Το Σάββατο πήρα την οικογένεια και πήγαμε στο Νησί για 3ήμερο.
Από το 1993 που πρωτοψήφισα, είναι οι πρώτες εκλογές όπου απέχω.
Ως οικογένεια, αποτελούμε «καθρέφτη» του εκλογικού status: ο ένας στους δύο ψήφισε.
Το λέω ευθαρσώς: προτίμησα να κάνω μερικά μπάνια με την κόρη μου στο Αποκοφτό, παρά να ψηφίσω στις ευρωεκλογές.
Και δεν την πήρα την απόφαση εύκολα, ξέρεις.
Και τώρα όλοι μου τη λένε:
Ότι για το δικαίωμά μου του εκλέγειν, άλλοι έχουν δώσει τη ζωή τους.
Ότι εξαιτίας μου πήρε κεφάλι η ακροδεξιά.
Ότι στρώνω το δρόμο για την έλευση ακόμα πιο σκοτεινών καταστάσεων.
Έχουν δίκιο σε όλα. Είμαι ένοχος έναντι της ιστορίας, έναντι της μίζερης καθημερινότητάς μου, έναντι των επόμενων γενεών
Να μού απαντήσουν όμως σε αυτό:
Για τί πράγμα ψηφίζαμε;
Όταν έμπαινα στα blogs και διάβαζα «να ρίξουμε την κυβέρνηση, να παραιτηθεί η Ντόρα, να στείλουμε μήνυμα στη ΝΔ», πού στο μπούτσο ήταν η ευρωπαϊκή διάσταση της ψήφου;
Όταν άκουγα τους πολιτικούς να μιλάνε για ελληνικά σκάνδαλα και φυγόδικους και κουβέντα να μη γίνεται για το τί περιμένουμε από την Ευρώπη (και έπρεπε να ανοίξω ραδιόφωνο για να ακούσω ένα σοβαρό λόγο για τις ευρωεκλογές από τους επικεφαλής των ψηφοδελτίων, κάπου μεταξύ 11:30 και 12:00 το μεσημέρι μόνο), μού δίναν εμένα την εντύπωση ότι ξέραν οι ίδιοι τί πάμε να κάνουμε την Κυριακή;
Δεν άκουσα από όλους αυτούς που με κατηγορούνε να μου λένε κάτι για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ότι η σύνθεσή του θα επηρεάσει την μελλοντική πορεία της Ε.Ε. (κοινωνικό πρόσωπο ή ενίσχυση στις επιχειρήσεις), ότι θα κρίνει το πρόσωπο του νέου Προέδρου της Κομισσιόν και λοιπά συναφή. Μόνο για τους ηγέτες των κομμάτων μού έλεγαν.
Ο κόσμος προτίμησε το 3ήμερο από την κάλπη για 2 λόγους:
1ον: Διότι έχουν πιάσει οι ζέστες και η θάλασσα είναι θελκτικότερη όπως και να το δεις
2ον και σημαντικότερον: διότι όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί ανεξαιρέτως απαξίωσαν τις ευρωεκλογές, μετατρέποντάς τις σε προβίτσα για τις εθνικές εκλογές, χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Μόνο για να δούμε ποιος την έχει πιο μεγάλη.
Και στο φινάλε, δεν γουστάρω διάφορους να μου λένε «μαύρο στο δικομματισμό», υπονοώντας ότι ΜΟΝΟ η ψήφος στη δική τους παράταξη είναι έγκυρο ανάχωμα στα δύο κόμματα εξουσίας.
Κοινώς, σταματήστε να βλέπετε τον κόσμο σαν κουκιά ρε μαλάκες.
Πάντως, στις εθνικές εκλογές θα πάω να το ρίξω.
Το υπόσχομαι, θα’ μαι καλός πολίτης, δεν θα το ξανακάνω.
Μπορώ τώρα να συνεχίσω να ιδιωτεύω, όπως κάνουμε όλοι μας, ψηφίσαντες και απέχοντες;
Από το 1993 που πρωτοψήφισα, είναι οι πρώτες εκλογές όπου απέχω.
Ως οικογένεια, αποτελούμε «καθρέφτη» του εκλογικού status: ο ένας στους δύο ψήφισε.
Το λέω ευθαρσώς: προτίμησα να κάνω μερικά μπάνια με την κόρη μου στο Αποκοφτό, παρά να ψηφίσω στις ευρωεκλογές.
Και δεν την πήρα την απόφαση εύκολα, ξέρεις.
Και τώρα όλοι μου τη λένε:
Ότι για το δικαίωμά μου του εκλέγειν, άλλοι έχουν δώσει τη ζωή τους.
Ότι εξαιτίας μου πήρε κεφάλι η ακροδεξιά.
Ότι στρώνω το δρόμο για την έλευση ακόμα πιο σκοτεινών καταστάσεων.
Έχουν δίκιο σε όλα. Είμαι ένοχος έναντι της ιστορίας, έναντι της μίζερης καθημερινότητάς μου, έναντι των επόμενων γενεών
Να μού απαντήσουν όμως σε αυτό:
Για τί πράγμα ψηφίζαμε;
Όταν έμπαινα στα blogs και διάβαζα «να ρίξουμε την κυβέρνηση, να παραιτηθεί η Ντόρα, να στείλουμε μήνυμα στη ΝΔ», πού στο μπούτσο ήταν η ευρωπαϊκή διάσταση της ψήφου;
Όταν άκουγα τους πολιτικούς να μιλάνε για ελληνικά σκάνδαλα και φυγόδικους και κουβέντα να μη γίνεται για το τί περιμένουμε από την Ευρώπη (και έπρεπε να ανοίξω ραδιόφωνο για να ακούσω ένα σοβαρό λόγο για τις ευρωεκλογές από τους επικεφαλής των ψηφοδελτίων, κάπου μεταξύ 11:30 και 12:00 το μεσημέρι μόνο), μού δίναν εμένα την εντύπωση ότι ξέραν οι ίδιοι τί πάμε να κάνουμε την Κυριακή;
Δεν άκουσα από όλους αυτούς που με κατηγορούνε να μου λένε κάτι για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ότι η σύνθεσή του θα επηρεάσει την μελλοντική πορεία της Ε.Ε. (κοινωνικό πρόσωπο ή ενίσχυση στις επιχειρήσεις), ότι θα κρίνει το πρόσωπο του νέου Προέδρου της Κομισσιόν και λοιπά συναφή. Μόνο για τους ηγέτες των κομμάτων μού έλεγαν.
Ο κόσμος προτίμησε το 3ήμερο από την κάλπη για 2 λόγους:
1ον: Διότι έχουν πιάσει οι ζέστες και η θάλασσα είναι θελκτικότερη όπως και να το δεις
2ον και σημαντικότερον: διότι όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί ανεξαιρέτως απαξίωσαν τις ευρωεκλογές, μετατρέποντάς τις σε προβίτσα για τις εθνικές εκλογές, χωρίς κανένα αντίκρυσμα. Μόνο για να δούμε ποιος την έχει πιο μεγάλη.
Και στο φινάλε, δεν γουστάρω διάφορους να μου λένε «μαύρο στο δικομματισμό», υπονοώντας ότι ΜΟΝΟ η ψήφος στη δική τους παράταξη είναι έγκυρο ανάχωμα στα δύο κόμματα εξουσίας.
Κοινώς, σταματήστε να βλέπετε τον κόσμο σαν κουκιά ρε μαλάκες.
Πάντως, στις εθνικές εκλογές θα πάω να το ρίξω.
Το υπόσχομαι, θα’ μαι καλός πολίτης, δεν θα το ξανακάνω.
Μπορώ τώρα να συνεχίσω να ιδιωτεύω, όπως κάνουμε όλοι μας, ψηφίσαντες και απέχοντες;
Σχόλια
Σε επιδοκιμάζει καποιος πολύ πιο κατάπτυστος : κάποιος που όχι μόνο δεν ψήφισε, που όχι μόνο ήταν σε νησί αλλά που την ώρα που τα κομματικά επιτελεία ίδρωναν απολάμβανε τη σταβλίσια μπριζόλα του ψημένη πάνω σε ηφαιστειακή πέτρα (!) στο Καλό Λιβάδι της Μυκόνου...
Τι να κάνω, από τη μια ήταν τα γενέθλιά μου (και είμαι πανευτυχής που τα εόρτασε όλη η Ευρώπη...), από την άλλη έπρεπε κι η κορούλα να κάνει τα πρώτα μπάνια (μέσα στην κοιλιά της μαμάς, εννοείται), κι από την τρίτη να τακτοποιηθεί λιγάκι και το κατάλυμα που μάλλον θα ξαναεπισκεφτούμε (η ανάγκη και οι ειδικές συνθήκες - βλ. και πτώχευση Αγούδημου- γαρ μας σπρώχνουν στη Μύκονο...) τους τελευταίους τρεις μήνες μέχρι τα γεννητούρια, που αναμένονται κατά τις 20 Σεπτεμβρίου.
Αποχή για την απόχη λοιπόν, ενώ την άλλη φορά ψήφος για τον ψόφο. Τι να κάνω, δε με συγκίνησαν οι επκτώσεις στα τζιπ (δεν έχω πια που να τα παρκάρω) για να πάω να το ρίξω, δε γέλασα με το "την Κυριακή όλοι στις κάλτσες", δεν είμαι συνδικαλιστής ηλεκτροσυγκολλητής στο Πέραμα, δε φοράω πορτοκαλιά παπούτσια, δε φτιάχνω μπιφτέκια με κιμά από λαθρομετανάστες, δεν ξέρω πόσους κάδους ανακύκλωσης έχει έξω από το σπίτι του ο Καφετζόπουλος και ο Μαρκουλάκης, ενώ, για να πω και τη μαύρη αλήθεια, ο Κάτμαν μου άρεσε περισσότερο σαν τραγουδιστής... Που να σηκωθώ να πάω λοιπόν, κυριακάτικα, έκατσα εκεί στην ξαπλωστρούλα μου (12 ευρώ), ήπια το φρεντάκι μου (4.50) με ένα μπουκάλι νερό μεγάλο (4.50 αλλά Vitel, παρακαλώ)και λούφαξα χαζεύοντας τις γκόμενες με το κινητό περασμένο στο σλιπάκι από το μπικίνι, που κάποια μέρα θα αναρρωτιούνται γιατί δεν κάνουν παιδιά...
Στη Χώρα μέσα μια φρίκη, σωριασένος κόσμος ανάμεσα σε prada, gucci και tommy hilfiger, ένα πέρα-δώθε, κάτι αστακοίνα μισοκουνιούνται στις γούρνες, κάτι απίστευτοι τύποι για τους οποίους η μπουκαπόρτα του πλοίου της επιστροφής ανεβοκατέβηκε τρεις φορές για να το προλάβουν φτάνοντας δέκα λεπτά μετά την ώρα απόπλου, και τελευταίο πλάνο μια κυρία να φτάνει αγχώδης με το cherokee της, να κορνάρει στους λοστρόμους καθώς το πλοίο ξανοίγονταν, να φωνάζει, να ωρύεται, και να εισπράττει από μένα τη γνωστή χειρονομία με το δεξί χέρι, που ξεκινάει λίγο πάνω από το μέτωπο και καταλήγει στο ύψος του φερμουάρ του παντελονιού..."Την άλλη φορά με κότερο, χρυσή μου, να μην αφχώνεσι κιόλας!...". That's Mykonos 2009.
Αν όλα αυτά σε κάνουν να πεις "μάλλον έχω χάσει επισόδια", φαντάσου πόσο ίδια έχει μείνει η πολιτική ζωή...
P.S.: Από την άλλη και επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού, τουλάχιστον αυτό που ψηφίσμαμε, βγήκε πρώτο! "Με τς μικροί είμαστε, με τς μικροί. Θα τς γαμίσουμ όλς τς μεγάλοι!"