Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μετά τις φωτιές, πριν τις εκλογές, ολίγος παλιμπαιδισμός:

Πέρα από «εγκεκριμένα από γονείς» κόμικς (βλ. Αστερίξ), ένα από τα κόμικς που γούσταρα τρελά την δεκαετία του ’80, τότε που αφήναμε πίσω μας το Μίκυ Μάους και πιάναμε Μπλέκ, Αγόρι και τα συναφή, ήταν το Camelot 3000.
Ααυτό.


Κόμικ που κυκλοφόρησε σε 6 τεύχη από την Star Comics. Διαδραματιζόταν, λέει, γύρω στο 3000, όπου η Γη δέχεται επίθεση από εξωγήινες δυνάμεις, και μία σειρά γεγονότων επαναφέρει τον «μαρμαρωμένο» Βασιλιά Αρθούρο, και μαζί μ’ αυτόν το μάγο Μέρλιν και τους βασικότερους συντελεστές του Μύθου της Στρογγυλής Τραπέζης (Γκουίνεβιρ, Λάνσελοτ, Καίυ, Τρίσταν, Γκάλαχαντ, Γκάουειν, Πέρσιφαλ, και –βεβαίως βεβαίως- το σπαθί Εξκάλιμπερ), οι οποίοι εν τέλει νικάνε τους κακούς (Μοντρεντ, Μοργκάνα Λε Φαι) και σώζουν τον πλανήτη από την εισβολή.
Από κάθε άποψη, το κόμικ ήταν συναρπαστικό.
Τόσο τα (ομολογουμένως) ποζεράδικα καρεδάκια, που στα μάτια ενός προέφηβου, μοιάζαν larger-than-life.
Τόσο το στόρυ και το μπλέξιμο μεσαιωνικών μύθων με οράματα ΕΦ (σπάθες και όπλα λέιζερ δίπλα δίπλα- σκέτη πόρωση)
Όσο και η τροφή για τις ονειρώξεις μας: π.χ. η σούπερ-αφέντρα-μάγισσα-σκύλα Μοργκάνα Λε Φαι (Φάτα Μοργκάνα για τους Καββαδικούς:)

Ή η ιδέα της μετενσάρκωσης του Τρίσταν σε γυναικείο σώμα, αλλά με τις ίδιες ακριβώς ανάγκες

Ξαναπέτυχα πρόσφατα (σε ηλεκτρονική μορφή) το Camelot 3000, σε Αγγλική βερσιόν. Εκεί διαπίστωσα ότι:
1. Ο Αρθούρος μιλάει με συντακτικό της δικής του εποχής (κάτι που χάθηκε στην Ελληνική μετάφραση)
2. Κάποιες σελίδες κόπηκαν, μάλλον λόγω υπέρμετρης ευαισθησίας, π.χ.:

Αν ψήνεσαι να θυμηθείς περισσότερα, δες την κουβέντα στο retromaniax.gr

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

Opos Ameriki

...ή μάλλον hirotera apo Ameriki. Δημόσιο πρόσωπο άσκησε μήνυση στον ιδιοκτήτη της blogme.gr επείδή στους καταλόγους των blog που τηρούσε υπήρχε ένα blog που "έκραζε" αυτό το πρόσωπο. Και οι αρχές, λέει, συνέλαβαν τον κ. blogme και τον οδήγησαν στην ΓΑΔΑ και την άλλη μέρα, σιδεροδέσμιο στον εισαγγελέα. Προσοχή: όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διαχειριστή του "ψαχτηριού". Μέχρι να μάθω λεπτομέρειες, θεωρώ ότι παίζουν οι εξής περιπτώσεις: Περίπτωση 1: Το Δημόσιο Πρόσωπο δεν έχει ιδέα τί εστί "διαδίκτυο", πόσο μάλλον "blogging". Ούτε και η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ελπίζω τα τζιμάνια που έχουν στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην Ελ.ΑΣ. να τους εξηγήσουν ότι η φύση του blogging είναι τέτοια που λειτουργεί ως speaker's corner (γράφουμε από συνταγές για ηδύποτα μέχρι λίβελλους για τον διπλανό μας). Από κει και πέρα, τα ψαχτήρια και οι κατάλογοι των blogs εν Ελλάδι και αλλαχού απλά καταγράφουν την κίνηση της ημέρας, δεν εκφέρουν γνώμη επί των blogs...

What's another year?