Αυτόματη γραφή 2

Παρασκευή απόγευμα.
Τις τελευταίες 3-4 ώρες ένας ισχυρός πονοκέφαλος («κεφαλόπονος», μάς διόρθωνε ο παλαιός μας δάσκαλος της υποκριτικής τέχνης) και ένα ανακατεμένο στομάχι με αποτρέπουν από το να κάνω ο,τιδήποτε παραγωγικό.
Σάμπως και καλά να ήμουν, θα έκανα κάτι το παραγωγικό σήμερα; 3-4 εκκρεμότητες έχω και αυτές τελούν υπό κώλυμα έτερων. Άσε με, δεν έχω όρεξη, η αναπτυξιακή πορεία της χώρας μπορεί να συνεχίσει και χωρίς εμένα για μια μέρα.

Από το Νησί γύρισα την προηγούμενη Κυριακή και έκτοτε τρώω μόνος, κοιμάμαι μόνος (και ζεσταίνομαι κιόλας), βλέπω ταινίες στο DVD μόνος.
Ξεσυνήθισα. Κάποτε δε με χαλούσε καθόλου.

Το πρωί έβγαλα εισιτήριο για να πάω στο Νησί το Σάββατο να δω γυναίκα και κόρη.
Υποτίθεται ότι την επιστροφή της Κυριακής (γιατί τη Δευτέρα έχουμε σοβαρές ασχολίες και δεν μας παίρνει να λείψουμε) θα την κανονίζανε από το Νησί.
Έλα όμως που δεν υπάρχει θέση ούτε στο φουγάρο, ούτε καν στο «Μαρίνα».
Στερνή ελπίδα η ακύρωση.
Τί να ελπίζω δηλαδή, να ακυρώσει κάποιος το εισιτήριό του της Κυριακής για να φύγει Δευτέρα;
Σπάνιο.
Εκτός κι αν το ακυρώσει για να φύγει Σάββατο.
Γιατί να φύγει Σάββατο; Μήπως του έτυχε κάτι κακό; Πέθανε κανένας;
Δεν το εύχομαι σε κανέναν αυτό.
Αλλά η κόρη μου τα βράδια με φωνάζει στον ύπνο της, τί να κάνω;

Κάλλιο να πέσω στ’ άχερα παρά σε κουνουπιέρα
Παρά να μου φωνάζουνε, φέρε ψωμί πατέρα

Πώς μου’ρθε αυτό τώρα;
Είπαμε, έχω πονοκέφαλο. Κεφάλει το πονάι μου.

Προχθές στον Alpha είχε ρεπορτάζ για τα είδη στα σουπερμάρκετ που θα ακριβύνουν. Μεταξύ των οποίων και το «αφιονισμένο νερό».
Νέα κόλπα. Μετά το νερό με φασκόμηλο, λουίζα και μέντα, τώρα και νερό με αφιόνι.
ΚΑΙ ξεδιψάς ΚΑΙ την ακούεις.
Άτιμοι μαρκετάδες, τί άλλο θα βγάλετε στην αγορά βρε σεις;

Χθες το βράδυ έβλεπα στη σύνοψη των Ολυμπιακών του Πεκίνου την προσπάθεια ενός δικού μας να προκριθεί στο πίνγκ πονγκ, ενάντια σε έναν Κινέζο φαβορή.
Μάλλον οι πινγκπονγκίστες πρέπει να είναι οι πιο νευρικοί αθλητές γενικώς. Μιλάμε όμως για πολύ νεύρο ε; Λες και ήταν έτοιμος να πάρει τη ρακέτα και να τη χώσει στη μύτη του άλλου.

Πες μου τώρα, σε πόση ώρα, σε πόσα χρόνια σχολάς
Να σου δώσω κάτι, ένα τρίτο μάτι, που και που να κοιτάς
Πες μου τώρα, σε ποια άλλη χώρα θα ήθελες να περπατάς
Θες Ευρώπη, Ασία; Ανθρωποθυσία είναι η κάρτα που χτυπάς.
Είπαμε, έχω κεφαλόπονο.

Το βράδυ ακούω τα τζιτζίκια τόσο έντονα, λες και κάθονται στο μπαλκόνι.
Από Δευτέρα θα ησυχάσουν.