Έχω μια πολύ γλυκιά γεύση από το προπερασμένο Παρασκευο-Σαββατοκύριακο (26,27 και 28 Μαρτίου).
Ανήκω, βλέπετε, στην Θεατρική Ομάδα κάτωθεν της Μεσογείων, όπως μας αποκαλεί ο Αντώνης, δηλαδή στην Ομάδα του Δήμου Χαλανδρίου...
και τις μέρες αυτές είχαμε τις παραστάσεις μας.
Και περάσαμε Ε Κ Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Α ! ! !
με πολύ άγχος, αγωνία, κούραση, ένταση... αλλά και πολύ κέφι, καλαμπούρι και γέλιο.
Και όλα αυτά τα ακολούθησε η λύτρωση... η θεατρική λύτρωση που έρχεται με το τέλος της παράστασης για κοινό και...για ηθοποιούς. Όπου με το χειροκρότημα και τα λίγα καλά λόγια που ακούσαμε, νοιώσαμε μεγάλη ευτυχία, που πετύχαμε τον σκοπό μας... δηλαδή να κάνουμε μια παράσταση που να αρέσει και να ψυχαγωγήσει τον κόσμο.
Και τη λύτρωση ακολούθησε η νοσταλγία... "κι άλλο, κι άλλο" (βέβαια εμείς θέλουμε να παίξουμε κι άλλο, το κοινό όμως θα το αντέξει;). Γιατί οι στιγμές που περάσαμε, και περνάμε σε κάθε παράσταση μας βέβαια, είναι μονάδικες... και θα συζητάμε ξανά και ξανά για όσα συνέβησαν πριν και μετά την παράσταση... αλλά κυρίως κατά την διάρκεια. Για τα παράξενα που συνέβησαν και τα λάθη, που ευτυχώς τις περισσότερες φορές το κοινό δεν τα καταλαβαίνει, αλλά εμείς θα γελάμε για πάρα πολύ καιρό με αυτά.
Κρίμα που για μας, τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, αυτές οι υπέροχες στιγμές κρατάνε τόσο λίγο. Άλλα έστω κι αυτές είναι θεραπευτικές... για την ψυχή, το μυαλό, την καρδιά ακόμα και το σώμα (κι ας μίλησα πριν για κούραση).
Επίσης κρίμα που φέτος είχαμε κάποιες απώλειες από την ομάδα, κάποιους που για τον ένα ή τον άλλο λόγο λείψανε αλλά και "μας λείψανε" (βλ. Νίκο, Αντώνη, Παναγιώτη). Παιδιά του χρόνου εδώ είμαστε πάλι, δεχόμαστε επιστροφές (όχι όπως τα σουπερμάρκετ, που λένε εντός 30 ημερών)...
Μου έχει μείνει, λοιπόν, αυτή η γλυκιά γεύση από τις παραστάσεις και θα ήθελα να κρατήσει περισσότερο.
ΥΓ. Συγχαρητήρια στην Θεατρική Ομάδα άνωθεν της Μεσογείων (δηλαδή του Δήμου Χολαργού) έμαθα ότι πήγαν και αυτοί πολύ καλά... Μπράβο παιδιά
Ανήκω, βλέπετε, στην Θεατρική Ομάδα κάτωθεν της Μεσογείων, όπως μας αποκαλεί ο Αντώνης, δηλαδή στην Ομάδα του Δήμου Χαλανδρίου...
και τις μέρες αυτές είχαμε τις παραστάσεις μας.
Και περάσαμε Ε Κ Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Α ! ! !
με πολύ άγχος, αγωνία, κούραση, ένταση... αλλά και πολύ κέφι, καλαμπούρι και γέλιο.
Και όλα αυτά τα ακολούθησε η λύτρωση... η θεατρική λύτρωση που έρχεται με το τέλος της παράστασης για κοινό και...για ηθοποιούς. Όπου με το χειροκρότημα και τα λίγα καλά λόγια που ακούσαμε, νοιώσαμε μεγάλη ευτυχία, που πετύχαμε τον σκοπό μας... δηλαδή να κάνουμε μια παράσταση που να αρέσει και να ψυχαγωγήσει τον κόσμο.
Και τη λύτρωση ακολούθησε η νοσταλγία... "κι άλλο, κι άλλο" (βέβαια εμείς θέλουμε να παίξουμε κι άλλο, το κοινό όμως θα το αντέξει;). Γιατί οι στιγμές που περάσαμε, και περνάμε σε κάθε παράσταση μας βέβαια, είναι μονάδικες... και θα συζητάμε ξανά και ξανά για όσα συνέβησαν πριν και μετά την παράσταση... αλλά κυρίως κατά την διάρκεια. Για τα παράξενα που συνέβησαν και τα λάθη, που ευτυχώς τις περισσότερες φορές το κοινό δεν τα καταλαβαίνει, αλλά εμείς θα γελάμε για πάρα πολύ καιρό με αυτά.
Κρίμα που για μας, τους ερασιτέχνες ηθοποιούς, αυτές οι υπέροχες στιγμές κρατάνε τόσο λίγο. Άλλα έστω κι αυτές είναι θεραπευτικές... για την ψυχή, το μυαλό, την καρδιά ακόμα και το σώμα (κι ας μίλησα πριν για κούραση).
Επίσης κρίμα που φέτος είχαμε κάποιες απώλειες από την ομάδα, κάποιους που για τον ένα ή τον άλλο λόγο λείψανε αλλά και "μας λείψανε" (βλ. Νίκο, Αντώνη, Παναγιώτη). Παιδιά του χρόνου εδώ είμαστε πάλι, δεχόμαστε επιστροφές (όχι όπως τα σουπερμάρκετ, που λένε εντός 30 ημερών)...
Μου έχει μείνει, λοιπόν, αυτή η γλυκιά γεύση από τις παραστάσεις και θα ήθελα να κρατήσει περισσότερο.
ΥΓ. Συγχαρητήρια στην Θεατρική Ομάδα άνωθεν της Μεσογείων (δηλαδή του Δήμου Χολαργού) έμαθα ότι πήγαν και αυτοί πολύ καλά... Μπράβο παιδιά
Σχόλια