Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ενημέρωση (για όσους νοιάζονται)

#1:
Το λύσαμε το πρόβλημα με τις μπουμπουνιέρες (ή μπομπονιέρες, από το bon bon;). Θα έρθει το αμάξι της Μ. από το νησί την Κυριακή, θα το φορτώσουμε μέχρι πάνω και θα φύγουν την Τρίτη (με τη Μ. μαζί).
Εγώ θα φύγω Τετάρτη πρωί για το Νησί.
Άντε να τελειώνουμε, μου'χει βγει η πίστη ανάποδα. Έκανα και δρομολόγια Μαρούσι-Ν.Χαλκηδόνα-Αιγάλεω-Μαρούσι για το τίποτα χθες.

#2:
Το έπος "Στου Παιδιού μου τη Χαρά" βαίνει προς την ολοκλήρωσή του. Το τρίτο επεισόδιο αναμένεται κατά την Κυριακή (προσωρινός τίτλος: "Γάμος από Σύμπτωση"). Όσο για το τέταρτο και πανηγυρικό επεισόδιο... από μήνα, και με αποκαλύψεις.

#3:
Αυτό είναι το εκατοστό μου post, στα 2 χρόνια και 4 μήνες που τρέχει το blog.

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Και για όσους δεν δίνουν φράγκο;
:^p
Ο χρήστης antonis_x είπε…
Όσοι δεν δίνουν φράγκο, απλά δεν διαβάζουν... ως γνωστόν, η blogόσφαιρα είναι μια τεράστια χωματερή, και το ταπεινό αυτό blog (το οποίο συμπλήρωσε 100 posts κι εσύ το παρέκαμψες εντέχνως, ούτε μια ευχή δεν έγραψες, αλλά βέεεβαια, μην πούμε μια καλή κουβέντα, θα μας πέσει η μούρη, άσε με μωρέ καημένε, ωχούουου...)
είναι ένα ακόμα "σκουπίδι του σωρού"...
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Δεν μου αφήνεις άλλη επιλογή: αρχίζω τον Χορό της Βροχής...
Ο χρήστης antonis_x είπε…
ΌΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!

Καλά, καλά, συγγνώμη....

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

What's another year?

Τον Μάνο Ξυδού...

. .τον είχα δει τελευταία φορά ανήμερα των Φώτων στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, στη Νέα Σμύρνη. Ήτανε τότε που έπαιζε με τον Κατσιμίχα στο Γυάλινο, πιο πάνω στη Συγγρού. Σκέφτηκα, παλιός Αγιοαναργυριώτης ήταν, θα'θελε να βρει καμιά εκκλησία να του θυμίζει την παλιά γειτονιά του. Τυλιγμένος στο παλτό του, χωρίς να μιλάει, χωρίς να του δίνει σημασία κανείς, πήγε στη βρύση, πήρε τον αγιασμό του και έφυγε, μάλλον για τον πρώτο καφέ της ημέρας. Μιλάμε για τον Μάνο Ξυδού, που πριν από τους Πυξ Λαξ, είχε κάνει τους Dreamer & The Full Moon (το Sadrina θα λέει κάτι στους παλιότερους, με την εισαγωγή του ακκορντεόν), ήτανε και στέλεχος στην ΕΜΙ (έχω μία κασσέτα στο πατρικό μου, συλλογή Best των Whitesnake, δική του επιμέλεια). Και κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο μόνος από τους Πυξ Λαξ που ήταν κομματάκι πιο σοβαρός. Άντε στο καλό ρε μάγκα...