το μαγαζί στην Απολλωνία. Μαζί και ο φωτογράφος με το τημ του. Βοηθάω τον διακοσμητή να ξεφορτώσει τα λαμπόγυαλα και τα πανιά στο μαγαζί. Μέσα στην Κυκλαδίτικη ζέστη. Η ταλαιπωρημένη γυναίκα του θέλει νερό. Την κοιτάω με κατανόηση. Μέχρι να φύγει από το Νησί θα συνηθίσει. Η Μ. προσπαθεί να βρει το θείο της που έχει τα κλειδιά για να ανοίξουμε την εκκλησία και το δίπλα γραφείο, να βάλουμε τα λουλούδια. Νομίζω πως την ώρα που κουβαλάμε όλα τα paraphernalia στα σκαλιά του Άη- Σπυρή είναι που αποφασίζω ότι δεν με νοιάζει που ιδρώνω και ξεϊδρώνω, Στο καπάκι, κατεβαίνουμε στο γραφείο του πεθερού για μια τελευταία επέμβαση στη λίστα των τραπεζιών. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι μέχρι και το τελευταίο λεπτό, η λίστα θα συμπεριφέρεται σαν ζωντανός οργανισμός. Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε. Ελαφρύ φαγητό στο σπίτι της Μ. και βουρ για Πλατύ Γιαλό...

Εσύ Είσαι το τυχερό μου αστέρι Όλη η φύση κι ο κόσμος το ξέρει Σαν μας βλέπουν μαζί αγκαλιά Η μοίρα μου μ’ έστειλε στα βήματά σου Ζω μονάχα για να’ μαι κοντά σου Ν’ αναπνέω, να νιώθω ζωή Δικά σου Όλα τ’ άνθη που βλέπω στους δρόμους Δικά σου Τα γλυκά πρωινά αυτού του κόσμου Για σένα Είναι η πρώτη βροχή του χειμώνα Για σένα Ανθίζουνε κόκκινα ρόδα Στέλνω την αγάπη μου σε όλες τις φίλες και τους φίλους που μας τιμήσανε και ιδιαίτερα: Στους nikosx , Νίκο Στ., Γιώργο, 2π , Φοίβο και Τζίμη (μετά των κυριών τους, βεβαίως βεβαίως), για τη φιλία και την αγάπη τους Στην κουμπάρα μου Ειρήνη για το τρέξιμο που έριξε ανήμερα του γάμου Στις Λία, Στέλλα, Κατερίνα και Αλίκη που ντύσανε τη νύφη Στο Θοδωρή που τελειοποίησε το ξύρισμα του γαμπρού Στους Σπύρο, Χρήστο και Βασίλη Π. για τα παστέλια που κουβαλήσανε Στον Γιάννη για τις μπαλωθιές, Στα ξαδέρφια μου Αντώνη και Κώστα για την υποστήριξη Στον Βασίλη Τσ. για τη βοήθεια στο μαγαζί Στον Μάνο και τον Μιχάλη για τα σωστά λόγια στη σωστή στιγμή Στη Χριστί...

Πάει κι ο χασοδικ… εεεε ο δικηγόρος μας. Το αποκατέστησε το Χριστινάκι. Να ζήσετε ρε παιδιά! Δυστυχώς, δεν έχω φωτογραφία από αυτή τη φάση- ακόμα. Έχω όμως την Ατάκα του Γάμου, όπως μου τη μετέφερε ο combay μου, που την άκουσε από φίλο του γαμπρού, γνωστό Ικαριώτη εξτρεμιστή με μπαρ στα Εξάρχεια: « Μαλάκα, χθες στο μαγαζί κάναμε ένα shaker γαμάτο.... βάλαμε μέσα όλα τα άσπρα (βότκα, τζιν, ρακή κλπ.), βενζίνη, οινόπνευμα, Palmolive, μαρούλι και φέτα. Σερβίρουμε το πρώτο σφηνάκι, βγαίνει λίγο πράσινο. Δεν τρέχει τίποτα, λέει ο κολλητός, θα ξέβαψε το μαρούλι. Τρεις μέρες τώρα ρεύομαι και βγαίνουν φυσαλίδες ». 5 και σήμερα λέμεεεεε.... το Σάββατο τελειώνουν όλα... ή αρχίζουν όλα;

#1: Το λύσαμε το πρόβλημα με τις μπουμπουνιέρες (ή μπομπονιέρες, από το bon bon;). Θα έρθει το αμάξι της Μ. από το νησί την Κυριακή, θα το φορτώσουμε μέχρι πάνω και θα φύγουν την Τρίτη (με τη Μ. μαζί). Εγώ θα φύγω Τετάρτη πρωί για το Νησί. Άντε να τελειώνουμε, μου'χει βγει η πίστη ανάποδα. Έκανα και δρομολόγια Μαρούσι-Ν.Χαλκηδόνα-Αιγάλεω-Μαρούσι για το τίποτα χθες. #2: Το έπος "Στου Παιδιού μου τη Χαρά" βαίνει προς την ολοκλήρωσή του. Το τρίτο επεισόδιο αναμένεται κατά την Κυριακή (προσωρινός τίτλος: "Γάμος από Σύμπτωση"). Όσο για το τέταρτο και πανηγυρικό επεισόδιο... από μήνα, και με αποκαλύψεις. #3: Αυτό είναι το εκατοστό μου post, στα 2 χρόνια και 4 μήνες που τρέχει το blog.

Καλά μου έλεγαν εμένα "καλό το γάρο, αλλά αγάλι αγάλι.... άμα πλακώνεσαι στους μπάφους όλη μέρα κάθε μέρα, στο τέλος το μυαλό σου θα γίνει πατσάς". Γιατί μάλλον στην Ολλανδία αυτό έπαθαν... βγήκαν κάποιοι τύποι "φτιαγμένοι" από μία drogerie στο Άμστερνταμ και έπαιξε ο εξής "τσιφορικός" διάλογος: - Αδρεφάκι μου Γιάν Βαν Μπρόκολεν λιγώθηκα. Δεν πάμε να ξεσκίσουμε κανα 12χρονο κωλαράκι να γουστάρουμε, άντε μπράβο... - Τί λέτε μωρέ Τεο Βαν Κλύσμαν; είναι παράνομον, για; - Και γιατί να είναι; Τη σήμερον ημέρα, όλαι αι γαιναίκαι από 6 και άνω είναι έτοιμες για τα "δέοντα". Δεν έχεις δει μπουτάκια, στηθάκια, κωλαράκια; - Ε και τί να κάμομεν; - Να κάμομεν κόμμα, να νομιμοποιήσουμε την παιδεραστία. - Ναι, αλλά θέλει τρεις για να κάνεις κόμμα (tres collegium fatsiun). - Ε, δεν παίρνουμε και τον Βίνσεντ Βαν ΚλάινΜάιν, που γουστάρει εκείνον τον μπούλη τον γιο του ποδηλατά από το Ρόττερνταμ; - Μέσα, μόνο... μωρέ Θοδωρούλη μου.. - Τί θες μωρή; - Στο πρόγραμμα ...

Γειά μαααας!!!

Φαντάσου ότι ο Δήμος «Χ» αποφασίζει να βγάλει μία προκήρυξη για το έργο «Ψ». Η προσφορά που αντιστοιχεί στο έργο «Ψ» αποτελείται συνήθως από: Ένα ντοσιέ με τα δικαιολογητικά που απαιτούνται για τη συμμετοχή στο διαγωνισμό (γύρω στις 200-250 σελίδες) Ένα ντοσιέ με την τεχνική προσφορά και λοιπά δικαιολογητικά (άλλες 150-200 σελίδες) Μία οικονομική προσφορά (ΟΚ, αυτό δεν είναι μεγάλο, 2 σελίδες) Αν σκεφτείς ότι για κάθε κομμάτι φτιάχνονται 3 αντίγραφα (πρωτότυπο και αντίγραφο για τον Δήμο «Χ» και αντίγραφο για εμάς), για το έργο «Ψ» μαζεύονται 6 γενναία ντοσιέ και 3 μικρότερα. Πολλαπλασίασε αυτά τα νούμερα επί 4 προκηρύξεις που έχουμε πάρει (ώπα-άκυρο-5 είναι, μόλις ήρθε και άλλη προκήρυξη) και αμέσως έχεις 45 ντοσιέ που πρέπει να έχουν φύγει μέχρι την 1η Ιουνίου. Η πλάκα είναι ότι από τις αρχές του χρόνου έχουμε στείλει άλλες 10 προσφορές για αντίστοιχα έργα σε Δήμους. Και ακόμα δεν έχουμε λάβει απάντηση. Αναφέρω στον Manager το θέμα. «Τί γίνεται, έχουμε αφιερώσει τόσο χρόνο, άλλα proje...

Ο Αγησίλαος Καπερναούμ, έφορος του Μουσείου Ληγμένων Κατασταλτικών βρίσκεται δολοφονημένος στη μέση της Μεγάλης Σάλας, με το κεφάλι χωμένο στο πίσω μέρος της σύνθεσης του γνωστού καλλιτέχνη Ταλθύβιου Μουταπρίντσι «Η Αγελάδα που γελά» (η οποία σύνθεση, ειρήσθω εν παρόδω, είχε απορριφθεί από την τρέχουσα έκθεση Cow Parade, διότι –λέει- θεωρήθηκε πολύ κιτς, τί είπανε πάλι τα άτομα...). Στον τόπο του συμβάντος καταφθάνει ο γνωστός σημειολόγος-παπαρολόγος Τάκιττος Γιολελελέι, ο οποίος μένει έκπληκτος (και Κόνωνος γωνία, πάρε τον περιφερειακό, μόλις δεις μια ΕΒΓΑ σταμάτα, πάρε ένα μισόκιλο καϊμάκι, τρία Κάμελ μαλακά και ένα Ολντ Χόλμπορν μπλε με χαρτάκια Ρίζλα γλυκόριζα) με αυτό που βλέπει: ο Καπερναούμ, λίγο πριν πεθάνει είχε τεντώσει το μέσο δάκτυλο του δεξιού του χεριού προς το γνωστό πίνακα του Μουταπρίντσι «Ο Γέρος και το Τσιμπούκι» (θεωρήθηκε πορνογράφημα στην εποχή του). Μετά από έρευνα, ο Γιολελελέι ανακαλύπτει ότι το «τσιμπούκι» στον πίνακα είναι στην πραγματικότητα αυτοκόλλητο (πώς...

Στη δουλειά, το γραφείο του Manager είναι στα 2 μέτρα από το δικό μου. Ως εκ τούτου, ακούω αρκετά πράγματα τα οποία με βιδώνουν. Όπως π.χ. πριν από λίγο, που ο Μ. την έλεγε επί 10 λεπτά στη νεαρή συνάδελφο επειδή είχε ετοιμάσει κάποια εορταστικά fax (Κωνσταντίνου και Ελένης την Κυριακή) και είχε γράψει σε κάποια από αυτά « Σας εύχομαι χρόνια πολλά» (τυπικές σχέσεις με πελάτες), αντί για « Σου εύχομαι χρόνια πολλά» (πιο φιλικές σχέσεις). Λεπτομέρεια: η συνάδελφος δεν μπορούσε να ξέρει τί σχέση έχει με τον κάθε έναν εορτάζοντα ή εορτάζουσα. Έπρεπε μάλλον να μυρίσει τα νύχια της. Έσκασε και ΣΔΟΕ (πρώην ΣΔΟΕ, δεν θυμάμαι πώς το λένε τώρα) το μεσημέρι για έκτακτο έλεγχο, μέχρι να έρθουν τα παιδιά από το Λογιστήριο, ο Μ. ίδρωνε και ξεΐδρωνε, «να σας κεράσουμε κάτι να φάτε, κάτι να πιείτε..», στο τέλος όλα καλά, άσπιλοι και αμόλυντοι φεύγουμε για το ΣΚ στο νησί, μόνο το άγχος θα μας μείνει, μέχρι και εμείς να μείνουμε στον τόπο, αν δεν αλλάξουμε γραμμή πλεύσης....

Το πρόβλημα είναι το εξής: Πώς πας 1000 μπομπονιέρες από το Ελληνικό στη Σίφνο; Κατά πάσα πιθανότητα, οι μπομπονιέρες θα είναι σε κουτιά (υπολογίζω γύρω στα 20), και τα καλάθια παραδίπλα. Το θέμα όμως είναι ότι ΠΡΕΠΕΙ-ΝΑ-ΦΤΑΣΟΥΝ-ΑΡΤΙΕΣ-ΚΑΙ-ΑΤΣΑΛΑΚΩΤΕΣ-ΣΤΟ-ΝΗΣΙ. Άρα μάλλον μεταφορική δεν παίζει. Ίσως ένα μικρό vanάκι, τίγκα γεμάτο, να φτάσει το μεσημέρι στη Σίφνο, να ξεφορτώσει και να φύγει με το απογευματινό. Κανένας logistician online; Ααα, να ευχηθώ με τη σειρά μου το "ναζησετεκαικαλαστέφανα" (μια λέξη) στον 2π που κόλλησε κι αυτός γαμοϊό (ο γαμοαδένας εκκρίνει τη γαμιόλη, μία ορμόνη η οποία καθιστά τον οργανισμό ιδιαίτερα εξαρτημένο από βέρες-μπομπονιέρες-στέφανα-λουλούδια-στολισμός εκκλησίας-μαγαζιού- ρώτα και μένα που ξέρω).

Η Θεατρική Ομάδα του Δήμου Χολαργού παρουσιάζει το έργο των Μπέρτολντ Μπρέχτ - Κουρτ Βάιλ "Η Όπερα της Πεντάρας", στο Αμφιθέατρο του Δημαρχείου Χολαργού. Παραστάσεις Παρασκευή 5, Σάββατο 6 και Κυριακή 7 Μαΐου 2006, ώρα 20:00.

Την "Ευδοκία" την είχα δει πρώτη φορά μικρός. Να πω την αλήθεια, τότε δεν μου άρεσε. Μαθημένος-άμαθος σε άλλου είδους κινηματογράφο, με είχε χαλάσει το ντουμπλάρισμα στις φωνές (η Ελένη Ροδά έκανε τη φωνή της Μαρίας Βασιλείου) το εντελώς φυσικό παίξιμο των ηθοποιών, το στήσιμο της κάμερας... λες και έβλεπα καθημερινή σκηνή στο χωριό της μάνας μου... βέβαια, όταν μεγάλωσα και την ξαναείδα, κατάλαβα ότι ακριβώς αυτά τα πράγματα έκαναν την ταινία να αξίζει. Αξίζει να διαβάσεις τη συνέντευξη του Δαμιανού στον Γιώργο Χρονά (περιλαμβάνεται στο βιβλίο του τελευταίου "Ψεύτικες Βλεφαρίδες", αυτό με τους Bauhaus στο εξώφυλλο, εκδόσεις Οδός Πανός), και κάποια σχόλια του Λάκη Παπαστάθη για την "Ευδοκία" στην Ελευθεροτυπία της 15/11/2004 ( εδώ , εδώ , εδώ κι εδώ ).

ΝΙΟΥΖΦΛΑΣ-------ΝΙΟΥΖΦΛΑΣ-----ΝΙΟΥΖΦΛΑΣ Ανακαλύφθηκε σε ένα κοτέτσι στη θέση Σκράπα Αρχίδια στα Σπάτα (αρχαία Τυλίγαδος η Μεμψήις) μισοκατεστραμμένος πάπυρος που χρονολογείται από το 50 μ.χ. βάσει πειραμάτων με Άνθρακα C. Αρχαιολόγοι, γλωσσολόγοι, πελμολάγνοι και λοιποί επιστήμονες έχουνε πέσει με τα μούτρα στη μετάφραση του κειμένου, που φαίνεται να έχει συνταχθεί στα κοπτικά- προφανώς ο συγγραφέας είχε πάθει κόψιμο και τα έγραφε όπως-όπως, μη σου πω τί έκανε μετά με τον πάπυρο... άχαρο επάγγελμα η αρχαιολογία. Αν τα στοιχεία που έχουμε έως τώρα είναι αληθινά, παίζει να βρισκόμαστε ενώπιον της μεγαλύτερης ανακάλυψης στην ιστορία του Χριστιανισμού, που θέτει το ρόλο του Ιησού, των Αποστόλων και των υπολοίπων προσώπων των Ευαγγελίων σε εντελώς νέα και ριζοσπαστικά πλαίσια. Η φράση που κλείνει το, γεμάτο κρυφά νοήματα, καταληπτά μόνο από τους μυημένους, κείμενο είναι παραπάνω από χαρακτηριστική: Το Ευαγγέλιον του Μπούρδα. Δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε ποιος ακριβώς ήταν ο Μπούρδας (ο 14...

Καθημερινή, 11/4/2006 (όχι η ηλεκτρονική έκδοση, η χάρτινη), σελίδα 6.

Τελευταία έχω φάει ένα κόλλημα με το «Αχ Έρωτα» (μουσική Χ. Λεοντής, στίχοι Φ. Γκ. Λόρκα σε απόδοση Λ. Παπαδόπουλου, με Μ. Μητσιά και κάποια νεαρή ονόματι Τάνια Τσανακλίδου στις ερμηνείες). Δίσκος του 1974, θυμάμαι κάποια από τα τραγούδια από τότε που ήμουν 6-7 χρονών και άκουγα το ραδιόφωνο του σχολικού. Τον αγόρασα πριν από 2 μήνες κι από τότε τον ακούω συνέχεια (*). Έχω εντυπωσιαστεί από τις λιτές ερμηνείες, την άψογη χρήση των οργάνων (κλασσική κιθάρα, σαντούρι, μπουζούκι στις σωστές δόσεις, ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο), και από την απόδοση των στίχων του Λόρκα. Δές πώς μια στροφή θυμίζει χαϊκού στη δομή της: Σταλαγματιά το δάκρυ Κι εσύ που καρτερώ Στου βελονιού την άκρη Στης νύχτας το φτερό Κι άλλη μια εικόνα, πολύ ταξιδιάρικη: Αχ κορίτσι, κοριτσάκι Τα μάτια σου προφτάσανε Πόσα καράβια φτάσανε Στης Μάλαγας το λιμανάκι Και βέβαια, αυτή η τρομερή «χιπιά», λουσμένη στο φως και τη ζέστη, «Ο Παράδεισός Μου» Έβαλα το CD να το ακούσει η Μ. μια Κυριακή που είπαμε να ανεβούμε Χολαργό μ...