Τελευταία έχω φάει ένα κόλλημα με το «Αχ Έρωτα» (μουσική Χ. Λεοντής, στίχοι Φ. Γκ. Λόρκα σε απόδοση Λ. Παπαδόπουλου, με Μ. Μητσιά και κάποια νεαρή ονόματι Τάνια Τσανακλίδου στις ερμηνείες). Δίσκος του 1974, θυμάμαι κάποια από τα τραγούδια από τότε που ήμουν 6-7 χρονών και άκουγα το ραδιόφωνο του σχολικού.
Τον αγόρασα πριν από 2 μήνες κι από τότε τον ακούω συνέχεια (*). Έχω εντυπωσιαστεί από τις λιτές ερμηνείες, την άψογη χρήση των οργάνων (κλασσική κιθάρα, σαντούρι, μπουζούκι στις σωστές δόσεις, ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο), και από την απόδοση των στίχων του Λόρκα.
Δές πώς μια στροφή θυμίζει χαϊκού στη δομή της:
Σταλαγματιά το δάκρυ
Κι εσύ που καρτερώ
Στου βελονιού την άκρη
Στης νύχτας το φτερό
Κι άλλη μια εικόνα, πολύ ταξιδιάρικη:
Αχ κορίτσι, κοριτσάκι
Τα μάτια σου προφτάσανε
Πόσα καράβια φτάσανε
Στης Μάλαγας το λιμανάκι
Και βέβαια, αυτή η τρομερή «χιπιά», λουσμένη στο φως και τη ζέστη, «Ο Παράδεισός Μου»
Έβαλα το CD να το ακούσει η Μ. μια Κυριακή που είπαμε να ανεβούμε Χολαργό με μια παράκαμψη από Υμηττό, έτσι για τη βόλτα (**). Της μύρισε κλεισούρα λέει. Ίσως και να μην έχει άδικο- όλος ο δίσκος κουβαλάει την αισθητική των αρχών του ’70, αλλά εμένα μου ξυπνάει ωραία συναισθήματα.
Στο site του Μελωδία FM έχει μια ωραία αναφορά σχετικά με τη δημιουργία του «Αχ Έρωτα», γραμμένη από τον ίδιο τον συνθέτη.
Συγγνώμη, αλλά μ’ έπιασε η άνοιξη.
(*) Κάποια στιγμή διέκοψα για ν’ ακούσω τη «Βροχή από Κάτω» του Θ. Παπακωνσταντίνου (πάει, έφυγε για Σείριο ο τύπος) και το «Δεύτερο Ημερολόγιο» του Ν. Ξυδάκη (η διασκευή στον «Τσακιτζή» είναι μοναδική).
(**): Τελικά Υμηττό ανεβήκαμε (από Καισαριανή ευθεία πάνω), αλλά λίγο πριν την Καλοπούλα (εκεί που καταλήγουν όλες οι υπόγειες στοές που υπάρχουν στην Ελλάδα) κάναμε αναστροφή και γυρίσαμε. Κάποιοι απίθανοι Ελληνάρες είχαν παρκάρει τα SUV τους και τις τζιπούρες τους και από τις δύο μεριές του δρόμου, με αποτέλεσμα να φράξει ο δρόμος. nikosx, ακούς;
Τον αγόρασα πριν από 2 μήνες κι από τότε τον ακούω συνέχεια (*). Έχω εντυπωσιαστεί από τις λιτές ερμηνείες, την άψογη χρήση των οργάνων (κλασσική κιθάρα, σαντούρι, μπουζούκι στις σωστές δόσεις, ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο), και από την απόδοση των στίχων του Λόρκα.
Δές πώς μια στροφή θυμίζει χαϊκού στη δομή της:
Σταλαγματιά το δάκρυ
Κι εσύ που καρτερώ
Στου βελονιού την άκρη
Στης νύχτας το φτερό
Κι άλλη μια εικόνα, πολύ ταξιδιάρικη:
Αχ κορίτσι, κοριτσάκι
Τα μάτια σου προφτάσανε
Πόσα καράβια φτάσανε
Στης Μάλαγας το λιμανάκι
Και βέβαια, αυτή η τρομερή «χιπιά», λουσμένη στο φως και τη ζέστη, «Ο Παράδεισός Μου»
Έβαλα το CD να το ακούσει η Μ. μια Κυριακή που είπαμε να ανεβούμε Χολαργό με μια παράκαμψη από Υμηττό, έτσι για τη βόλτα (**). Της μύρισε κλεισούρα λέει. Ίσως και να μην έχει άδικο- όλος ο δίσκος κουβαλάει την αισθητική των αρχών του ’70, αλλά εμένα μου ξυπνάει ωραία συναισθήματα.
Στο site του Μελωδία FM έχει μια ωραία αναφορά σχετικά με τη δημιουργία του «Αχ Έρωτα», γραμμένη από τον ίδιο τον συνθέτη.
Συγγνώμη, αλλά μ’ έπιασε η άνοιξη.
(*) Κάποια στιγμή διέκοψα για ν’ ακούσω τη «Βροχή από Κάτω» του Θ. Παπακωνσταντίνου (πάει, έφυγε για Σείριο ο τύπος) και το «Δεύτερο Ημερολόγιο» του Ν. Ξυδάκη (η διασκευή στον «Τσακιτζή» είναι μοναδική).
(**): Τελικά Υμηττό ανεβήκαμε (από Καισαριανή ευθεία πάνω), αλλά λίγο πριν την Καλοπούλα (εκεί που καταλήγουν όλες οι υπόγειες στοές που υπάρχουν στην Ελλάδα) κάναμε αναστροφή και γυρίσαμε. Κάποιοι απίθανοι Ελληνάρες είχαν παρκάρει τα SUV τους και τις τζιπούρες τους και από τις δύο μεριές του δρόμου, με αποτέλεσμα να φράξει ο δρόμος. nikosx, ακούς;
Σχόλια