Antonisblog_X

Αυτό που μ' ενοχλεί στην ιστορία Τσιτουρίδη - Βούγια (και δεν ξέρω γω ποιου άλλου), είναι ότι η νοοτροπία "ξέρεις-ποιος-είμαι-γω-ρε" ζει και βασιλεύει, έστω και πίσω από μία μάσκα ντεμέκ ευθιξίας. Και να έλεγα ότι δεν το'χω ξανασυναντήσει....... στο Πανεπιστήμιο, αν ήσουν παρατρεχάμενος της οποιασδήποτε πρασινομπλέ εξουσίας (πολιτικής τε και ακαδημαϊκής), όχι μόνο έπαιρνες τους βαθμούς στο έτσι, αλλά βολευόσουνα και σε κάποιο γραφείο καθηγητή (όχι για εργασία, αλλά για τεμπελαριό). Στο στρατό, έφτανε ένα τηλεφώνημα περιφερειάρχη (ούτε καν βουλευτή) για να απαλλαγείς από σκοπιές/ αγγαρείες/ περίπολα/ ασκήσεις κλπ. Αλλά δεν είναι μόνο σε τέτοια επίπεδα. Σε θέματα 'χαμηλής' ας πούμε 'πολιτικής' λίγο πολύ όλοι εξυπηρετούν και εξυπηρετούνται. Χαρακτηριστικά παραδείγματα: "Έχω φίλο στη ΔΟΥ, θα ξεμπερδέψω τσακ μπαμ" "Είμαι κολλητός του Τσιλιχρήστου/ Κωστόπουλου/ Ευταξία/ Παπάρογλου, άρα δεν περιμένω στην ουρά στο κλαμπ" "Είμαι β...

Και που γύρισα τί κατάλαβα; Την 4η μέρα στη δουλειά αρρώστησα (ακόμα χάλια είμαι - πυρετός, αμυγδαλές, πονοκέφαλοι, αντιβίωση, κοκτέηλ παυσίπονων, εντριβές, βεντούζες, μέχρι και ξεμάτιασμα)! Και όπως ήμουνα κλινήρης, είδα από την Τ/Ο αφ'ενός την κόλαση στη Βόρεια Οσετία: φαντάσου μόνο να'σαι γονιός, να στέλνεις το παιδί σου στην πρώτη του μέρα στο σχολείο και μετά να στο φέρνουν τέσσερις... Δεν καταλαβαίνω πάντως την ανικανότητα των Ρωσικών δυνάμεων. Μου φαίνεται λίγο περίεργο που την Παρασκευή το μεσημέρι οι Τσετσένοι τους πιάσαν στον ύπνο και αρχίσαν να βαράνε αβέρτα. Λογικά θα πρέπει να είχε δημιουργηθεί μία σειρά σεναρίων από τη στιγμή που έγινε η εισβολή στο σχολείο. Και αφ' ετέρου είδα τα χάλια μας ως έθνος που προσομοιάζει σε νεόπλουτο μαλάκα. Θυμάμαι τη Χαλκιά που πάνω στη χαρά της για το χρυσό έλεγε ότι οι Έλληνες είναι γεννημένοι να κερδίζουν. Τελικά, όπως γράφτηκε σε εφημερίδα, οι Έλληνες (όπως και κάθε λαός) είναι γεννημένοι και να κερδίζουν και να χάνο...

25 ώρες με χωρίζουν από την αναχώρηση για Σίκινο. Το δίμηνο της κολάσεως τελείωσε (έρχεται το φθινόπωρο της καταχνιάς, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία). Λίγο πριν φύγω, 2 διευκρινήσεις: 1. Δεν απαντάω σε απόκρυψη - όποιος με πάρει θα αφήσει μήνυμα στον τηλεφωνητή. 2. Αθήνα θα ξαναγυρίσω μετά τις 20/8. 3. Μετά τη Σίκινο, δεν ξέρω πού θα'μαι. ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑ!!!!!

Αν δεν έχεις κάτι να κάνεις σήμερα και αύριο, προτείνω να περάσεις από το θεατράκι του Δήμου Ζωγράφου κατά τις 21:15. Η θεατρική ομάδα του Δήμου ανεβάζει το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" (του γνωστού Άγγλου) σε μία διαφορετική, πιο "καλοκαιρινή" προσέγγιση (που θυμίζει λιγάκι την ταινία με τον ΝτιΚάπριο). Αν πας μάλιστα πριν την έναρξη και ψάξεις τον Γιώργο τον Τζουβελέκη εκ μέρους μου, θα σε κεράσουν και κρασάκι (δεξίωση των Καπουλέτων γαρ).

Τέτοια εποχή πριν από 17 χρόνια (ήμουν 14 τότε), ζούσαμε κάτι παρόμοιο με τις σημερινές καταστάσεις. Όπως και τώρα, μας φαινότανε ονειρικό (για να μην πω οργασμικό) που η ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ εθνική (όχι ο γάβρος η ο βάζελος) έφτανε στα τελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Βέβαια, τα μεγέθη είναι διαφορετικά. Το ποδόσφαιρο έχει (σε ευρωπαϊκό επίπεδο) μεγαλύτερη δημοτικότητα και, ως εκ τούτου, μεγαλύτερη γκλαμουριά. Πέρα απ' αυτό, η ιδέα των "παιδιών μας" (sic) που "πολεμάνε ένδοξα στη Λισαβώνα" (sic x2), δηλ. σε τόπο μακρινό, δημιουργεί μια άλλη αίγλη, μεγαλύτερη από εκείνη των εμφανίσεων των Ελληνικών συλλόγων π.χ. στο Champions League, ή όταν παίζαμε στην έδρα μας στο ΣΕΦ το '87. Γεγονός πάντως είναι πως τέτοιο πράγμα έχει καιρό να συμβεί στην Ελλάδα. Οι πανηγυρισμοί το βράδυ των εκλογών ή αυτοί με αφορμή τη νίκη του ΠΑΟ στο πρωτάθλημα δεν έχουν καμία σχέση. Όλοι ανάκατα στο δρόμο (μα ΟΛΟΙ: γκομενίτσες και χουλιγκάνια, πατεράδες και πιτσιρίκια, αριστεροί και δεξιοί), να...

Άνευ κειμένου (για την αντίθεση με το προηγούμενο post του Αντώνη)

Ηλέκτρα, Λία, Ελένη Ν., Ελένη Στ., Κάτια, Αγνή, Αναστασία, Αγγελική, Σοφία, Χριστίνα, Ελπίδα, Ειρήνη, Στέλλα, Αλίκη, Μαρία, Ρούλα, Γιώργο, Γιάννη, Κώστα, Θοδωρή, Σπύρο Π., Σπύρο Κ., Σωτήρη Κ., Σωτήρη Π., Χρήστο, Νίκο Ε., Νίκο Σ., Παναγιώτη, Τάσο, σας ευχαριστώ για μία υπέροχη εμπειρία.

Καλοκαίρι.... δύσκολο καλοκαίρι.... Από τη μια έχω τον Ιούνιο με συνεχείς πρόβες, και για τα δύο έργα («Ματωμένος Γάμος» και «Ηλέκτρα»). Δεν πρόλαβα να σταματήσω το μαγαζί και μπλέχτηκα σε άλλη ιστορία. Όπως έλεγα και στη Μαρία, τα τσιμπούρια από τον κ...ο μου μόνο με χειρουργική επέμβαση μπορούν να βγουν. Από την άλλη, το επόμενο εργασιακό δίμηνο προβλέπεται ζόρικο. Πολλή δουλειά, με πολλές κόντρες και αντιπαλότητες, που πρέπει να βγει τσακ-μπαμ! Βέβαια, το καλοκαίρι έχει και τα καλά του: Τα Σ/Κ του Ιουλίου στη Σίφνο με τη Μαρία (αν δε σκάσει πακέτο στο γραφείο). Οι συναυλίες που θα γίνουν (Gabriel, Θανάσης κλπ κλπ.). Η προσμονή του Αυγούστου (Σίκινος, ερχόμαστε!). Χαλαρές νύχτες με φίλους. Θερινό σινεμά με μπύρες. Το αγριογούρουνο ΑΚΟΜΑ αντέχει!

Ένας χρόνος (και βάλε) πέρασε από τότε που γίνονταν οι διαδηλώσεις για τον πόλεμο στο Ιρακ. Τώρα βλέπουμε τα αποτελέσματά του: σφαγές και αποκεφαλισμοί ένθεν κακείθεν, και ένα διαγραφόμενο νέο Βιετνάμ για τις ΗΠΑ των κατασκευαστικών εταιρειών και των αμυντικών προγραμμάτων. Ας μη γελιόμαστε: οι σφαγές είναι σφαγές, από όπου και να προέρχονται. Αν είναι να σοκαριζόμαστε από τον δύστυχο αποκεφαλισμένο Αμερικανό, θα πρέπει να σοκαριζόμαστε και από τους αντίστοιχους αποκεφαλισμένους Ιρακινούς. Βαρβαρότητα παντού. Α ρε Στάθη...καλά τα λες.

Ένα κείμενο που μου έστειλε ο εκ Κύπρου ορμώμενος φίλος μου Σοφοκλής, ο οποίος το πήρε από το Κυπριακό Indymedia (δεν ξέρω το URL αλλά το αντίστοιχο αθηναϊκό είναι εδώ ). Αν ξεπεράσεις το Κυπριακό γλωσσικό ιδίωμα και αντικαταστήσεις τις αναφορές στην Κύπρο με την Ελλάδα, θα δεις ότι "χτυπάει" και τους Ελλαδίτες. Όπου "καφέ του Εναερίου" βάλε "Γλυφάδα", όπου "Σριλανκέζοι" βάλε "Αλβανοί" κλπ. Όχι πως κι οι υπόλοιποι "αδελφοί" μας Δυτικοευρωπαίοι είναι λιγότερο υποκριτές ή περισσότερο καλλιεργημένοι, αλλά τουλάχιστον είναι καιρός να αποκτήσουμε λίγη τσίπα και να δούμε την κατάντια μας, εμείς που κάποτε δουλεύαμε σε Γερμανικές φάμπρικες και Βελγικά ανθρακωρυχεία και τώρα έχουμε τους "δούλους" να κάνουν τα δικά μας χαμαλίκια... Περάσαμε την κόκκινη γραμμή εδώ και καιρό. Από τότε που αυτοβαπτιστήκαμε Ευρωπαίοι ξεγελώντας τους πάντες ότι τάχατες δεν είμαστε νεόπλουτοι ανατολίτες που κοκορευόμαστε μέσα στα πολυτελή αυτο...

Το αποφάσισα! Όταν όλος ο κόσμος θα έρχεται στην Αθήνα να ψηθεί στο ΟΑΚΑ, εγώ θα απολαμβάνω τις ομορφιές της Μολβανίας. Μάθε περισσότερα για την πιο trendy χώρα του 2004 εδώ .

Πολύ δουλειά τώρα τελευταία.. Πολύ τρέξιμο για χίλια δύο πράγματα... Πολλές μπλεγμένες προτεραιότητες.... Μόλις ξεμπερδέψω λίγο, θα ανεβάσω κάτι σπέσιαλ κειμενάκια από Κύπρο- μείνε συντονισμένος/η.

Ο Jim Sclavounos είναι ελληνοαυστραλός, ντράμμερ στους Bad Seeds και τελευταία παίζει με το δικό του σχήμα, τους Vanity Set. Στο χθεσινό Guardian γράφει ένα άρθρο για την ιστορία των ρεμπέτικων. Απλοποιημένο, για να το κατανοήσουν και οι μη-έχοντες σχέση με τα ρεμπέτικα, αλλά αρκετά ενδιαφέρον. Μπορείς να το διαβάσεις εδώ .

Πήρα χθες το CD του Πάνου Κατσιμίχα... από το πρώτο μέχρι το τελευταίο κομμάτι ακούγεται απνευστί. Βάλσαμο για τα αυτιά μου, μετά από τόσους ρηαλιτζίδες παπάρες, τηλεκάφρους και τραγουδιστές-τσιχλίτσες. Ειδική μνεία για το τελευταίο κομμάτι, τον "Ήσυχο Δολοφόνο", αυτό που είναι ξέχωρο.

Επειδή σας άρεσε το πουλί με το μπάντζο και το Still Loving You, και επειδή γκρινίαζετε ότι κατέβηκε από το Internet, βρήκα μια καινούργια διεύθυνση για το αγαπημένο αυτό φλασάκι. Κάντε κλικ εδώ .

Πολλοί έχετε παρατηρήσει ότι τα σχόλιά σας κόβονται πολύ πριν το όριο των 1000 χαρακτήρων. Ρώτησα το αντίστοιχο forum της Haloscan (του παροχέα του commenting). Μου απαντήσανε ότι επειδή πρόκειται για ελληνικούς χαρακτήρες και όχι ANSI, γίνεται αυτό το πετσόκομμα. Μπορείτε να δείτε το αντίστοιχο post εδώ . Αν υπάρχει λύση ή αντιπρόταση σ' αυτό το πρόβλημα, θα χαρώ πολύ να την ακούσω. Και μια και ποστάρω (νεολογισμός, εκ του posting)..... Αυτές τις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας (και ιδιαίτερα Μ. Πέμπτη και Μ. Παρασκευή) είναι πραγματικά υπέροχο να ακούς ραδιόφωνο. Αναγνώσεις κειμένων και ποιημάτων, φοβερές μουσικές, ελάχιστες διαφημίσεις.... βάλσαμο για όσους παραμένουν στην Αθήνα.

Έχω μια πολύ γλυκιά γεύση από το προπερασμένο Παρασκευο-Σαββατοκύριακο (26,27 και 28 Μαρτίου). Ανήκω, βλέπετε, στην Θεατρική Ομάδα κάτωθεν της Μεσογείων, όπως μας αποκαλεί ο Αντώνης, δηλαδή στην Ομάδα του Δήμου Χαλανδρίου... και τις μέρες αυτές είχαμε τις παραστάσεις μας. Και περάσαμε Ε Κ Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Α ! ! ! με πολύ άγχος, αγωνία, κούραση, ένταση... αλλά και πολύ κέφι, καλαμπούρι και γέλιο. Και όλα αυτά τα ακολούθησε η λύτρωση... η θεατρική λύτρωση που έρχεται με το τέλος της παράστασης για κοινό και...για ηθοποιούς. Όπου με το χειροκρότημα και τα λίγα καλά λόγια που ακούσαμε, νοιώσαμε μεγάλη ευτυχία, που πετύχαμε τον σκοπό μας... δηλαδή να κάνουμε μια παράσταση που να αρέσει και να ψυχαγωγήσει τον κόσμο. Και τη λύτρωση ακολούθησε η νοσταλγία... "κι άλλο, κι άλλο" (βέβαια εμείς θέλουμε να παίξουμε κι άλλο, το κοινό όμως θα το αντέξει;). Γιατί οι στιγμές που περάσαμε, και περνάμε σε κάθε παράσταση μας βέβαια, είναι μονάδικες... και θα συζητάμε ξανά και ξανά για όσα σ...

Έβλεπα το video clip του Smells Like Teen Spirit... το τραγούδι παραμένει φρέσκο, όπως ήταν και το 1991 (έπρεπε να πάω στη δισκοθήκη για να δω τη χρονιά.... πώς τον είπαμε αυτό τον Γερμανό; Αλτζχάιμερ;). Καμία σχέση με αηδίες τύπου nu-metal. Αυθεντικό, πρωτόλειο και (κυρίως) πολύ έντιμο. Κάθε φορά που ακούω το Smells Like... θυμάμαι τα Σαββατόβραδα στο "Άλλοθι" στη Θεμιστοκλέους στα Εξάρχεια, στο νεοκλασικό δίπλα στον Κάβουρα. Άλλες εποχές.... Δεν είναι υπερβολή: Αυτό το τραγούδι άλλαξε τα πάντα στη διεθνή ποπ μουσική, όπως μέχρι τότε την καταλαβαίναμε. Σκέψου μόνο τί άκουγες πριν τους Nirvana και πώς ακούγονταν όλα τα ροκ συγκροτήματα μετά τους Nirvana. Μεθαύριο κλείνουν 10 χρόνια από το θάνατο του Cobain. Τϊ έγινε μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια; Εκτός του ότι μεγαλώσαμε, είδα, έμαθα και έπαθα ένα σωρό πράγματα: κινητά, internet, ringtones, multiplex, (και γενικότερα ό,τι αναφέρει ο Δεληβοριάς στο "Mp3"), αλλά και: φοβερά ερωτικά πάθη και λάθη, 7 θεατρικέ...

...και προφανώς δεν αναφέρομαι στη γνωστή πόλη της Σικελίας (που όλο στον "κουβά" είναι στο Στοίχημα). Στο παιχνίδι αναφέρομαι. Εκείνο που μαζεύονται κάμποσοι και καμπόσες και ορίζουν δύο δολοφόνους, ένα χαφιέ, μία πουτάνα και τους υπόλοιπους πολίτες, και μετά τρώνε 6 ώρες για να καταλάβουν ποιος είναι ποιος. Χωρίς να θέλω να προσβάλω τους φίλους μου εκείνους που ενθουσιάζονται με αυτό το παιχνίδι, δηλώνω ευθαρσώς ότι την επόμενη φορά που θα παιχτεί ενώπιόν μου μία παρτίδα Παλέρμο, εγώ ή θα πέσω για ύπνο ή θα πάω για σεξ με την κοπέλα μου, κι αν η κοπέλα μου λείπει θα πάω με την οικοδέσποινα, κι αν δεν υπάρχει οικοδέσποινα, ας πρόσεχε! Ε, μα!!!

Δυσκολεύομαι πολύ να βρω κάτι κακό να πω για τις παραστάσεις των παιδιών το ΣΚ... και οι δυο, η κάθε μια στο είδος της, ήταν άρτιες και πολύ ωραίες. Το μόνο που θα πω είναι ότι το Χαλάνδρι αδικείται πολύ από αυτό το μικρό χώρο στο Κέντρο Νεότητας. Δεν είναι δυνατόν ένας Δήμος των 70.000 κατοίκων να μην έχει ένα σωστό κλειστό χώρο για εκδηλώσεις, όπως έχει ο Χολαργός (το πώς τον απέκτησε αυτό τον χώρο ο Χολαργός είναι μία άλλη ιστορία...).΄ Για πρώτη φορά πάντως, οι μετά-το-θέατρο επιλογές και των δύο ομάδων συνέπεσαν: και οι δύο πήγαν για μάσες. Οι άνωθεν της Μεσογείων στα "Φιλετάκια" της Ι. Θεολόγου, όπου και τους πιάσαν τον πωπό (άκου 25€ το άτομο), οι δε κάτωθεν της Μεσογείων -κλασικά- στο "Τσικάλι" στο Πολύδροσο. Μπράβο, παιδιά! Πάντα τέτοια! Άσχετο #1: χθες στο "Μέσα Έξω" έμαθα έναν ωραίο όρο: Οτινανισμός (=όταν παίζεις ό,τι να'ναι, από Χριστοδουλόπουλο μέχρι Μάλαμα και από Μπάτη μέχρι Bowie). Μ'αρέσει... πολύ μ'αρέσει. Άσχετο #2...