Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Θέατρο Ρεματιάς 2010

Ή αλλιώς, ατάκες και αναμνήσεις που αξίζουν κάθε ταλαιπωρία..

(εμπνευσμένο από cinelli73):

Πριν:
- Η μυρωδιά των καλαμιών...
- Λίγο κάρφωμα εδώ, μην πέσει το σκηνικό...
- "Πού είναι οι καρέκλες;"
- 2-3 γουλιές κονιάκ ή τσίπουρο, να ζεσταθεί η καρδιά...
- απανωτά τσιγάρα, γαϊδουρόβηχας...
-"Έχουμε κόσμο;"

Κατά τη διάρκεια:
- "μην μπαίνεις, αλλάζω!", "Μα βγαίνω σε 5', τώρα σου'ρθε;"
- "μην καπνίζετε πίσω απ'τα σκηνικά, φαίνεται ο καπνός"
- "όχι ρε γμτ, έσπασε η κόπιτσα"
- "βρέχει ρε π#$#η μου! Μαζέψτε τις καρέκλες!"
- "έλα πιο μέσα, φαίνεσαι από τους θεατές δεξιά"
- "δεν το'χω, δεν το'χω καθόλου. ΣΚΑΤΑ!"
- "Άργησε να μπει η μουσική και με κρέμασε"
-"Καλά, σ' αυτή την ατάκα βρήκαν να γελάσουν;"

Μετά:
-"Αύριο θα είναι καλύτερα"
-"Όποιος ξεντύθηκε, να πάει να φέρει τις καρέκλες"
-"Ποιος πήρε το ντεμακιγιάζ;"
-"Πού πάμε τελικά ρε παιδιά; Για φαΐ ή για ξύδια;"

Break a leg!

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Να προσθέσω;

Πρίν :
-Να πάρω μια τσάντα-sport billy, που να έχει όλα τα απαραίτητα που θα καλύπτουν ό,τι απρόοπτο προκύψει (παραμάνες, κλωστές, βελόνες, δεύτερα ρούχα, κανένα ηθοποιό να ξέρει τα λόγια μου, αν πάθω "σεντόνι"...)
-Να πάω στη Ριζούπολη να πάρω από τον κ. Ασφή τον πολυγραφο, και να τον προσέχω σαν τα μάτια μου...
-Να φέρω τη μικρή ασπρόμαυρη τηλεορασούλα που είχα στο στρατό, για να δω στο διάλειμμα τη σέντρα του Ζαγοράκη και το γκολ του Χαριστέα στον Μπαρτέζ (Εuro 2004)

Κατά τη διάρκεια :
-Να μη μου ξεκολλήσει το μουστάκι, ούτε το δικό μου ούτε κανενός άλλου, αλλά κι αν ακόμα γίνει να μη με πιάσουν τα γέλια...
-Να χρησιμοποιήσω Φορτιζόμενο δραπανοκατσάβιδο για ξεβίδωμα και on-line αλλαγή σκηνικού στο μισισκόταδο...(Ακουγόταν ένα τρομερά ασυνάρτητο κοκτέηλ από πρωτότυπη μουσική και στρίγγλισμα ξυλόβίδας. Και η αγωνία "θα κλωτσήσει το κεφάλι της βίδας; Θα βρώ στο σκοτάδι την κατάλληλη μύτη;")
-Να μην κοιτάξω στα μάτια τον αγριεμένο σταθμάρχη-Γιάννη Σιβρή γιατί θα σκάσω στα γέλια και θα πατώσει η κορυφαία στιγμή του έργου...
-Να ακούω να ξεκαρδίζεται στα γέλια όταν κάνω τη γυναικεία φωνή της Θίσβης ο Ερμόπουλος, που τον είχα καθηγητή στο Πολυτεχνείο και τον συναντάω ακόμα στα σεμινάρια...
-Να ακούω τη βραχνή υπόκωφη κραυγή του Τάσου από πάνω "Κλείσ'το...ΚΛΕΙΣ'ΤΟ" (στην εποχή των κινητών...)

Μετά :
-Παραφράσεις τραγουδιών στην παραλία της Λούτσας, μετά το "Καληνύχτα Μαργαρίτα" :
Σ' έστησαν σε μια γωνιά, κι ας ήσουν μία "Περδικάρη",
Σ' έστησαν σε μια γωνιά και σου τινάξαν τα μυαλά...
-Μεζέδες και ρακές στον "Κρητικό", εκείνον που αγαπήσαμε, στη ρεματιά, και όχι το "Μινωϊκό Ανάκτορο" της Λεωφόρου Λαυρίου.
-Να βρω κανένα αντίγραφο της βιντεοσκόπησης, ή, επειδή θα το αμελήσω ή θα το καταχονιάσω πουθενά στο σπίτι και δε θα το βρίσκω, να κάνω κουμπάρο κανένα ιδρυτικό μέλος, που είχει γερή αρχειοθήκη και θα τα βλέπω όποτε πηγαίνω σπίτι του...

(2π)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

Opos Ameriki

...ή μάλλον hirotera apo Ameriki. Δημόσιο πρόσωπο άσκησε μήνυση στον ιδιοκτήτη της blogme.gr επείδή στους καταλόγους των blog που τηρούσε υπήρχε ένα blog που "έκραζε" αυτό το πρόσωπο. Και οι αρχές, λέει, συνέλαβαν τον κ. blogme και τον οδήγησαν στην ΓΑΔΑ και την άλλη μέρα, σιδεροδέσμιο στον εισαγγελέα. Προσοχή: όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διαχειριστή του "ψαχτηριού". Μέχρι να μάθω λεπτομέρειες, θεωρώ ότι παίζουν οι εξής περιπτώσεις: Περίπτωση 1: Το Δημόσιο Πρόσωπο δεν έχει ιδέα τί εστί "διαδίκτυο", πόσο μάλλον "blogging". Ούτε και η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ελπίζω τα τζιμάνια που έχουν στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην Ελ.ΑΣ. να τους εξηγήσουν ότι η φύση του blogging είναι τέτοια που λειτουργεί ως speaker's corner (γράφουμε από συνταγές για ηδύποτα μέχρι λίβελλους για τον διπλανό μας). Από κει και πέρα, τα ψαχτήρια και οι κατάλογοι των blogs εν Ελλάδι και αλλαχού απλά καταγράφουν την κίνηση της ημέρας, δεν εκφέρουν γνώμη επί των blogs...

What's another year?