Λοιπόν, την ταινία “El Greco” δεν την έχω δει ακόμα, και προσωπικά όλα αυτά τα προωθητικά που γίνονται με τρομάζουνε λίγο, μην είναι τελικά καμιά μετριότητα απ’ αυτές που λέμε «διεθνής παραγωγή» και καταλήγει στα DVDάδικα μετά από 1 μήνα και παίζει στο ALTER κατά τις 23:00.
Ξέρω όμως ότι ο Σμαραγδής κάνει φοβερές δουλειές (αυτός δεν είχε κάνει τον «Καβάφη»;), όπως και ξέρω το βιβλίο του Σιατόπουλου πάνω στο οποίο βασίστηκε το σενάριο.
Θυμάμαι πριν από 13 περίπου χρόνια, στην πρώτη φάση του Θεατρικού Εργαστηρίου Χολαργού, ο τότε σκηνοθέτης Τάσος Ράμσης είχε φέρει μια θεατρική διασκευή στο κείμενο του Σιατόπουλου. Μας έπιασε εξ’ απίνης (το γράφω σωστά αυτό;). Η όλη προσπάθεια, όπως την καταλαβαίναμε, για να γίνει ολοκληρωμένη, ήθελε οργάνωση, σκηνικά και κοστούμια (άρα μεγάλα κονδύλια) που ξεπερνούσε τις δυνατότητες ενός ερασιτεχνικού θιάσου. Πάντως το κείμενο ήταν «ζωντανό», η ιστορία έρεε και υπήρχαν αρκετοί ενδιαφέροντες ρόλοι για να συμμετέχουν όλα τα μέλη. Είχε και γυμνό σε κάποια φάση, και είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε λύσεις του στυλ «ολόσωμο κολάν στο χρώμα του δέρματος» (βασικά, τα κορίτσια το σκέφτονταν, τα αγόρια δεν είχανε κανένα πρόβλημα, διότι άλλωστε «ενσπείρεις την αμφιβολία και βγάζεις και γκόμενα: αυτός είναι ο πραγματικός σκοπός της τέχνης» που λέει κι ο Πανούσης)
Εποχές κι αυτές... 3 η ώρα κάθε Σάββατο, με τον cinelli να με μαζεύει από το σπίτι και να καταβαίνουμε μαζί στη Μεσογείων, στο υπόγειο (εκεί που τώρα είναι oriental club), και στο δρόμο να τσακίζουμε κάτι Metaxa 5ρια (τους χειμώνες)... ο combay να κουβαλάει την Ζενίτ με το χοντρόκοκκο ασπρόμαυρο φιλμ, καφέδες στο κουζινάκι, τσιγάρα στην πόρτα και «πού θα μαζευτούμε το βράδυ;»....
Τώρα ο cinelli είναι στα Σέρρας, ο combay θα πάει (επιτέλους) φαντάρος, εγώ και πολλοί άλλοι από την ομάδα έχουμε ή θα κάνουμε παιδάκια, κάποιοι συνέχισαν με το θέατρο ή και με άλλες τέχνες...
«Πάντα μπρος, πάντα μπρος, ταξιδιώτες»
Ξέρω όμως ότι ο Σμαραγδής κάνει φοβερές δουλειές (αυτός δεν είχε κάνει τον «Καβάφη»;), όπως και ξέρω το βιβλίο του Σιατόπουλου πάνω στο οποίο βασίστηκε το σενάριο.
Θυμάμαι πριν από 13 περίπου χρόνια, στην πρώτη φάση του Θεατρικού Εργαστηρίου Χολαργού, ο τότε σκηνοθέτης Τάσος Ράμσης είχε φέρει μια θεατρική διασκευή στο κείμενο του Σιατόπουλου. Μας έπιασε εξ’ απίνης (το γράφω σωστά αυτό;). Η όλη προσπάθεια, όπως την καταλαβαίναμε, για να γίνει ολοκληρωμένη, ήθελε οργάνωση, σκηνικά και κοστούμια (άρα μεγάλα κονδύλια) που ξεπερνούσε τις δυνατότητες ενός ερασιτεχνικού θιάσου. Πάντως το κείμενο ήταν «ζωντανό», η ιστορία έρεε και υπήρχαν αρκετοί ενδιαφέροντες ρόλοι για να συμμετέχουν όλα τα μέλη. Είχε και γυμνό σε κάποια φάση, και είχαμε αρχίσει να σκεφτόμαστε λύσεις του στυλ «ολόσωμο κολάν στο χρώμα του δέρματος» (βασικά, τα κορίτσια το σκέφτονταν, τα αγόρια δεν είχανε κανένα πρόβλημα, διότι άλλωστε «ενσπείρεις την αμφιβολία και βγάζεις και γκόμενα: αυτός είναι ο πραγματικός σκοπός της τέχνης» που λέει κι ο Πανούσης)
Εποχές κι αυτές... 3 η ώρα κάθε Σάββατο, με τον cinelli να με μαζεύει από το σπίτι και να καταβαίνουμε μαζί στη Μεσογείων, στο υπόγειο (εκεί που τώρα είναι oriental club), και στο δρόμο να τσακίζουμε κάτι Metaxa 5ρια (τους χειμώνες)... ο combay να κουβαλάει την Ζενίτ με το χοντρόκοκκο ασπρόμαυρο φιλμ, καφέδες στο κουζινάκι, τσιγάρα στην πόρτα και «πού θα μαζευτούμε το βράδυ;»....
Τώρα ο cinelli είναι στα Σέρρας, ο combay θα πάει (επιτέλους) φαντάρος, εγώ και πολλοί άλλοι από την ομάδα έχουμε ή θα κάνουμε παιδάκια, κάποιοι συνέχισαν με το θέατρο ή και με άλλες τέχνες...
«Πάντα μπρος, πάντα μπρος, ταξιδιώτες»
Σχόλια
Όσον αφορά τις ορθογραφικές σου ανησυχίες, μ' έπιασες κι εμένα εξαπίνης (έτσι είναι η σωστή γραφή).
Δεν κάνω τον έξυπνο, μπήκα και βρήκα ένα γουστόζικο σχετικό άρθρο στο http://www.sarantakos.com/language/kwtsos.html
(γιατί δε μπορώ να αντιστοιχίσω όλο αυτό το σιδηρόδρομο με τη λέξη "εδώ"; τέλος πάντων, είναι πρωί και η τεχνολογία δεν πολυδουλεύει).
Τέλος, η νοσταλγική νότα του κειμένου ξυπνάει και σ' εμένα - μεταγενέστερες βέβαια - αναμνησεις, κυρίως εκείνο το γλυκό σαββατιάτικο "νύχτωμα", που μπαίναμε στο Κ.Ν. μέρα μεσημέρι με τον ήλιο, και βγαίναμε νύχτα - χειμώνας τώρα, έτσι - με το κεφάλι γεμάτο θέατρο, για να χωθούμε στα μεζεδοπωλεία του Χαλανδρίου ή (αυτό κι αν ήταν) σε κανα σπίτι ενός από μας, περιφέροντας την ερωτική μετα-εφηβική μας διάθεση...
"Παλιές ιστορίες"...
Τώρα, ψιλογκριζομάλληδες τρέχουμε στα γηπεδάκια του 5Χ5 να προλάβουμε τη φυσική κατάσταση που μας εγκαταλείπει λίγο λίγο, σκορπώντας κατά τις δώδεκα παρά του βραδιού της Πέμπτης ανάμεσα σε λόγια του στυλ
- "παιδιά, εγώ δεν ξέρω αν θά'ρχομαι, έχω και δυο μωρά"
- "ρε συ μην τελειώνουμε τόσο αργά, μου φωνάζει η γυναίκα μου"
κλπ.κλπ.
Αλλά πολύ το γουστάρω!
Ευχαριστώ για τη διόρθωση.
Ακόμα στο 5x5; Δεν τα'χετε φτύσει;
Συζητούσαμε με την Ελένη για την προοπτική δημιουργίας φίλων, που θα μας συνοδέψουν για αρκετά χρόνια εδώ στα Σέρρας. Θα βρεθούν την καθησυχούσα. Δύστυχε έλεγα από μέσα μου! Όσους και να βρείς, και να δεθείς γερά, σαν αυτούς που δέθηκες τότε που έπρεπε, στα 20 και λίγο πιο κει, στα εύπλαστα χρόνια, στα λέφτερα και τα αφελή, το Νίκο, την Ειρήνη, τον Αντώνη (εσένα!), το Σωτήρη, το Γιώργο και τον Παναγιώτη λίγο καθυστερημένα, μα το ίδιο γερά, δε θα δεθείς ποτέ!
Κάτι θα γίνει, βέβαια. Η ανανέωση, καλό πράμα. Μα μη γελιόμαστε. Τέτοια φιλία σα τη δική μας, δεν ματαγεννιέται! Είναι σα να βάζεις μόσχευμα σε σχισμένο τένοντα. Σα να γεμίζεις με J&B ένα τελειωμένο συλλεκτικό Glenlivet. Είναι σα να έχεις ένα δικό σου, καταδικό σου λουλούδι, να το αγαπάς βαθειά από μικρός κι όσο δεν παίρνει άλλο, να φεύγεις για μακρυά, να βρίσκεις ένα άλλο λουλούδι και να περιμένεις να το αγαπήσεις το ίδιο...
Και πάντα ανοίγουν και κλείνουν κύκλοι...
(Για σκέψου τα γερόντια που κάνουν το καμάκι τους στις εκδρομές των ΚΑΠΗ, στα παγκάκια της Αιδηψού, και στα πάρκα κρατώντας τα καροτσάκια με τα εγγόνια!...)
Χα χα χα χα. Πολύ το χρειαζόμουν αυτό πρωί πρωί να'σαι καλά βρε παιδί.
@Sir Icon: όταν λες "κύλος" τί εννοείς;; Και μάλιστα ανοιγοκλείνει!!
Ουουουουου αντικράιστ!
@sofia: μας διαβάζετε ακόμα! Χαίρομαι ιδιαίτερα!
ΥΓ. Κύλος = κύκλος (ο δαίμων του πληκτρολογίου)