Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κώδικας MouTaPrixi




Ο Αγησίλαος Καπερναούμ, έφορος του Μουσείου Ληγμένων Κατασταλτικών βρίσκεται δολοφονημένος στη μέση της Μεγάλης Σάλας, με το κεφάλι χωμένο στο πίσω μέρος της σύνθεσης του γνωστού καλλιτέχνη Ταλθύβιου Μουταπρίντσι «Η Αγελάδα που γελά» (η οποία σύνθεση, ειρήσθω εν παρόδω, είχε απορριφθεί από την τρέχουσα έκθεση Cow Parade, διότι –λέει- θεωρήθηκε πολύ κιτς, τί είπανε πάλι τα άτομα...).

Στον τόπο του συμβάντος καταφθάνει ο γνωστός σημειολόγος-παπαρολόγος Τάκιττος Γιολελελέι, ο οποίος μένει έκπληκτος (και Κόνωνος γωνία, πάρε τον περιφερειακό, μόλις δεις μια ΕΒΓΑ σταμάτα, πάρε ένα μισόκιλο καϊμάκι, τρία Κάμελ μαλακά και ένα Ολντ Χόλμπορν μπλε με χαρτάκια Ρίζλα γλυκόριζα) με αυτό που βλέπει: ο Καπερναούμ, λίγο πριν πεθάνει είχε τεντώσει το μέσο δάκτυλο του δεξιού του χεριού προς το γνωστό πίνακα του Μουταπρίντσι «Ο Γέρος και το Τσιμπούκι» (θεωρήθηκε πορνογράφημα στην εποχή του). Μετά από έρευνα, ο Γιολελελέι ανακαλύπτει ότι το «τσιμπούκι» στον πίνακα είναι στην πραγματικότητα αυτοκόλλητο (πώς ήταν το original εξώφυλλο της «Μπανάνας» των Velvet Undergroung; ε, κάπως έτσι), πίσω από το οποίο υπάρχει μια φράση γραμμένη στα αθυβαρίτικα ποδανά (δε μιλιέται πια αυτή η γλώσσα, μόνο άμα βρεις κανένα παππού στις σπηλιές στα Τουρκοβούνια και πάλι ζήτημα αν θα τον καταλάβεις, είναι μονίμως λιώμα με Red Bull+Ούζο), η οποία κρύβει ένα συγκλονιστικό μυστικό για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του Χριστιανισμού.

Κυνηγημένοι από τον ακαταμάχητο Υπαστυνόμο του Κιλκίς, Ιωάννη Πετράκη (ναι, ζει ακόμα αυτός), τον Μοναχό Γαρμπίλας της παραεκκλησιαστικής οργάνωσης “Dei Ntori’mou, Dei”, και τον μανιακό συλλέκτη πωμάτων από αναψυκτικά Ταμ Ταμ, Αγλαΐα Πιπερόπουλο Φον Ουλμ, ο Γιολελελέι, μαζί με τη νεαρή συντηρήτρια δελτίων στοιχήματος Κήλη Πιανοφόρτε, μετά από μία αλληλουχία γεγονότων ανακαλύπτουν την αλήθεια πίσω από την κρυπτογραφική φράση: Ο Ιησούς, ο Μωάμεθ και ο Βούδας, μετά από ένα τρομερό ξενύχτι και οκτάωρη χαρτοπαιξία Πόκας 3 πάνω 2 κάτω – Ντίλλινγκερ – Ασανσέρ – Μιζέρια, έχουν μοιράσει τα ποίμνια των πιστών σε περιοχές. Επειδή δε, η συμφωνία έγινε στα λιμανάκια της Βάρκιζας (εκεί όπου σήμερα είναι το καφέ που συχνάζουν οι μηχανόβιοι), ονομάστηκε «Η Συμφωνία της Βάρκιζας», για να ξεχαστεί αιώνες μετά, βοηθούσης και της ομώνυμης συμφωνίας μεταξύ των ΕΑΜιτών και της τότε κυβέρνησης.

Θα καταφέρουν ο Γιολελελέι και η Πιανοφόρτε να βρουν το πτώμα της Μαρίας της γκαρσόνας, στο τεφτέρι της οποίας γράφτηκε η Συμφωνία, πριν τους προλάβουν οι διώκτες τους;

Τελικά υπάρχει μόνο ένα ή τρία Άγια Δισκοπότηρα; Τί πίνανε εκείνο το βράδυ οι τρεις προφήτες; Ουίσκι σίνγκλ μώλτ ή τσιπουράκι;

Ποιος κέρδισε την Μυστική Παρτίδα που καθόρισε το πεπρωμένο των λαών της γης;

Σύντομα στη μεγάλη οθόνη της γειτονιάς σας...

Σχόλια

Ο χρήστης Unknown είπε…
Αντώνη...! να είχαν όλοι τις ίδιες απορίες με εσένα!
Εγώ στη Βαρκιζα για κανένα μπάνιο πάω, τώρα τι συμφωνία είναι αυτή (???) εσύ ξέρεις...
Θα περιμένω όμως νεότερα
;D
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Πολύ καλό. Έχεις μοιράσει και ρόλους; (βλέπω Σμαράγδα Καρύδη για συντηρήτρια δελτίων στοιχήματος)
Ο χρήστης antonis_x είπε…
Με σειρά εμφάνισης:

Αγησίλαος Καπερναούμ: δρ. Ανευλαβής (κομπλέ με την πίπα του)
Τάκιττος Γιολελελέι: Πασχάλης Τσαρούχας
Υπαστυνόμος Ιωάννης Πετράκης: Γιάννης Μποσταντζόγλου ή Τάσος Παλαντζίδης
Μοναχός Γαρμπίλας: Άρης Σερβετάλης ή Δημήτρης Σταρόβας
Αγλαΐας Πιπερόπουλος φον Ουλμ: Γιώργος Μεσσάλας ή Άλκης Παναγιωτίδης ή Κίμων Κουλούρης
Κήλη Πιανοφόρτε: Σμαράγδα Καρύδη (με ίσιο μαλλί) ή Ναταλία Στυλιανού
Ιησούς: Άρης Λεμπεσόπουλος
Μωάμεθ: Τάσος Χαλκιάς
Βούδας: Αντώνης Λουδάρος
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Προτείνω επίσης:

Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος: Νεαρός ειδικευόμενος φύλακας του μουσείου

Λίνα Εξάρχου: Τραγουδίστρια στο μπαράκι της Βάρκιζας (flash back την εποχή που έγινε η συμφωνία)

Κατερίνα Μπιλάλη: Μέντιουμ (κάπου θα χώσουμε ένα)

Λάζος Τερζάς: Ταλθύβιος Μουταπρίντσι

Τάσος Ράμσης: Κασκαντέρ, θα αναλάβει την οδήγηση και καταστροφή περιπολικών τύπου Opel Kadett

Νίκος Έξαρχος: Ntoris, λόγω προυπηρεσίας σε ρόλο γάιδαρου!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

What's another year?

Τον Μάνο Ξυδού...

. .τον είχα δει τελευταία φορά ανήμερα των Φώτων στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, στη Νέα Σμύρνη. Ήτανε τότε που έπαιζε με τον Κατσιμίχα στο Γυάλινο, πιο πάνω στη Συγγρού. Σκέφτηκα, παλιός Αγιοαναργυριώτης ήταν, θα'θελε να βρει καμιά εκκλησία να του θυμίζει την παλιά γειτονιά του. Τυλιγμένος στο παλτό του, χωρίς να μιλάει, χωρίς να του δίνει σημασία κανείς, πήγε στη βρύση, πήρε τον αγιασμό του και έφυγε, μάλλον για τον πρώτο καφέ της ημέρας. Μιλάμε για τον Μάνο Ξυδού, που πριν από τους Πυξ Λαξ, είχε κάνει τους Dreamer & The Full Moon (το Sadrina θα λέει κάτι στους παλιότερους, με την εισαγωγή του ακκορντεόν), ήτανε και στέλεχος στην ΕΜΙ (έχω μία κασσέτα στο πατρικό μου, συλλογή Best των Whitesnake, δική του επιμέλεια). Και κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο μόνος από τους Πυξ Λαξ που ήταν κομματάκι πιο σοβαρός. Άντε στο καλό ρε μάγκα...