Ένα κείμενο που μου έστειλε ο εκ Κύπρου ορμώμενος φίλος μου Σοφοκλής, ο οποίος το πήρε από το Κυπριακό Indymedia (δεν ξέρω το URL αλλά το αντίστοιχο αθηναϊκό είναι εδώ).
Αν ξεπεράσεις το Κυπριακό γλωσσικό ιδίωμα και αντικαταστήσεις τις αναφορές στην Κύπρο με την Ελλάδα, θα δεις ότι "χτυπάει" και τους Ελλαδίτες. Όπου "καφέ του Εναερίου" βάλε "Γλυφάδα", όπου "Σριλανκέζοι" βάλε "Αλβανοί" κλπ.
Όχι πως κι οι υπόλοιποι "αδελφοί" μας Δυτικοευρωπαίοι είναι λιγότερο υποκριτές ή περισσότερο καλλιεργημένοι, αλλά τουλάχιστον είναι καιρός να αποκτήσουμε λίγη τσίπα και να δούμε την κατάντια μας, εμείς που κάποτε δουλεύαμε σε Γερμανικές φάμπρικες και Βελγικά ανθρακωρυχεία και τώρα έχουμε τους "δούλους" να κάνουν τα δικά μας χαμαλίκια...
Περάσαμε την κόκκινη γραμμή εδώ και καιρό. Από τότε που αυτοβαπτιστήκαμε Ευρωπαίοι ξεγελώντας τους πάντες ότι τάχατες δεν είμαστε νεόπλουτοι ανατολίτες που κοκορευόμαστε μέσα στα πολυτελή αυτοκίνητα μας όταν περνούμε με το beat στη διαπασών έξω από τα καφέ του Εναέριου και της Μακαρίου.
Περάσαμε τη κόκκινη γραμμή από τότε που αποφασίσαμε ότι ευρωπαϊκό κεκτημένο είναι "οι Σριλανκέζοι που κοιμούνται μέσα σε κοντέηνερς χωρίς τις στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής, στες μάντρες που τες εβαφτίσαμεν φάρμες", από τότε που αποφασίσαμε ότι ο "αλληλοδανεισμός σύγχρονων σκλάβων βλ. οικιακών βοηθών" - είναι αποτέλεσμα του επιχειρηματικού μας δαιμονίου και όχι της απανθρωπιάς μας. Περάσαμε τη κόκκινη γραμμή από τότε που η αδίστακτη εκπόρνευση των ρωσσίδων και άλλων υπερκαυκασίων νεαρών γυναικών αποτελεί ημιεπίσημη πολιτική του δήθεν ευρωπαϊκού μας κράτους – επειδή "τους αρέσκει να το κάμνουν αφού είναι πουτάνες ή επειδή φοούμαστεν να μεν μας βάλουν πόμπα" ή και για τα δύο.
Περάσαμε τη κόκκινη γραμμή τη στιγμή που την εργατική πρωτομαγιά οι Κύπριοι την γιορτάζουν στη Πλατεία Ελευθερίας με κόκκινες σημαίες και συνθήματα για τον Μάη των προλεταρίων του Σικάγου ενώ ταυτόχρονα αγνοούν τους αληθινούς σημερινούς κολασμένους αυτού του τόπου: τους κάθε λογής και χρώματος αλλοδαπούς - σύγχρονους σκλάβους, που ελέω, αργίας παρακολουθούν σκαρφαλωμένοι στα τείχη της Λευκωσίας τα αφεντικά τους να γιορτάζουν μια μέρα που δικαιωματικά ανήκει σ’ αυτούς και όχι στους εκμεταλλευτές τους. Αλήθεια πόσοι αλλοδαποί εργάτες είναι εντεταγμένοι στις συντεχνίες του ένδοξου και διεθνιστικού μας εργατικού μας κινήματος; Kαι πως ωφελούνται από τις κοινωνικές ασφαλίσεις που τους αποκόπτονται από τους μισθούς τους;
Περάσαμε τη κόκκινη γραμμή από τότε που άνθρωποι περιγράφονται στα δελτία ειδήσεων πρώτα με την εθνικότητα τους και μετά με την ιδιότητα τους όπως: “Φιλιππινέζα οικιακή βοηθός κατήγγειλε στην αστυνομία ότι ..” . Από τότε που οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν όνομα παρά μόνο για σκοπούς υγειονομικού ελέγχου. Περάσαμε τη κόκκινη γραμμή από τη στιγμή που εκαβαλιτζιέψαμεν το καλάμιν έχοντας πείσει τους εαυτούς μας ότι είμαστε τα άξια τέκνα μιας ανώτερης φυλής. Ποιοι; Εμείς που μέχρι πριν λίγα χρόνια ετρώαμεν μολόσιες με τα αφκά για να ξεγελάσουμεν την πείνα μας και όχι ως εκλεκτό μεζέ σε εξειδικευμένα “οινομαγειρεία” όπως τα λαλούν τωρά τα μαειρκά.
Περάσαμε την κόκκινη γραμμή από τη στιγμή που αντιληφθήκαμε την επαναπροσέγγιση ως: “επερνούσαμεν καλά με τους Tουρκοκύπριους, είχαμεν τζιαι εμείς τουρκοκύπριους αρκάτες στα περβόλια του παππού μου”. Γιατί μόνο έτσι, σε μια σχέση “εμείς πάντα που πάνω” μπορούμε να αντιληφθούμε τη συνύπαρξη.
Tην κόκκινη γραμμή δεν την περάσαμε στη Λουκέρνη ή σε κάποιο άλλο θέρετρο της Ελβετίας. Tη κόκκινη γραμμή την περάσαμε μέσα στες πολυτελείς επαύλεις μας με τα κιονόκρανα στυλ αμερικάνικου deep south. Tην περάσαμε εδώ και πολύ καιρό σαν κοινωνία, σαν κράτος, σαν πολιτικός κόσμος όταν ενώ επιδιώκαμε λύση ομοσπονδίας κοροϊδεύοντας τους πάντες, γνωρίζαμε ότι ο ρατσισμός μας, η μισαλλοδοξία μας και η αππωμάρα μας, δεν θα επέτρεπε, ούτε θα επιτρέψει στο μέλλον μια λύση συνύπαρξης με οποιονδήποτε άλλο, ούτε με τους Τουρκους, ούτε με τους Σριλανκέζους ούτε με τους αράπηες που μας δουλέφκουν στα κτίσματα και φυσικά ούτε με τους εταίρους μας στην ευρωπαϊκή ένωση και το ευρωπαϊκό “τους” κεκτημένο που εμείς θέλουμε απλά να σφετεριστούμε για να βολέψουμεν την πάντα μας, ή την πούγκα μας. Γιατί δεν ενδιαφερθήκαμε ποτέ να μάθουμε αν το ευρωπαϊκό “τους” κεκτημένο καταδικάζει σε θεσμικό και ηθικό επίπεδο τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία.
Περάσαμε κατα πολύ τη κόκκινη γραμμή όταν τα ατράντακτα επιχειρήματα στες καφετέριες και στα μπουκάδικα καταλήγουν στο:
- “ο τούρκος εν τούρκος μεν ακούεις πελλάρες”, λες και μόνο σοβαρές κουβέντες ακούμε τελευταία μέσα σ’ όλη αυτή την υστερία
- “Oι τούρτζιοι εν τεμπέληες εγώ εν δέχουμε να τους πιερώνω”, λες και η τεμπελιά ή η εργατικότητα είναι φυλετικό χαρακτηριστικό. Aς μας πει επί τέλους κάποιος ότι η συλλογική ευθύνη και τα φυλετικά χαρακτηριστικά είναι έννοιες που επινόησε ο Χίτλερ.
- “Εγώ εν θέλω να ακούω τον Xότζια που τα μεγάφωνα κάθε πρωϊ που ξυπνώ”, συμφωνώ, αλλά να απαγορευτούν τζιαι τα μεγάφωνα που την εκκλησιά δίπλα που με ξυπνά που το χάραμαν του φου μιαν Κυριακή που την έχω.
Ακόμα και το κοινωνικά ρατσιστικό “ Eγώ είμαι του όϊ κουμπάρε, ήντα δηλαδή πάλε να φαν οι πρόσφυγες καλά τρώσιν τόσα χρόνια”. Aμήν.
Kαι καλά όταν αυτά λέγονται στες καφετέριες και στα κουμαρτζίδικα, αλλά όταν ακούς σε ραδιοφωνική, δήθεν ψυχαγωγική, εκπομπή – δεν συγκράτησα σε ποιο σταθμό - σχόλια των παρουσιαστών περίπου όπως:
“Mετά τη λύση θα κατεβαίνουν οι μουλλάδες στην Στασικράτους με τις γυναίκες τους για καφέ- αυτοί έχουν από τρεις γυναίκες ο καθε ένας – και να κάθονται εκεί με τους φερετζέδες και άντε η άλλη που περνά με το ξέκωλο να θέλει να βγάλει γκόμενο. Kαι άντε τώρα να πείσεις τους Ευρωπαίους ότι είμαστε Ευρώπη”.
Μάλιστα. Tο ευρωπαϊκό κεκτημένο όπως το αντιλαμβανόμαστε εμείς οι ημιάγριοι ανατολίτες που την έχουμε δει πολίτες του Λουξεμβούργου και οι οποίοι δεν αντιλαμβανόμαστε ότι στην εν λόγω χώρα τέτοια σχόλια απο ραδιοφώνου θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως παρακίνηση σε φυλετικό ή θρησκευτικό μίσος.
Στη χώρα όπου ο “δηθενισμός” έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχη ιδεολογία, με τους δήθεν ευρωπαίους που δεν ξέρουν καν ποιες είναι οι 25 χώρες μέλη της EE και τους δήθεν αντιρατσιστές πολιτικούς που ωρύονται για τα τις ρατσιστικές πρόνοιες του σχεδίου Αναν που μας τις “έμπηξε” με το έτσι θέλω ο “μαύρος”, σ’ αυτή τη χώρα λοιπόν οι δήθεν “βιώσιμοι και λειτουργικοί” ευαγγελιστές της δήθεν “ομοσπονδίας” που πάντα θέλαμε ποτέ δεν είχαν την έγνοια να καλλιεργήσουν, ειδικότερα στις νέες γεννιές, την ιδέα τη συνύπαρξης και της ανοχής προς το διαφορετικό, για να μην πούμε ότι συνέβαινε και το αντίθετο και να μας αφορίσει κανένας επίσκοπος (τζαι να μεν μας τζιεράσει με σιαμπάνια).
Γι αυτό και η κόκκινη γραμμή που δεν θέλουμε να ξεπεράσουμε δεν είναι τίποτε άλλο από τον ρατσισμό μας. Oλα τα άλλα που ακούγονται υπέρ ή κατά του σχεδίου Ανάν ωχριούν.
Tο έχουμε αποδείξει και το αποδεικνύουμε καθημερινά σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής μας δραστηριότητας. Aς νομίζουμε λοιπόν ότι δεν ξεπεράσαμε τη κόκκινη γραμμή του ρατσισμού μας και ας παραμείνουμε προσκολλημένοι στις σακκούλλες και στα χαλαμάντουρα μιας άλλης γραμμής: Tης πράσινης γραμμής της διχοτόμησης.
20 Απρ. 2004
Αν ξεπεράσεις το Κυπριακό γλωσσικό ιδίωμα και αντικαταστήσεις τις αναφορές στην Κύπρο με την Ελλάδα, θα δεις ότι "χτυπάει" και τους Ελλαδίτες. Όπου "καφέ του Εναερίου" βάλε "Γλυφάδα", όπου "Σριλανκέζοι" βάλε "Αλβανοί" κλπ.
Όχι πως κι οι υπόλοιποι "αδελφοί" μας Δυτικοευρωπαίοι είναι λιγότερο υποκριτές ή περισσότερο καλλιεργημένοι, αλλά τουλάχιστον είναι καιρός να αποκτήσουμε λίγη τσίπα και να δούμε την κατάντια μας, εμείς που κάποτε δουλεύαμε σε Γερμανικές φάμπρικες και Βελγικά ανθρακωρυχεία και τώρα έχουμε τους "δούλους" να κάνουν τα δικά μας χαμαλίκια...
Περάσαμε την κόκκινη γραμμή εδώ και καιρό. Από τότε που αυτοβαπτιστήκαμε Ευρωπαίοι ξεγελώντας τους πάντες ότι τάχατες δεν είμαστε νεόπλουτοι ανατολίτες που κοκορευόμαστε μέσα στα πολυτελή αυτοκίνητα μας όταν περνούμε με το beat στη διαπασών έξω από τα καφέ του Εναέριου και της Μακαρίου.
Περάσαμε τη κόκκινη γραμμή από τότε που αποφασίσαμε ότι ευρωπαϊκό κεκτημένο είναι "οι Σριλανκέζοι που κοιμούνται μέσα σε κοντέηνερς χωρίς τις στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής, στες μάντρες που τες εβαφτίσαμεν φάρμες", από τότε που αποφασίσαμε ότι ο "αλληλοδανεισμός σύγχρονων σκλάβων βλ. οικιακών βοηθών" - είναι αποτέλεσμα του επιχειρηματικού μας δαιμονίου και όχι της απανθρωπιάς μας. Περάσαμε τη κόκκινη γραμμή από τότε που η αδίστακτη εκπόρνευση των ρωσσίδων και άλλων υπερκαυκασίων νεαρών γυναικών αποτελεί ημιεπίσημη πολιτική του δήθεν ευρωπαϊκού μας κράτους – επειδή "τους αρέσκει να το κάμνουν αφού είναι πουτάνες ή επειδή φοούμαστεν να μεν μας βάλουν πόμπα" ή και για τα δύο.
Περάσαμε τη κόκκινη γραμμή τη στιγμή που την εργατική πρωτομαγιά οι Κύπριοι την γιορτάζουν στη Πλατεία Ελευθερίας με κόκκινες σημαίες και συνθήματα για τον Μάη των προλεταρίων του Σικάγου ενώ ταυτόχρονα αγνοούν τους αληθινούς σημερινούς κολασμένους αυτού του τόπου: τους κάθε λογής και χρώματος αλλοδαπούς - σύγχρονους σκλάβους, που ελέω, αργίας παρακολουθούν σκαρφαλωμένοι στα τείχη της Λευκωσίας τα αφεντικά τους να γιορτάζουν μια μέρα που δικαιωματικά ανήκει σ’ αυτούς και όχι στους εκμεταλλευτές τους. Αλήθεια πόσοι αλλοδαποί εργάτες είναι εντεταγμένοι στις συντεχνίες του ένδοξου και διεθνιστικού μας εργατικού μας κινήματος; Kαι πως ωφελούνται από τις κοινωνικές ασφαλίσεις που τους αποκόπτονται από τους μισθούς τους;
Περάσαμε τη κόκκινη γραμμή από τότε που άνθρωποι περιγράφονται στα δελτία ειδήσεων πρώτα με την εθνικότητα τους και μετά με την ιδιότητα τους όπως: “Φιλιππινέζα οικιακή βοηθός κατήγγειλε στην αστυνομία ότι ..” . Από τότε που οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν όνομα παρά μόνο για σκοπούς υγειονομικού ελέγχου. Περάσαμε τη κόκκινη γραμμή από τη στιγμή που εκαβαλιτζιέψαμεν το καλάμιν έχοντας πείσει τους εαυτούς μας ότι είμαστε τα άξια τέκνα μιας ανώτερης φυλής. Ποιοι; Εμείς που μέχρι πριν λίγα χρόνια ετρώαμεν μολόσιες με τα αφκά για να ξεγελάσουμεν την πείνα μας και όχι ως εκλεκτό μεζέ σε εξειδικευμένα “οινομαγειρεία” όπως τα λαλούν τωρά τα μαειρκά.
Περάσαμε την κόκκινη γραμμή από τη στιγμή που αντιληφθήκαμε την επαναπροσέγγιση ως: “επερνούσαμεν καλά με τους Tουρκοκύπριους, είχαμεν τζιαι εμείς τουρκοκύπριους αρκάτες στα περβόλια του παππού μου”. Γιατί μόνο έτσι, σε μια σχέση “εμείς πάντα που πάνω” μπορούμε να αντιληφθούμε τη συνύπαρξη.
Tην κόκκινη γραμμή δεν την περάσαμε στη Λουκέρνη ή σε κάποιο άλλο θέρετρο της Ελβετίας. Tη κόκκινη γραμμή την περάσαμε μέσα στες πολυτελείς επαύλεις μας με τα κιονόκρανα στυλ αμερικάνικου deep south. Tην περάσαμε εδώ και πολύ καιρό σαν κοινωνία, σαν κράτος, σαν πολιτικός κόσμος όταν ενώ επιδιώκαμε λύση ομοσπονδίας κοροϊδεύοντας τους πάντες, γνωρίζαμε ότι ο ρατσισμός μας, η μισαλλοδοξία μας και η αππωμάρα μας, δεν θα επέτρεπε, ούτε θα επιτρέψει στο μέλλον μια λύση συνύπαρξης με οποιονδήποτε άλλο, ούτε με τους Τουρκους, ούτε με τους Σριλανκέζους ούτε με τους αράπηες που μας δουλέφκουν στα κτίσματα και φυσικά ούτε με τους εταίρους μας στην ευρωπαϊκή ένωση και το ευρωπαϊκό “τους” κεκτημένο που εμείς θέλουμε απλά να σφετεριστούμε για να βολέψουμεν την πάντα μας, ή την πούγκα μας. Γιατί δεν ενδιαφερθήκαμε ποτέ να μάθουμε αν το ευρωπαϊκό “τους” κεκτημένο καταδικάζει σε θεσμικό και ηθικό επίπεδο τον ρατσισμό και τη μισαλλοδοξία.
Περάσαμε κατα πολύ τη κόκκινη γραμμή όταν τα ατράντακτα επιχειρήματα στες καφετέριες και στα μπουκάδικα καταλήγουν στο:
- “ο τούρκος εν τούρκος μεν ακούεις πελλάρες”, λες και μόνο σοβαρές κουβέντες ακούμε τελευταία μέσα σ’ όλη αυτή την υστερία
- “Oι τούρτζιοι εν τεμπέληες εγώ εν δέχουμε να τους πιερώνω”, λες και η τεμπελιά ή η εργατικότητα είναι φυλετικό χαρακτηριστικό. Aς μας πει επί τέλους κάποιος ότι η συλλογική ευθύνη και τα φυλετικά χαρακτηριστικά είναι έννοιες που επινόησε ο Χίτλερ.
- “Εγώ εν θέλω να ακούω τον Xότζια που τα μεγάφωνα κάθε πρωϊ που ξυπνώ”, συμφωνώ, αλλά να απαγορευτούν τζιαι τα μεγάφωνα που την εκκλησιά δίπλα που με ξυπνά που το χάραμαν του φου μιαν Κυριακή που την έχω.
Ακόμα και το κοινωνικά ρατσιστικό “ Eγώ είμαι του όϊ κουμπάρε, ήντα δηλαδή πάλε να φαν οι πρόσφυγες καλά τρώσιν τόσα χρόνια”. Aμήν.
Kαι καλά όταν αυτά λέγονται στες καφετέριες και στα κουμαρτζίδικα, αλλά όταν ακούς σε ραδιοφωνική, δήθεν ψυχαγωγική, εκπομπή – δεν συγκράτησα σε ποιο σταθμό - σχόλια των παρουσιαστών περίπου όπως:
“Mετά τη λύση θα κατεβαίνουν οι μουλλάδες στην Στασικράτους με τις γυναίκες τους για καφέ- αυτοί έχουν από τρεις γυναίκες ο καθε ένας – και να κάθονται εκεί με τους φερετζέδες και άντε η άλλη που περνά με το ξέκωλο να θέλει να βγάλει γκόμενο. Kαι άντε τώρα να πείσεις τους Ευρωπαίους ότι είμαστε Ευρώπη”.
Μάλιστα. Tο ευρωπαϊκό κεκτημένο όπως το αντιλαμβανόμαστε εμείς οι ημιάγριοι ανατολίτες που την έχουμε δει πολίτες του Λουξεμβούργου και οι οποίοι δεν αντιλαμβανόμαστε ότι στην εν λόγω χώρα τέτοια σχόλια απο ραδιοφώνου θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως παρακίνηση σε φυλετικό ή θρησκευτικό μίσος.
Στη χώρα όπου ο “δηθενισμός” έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχη ιδεολογία, με τους δήθεν ευρωπαίους που δεν ξέρουν καν ποιες είναι οι 25 χώρες μέλη της EE και τους δήθεν αντιρατσιστές πολιτικούς που ωρύονται για τα τις ρατσιστικές πρόνοιες του σχεδίου Αναν που μας τις “έμπηξε” με το έτσι θέλω ο “μαύρος”, σ’ αυτή τη χώρα λοιπόν οι δήθεν “βιώσιμοι και λειτουργικοί” ευαγγελιστές της δήθεν “ομοσπονδίας” που πάντα θέλαμε ποτέ δεν είχαν την έγνοια να καλλιεργήσουν, ειδικότερα στις νέες γεννιές, την ιδέα τη συνύπαρξης και της ανοχής προς το διαφορετικό, για να μην πούμε ότι συνέβαινε και το αντίθετο και να μας αφορίσει κανένας επίσκοπος (τζαι να μεν μας τζιεράσει με σιαμπάνια).
Γι αυτό και η κόκκινη γραμμή που δεν θέλουμε να ξεπεράσουμε δεν είναι τίποτε άλλο από τον ρατσισμό μας. Oλα τα άλλα που ακούγονται υπέρ ή κατά του σχεδίου Ανάν ωχριούν.
Tο έχουμε αποδείξει και το αποδεικνύουμε καθημερινά σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής μας δραστηριότητας. Aς νομίζουμε λοιπόν ότι δεν ξεπεράσαμε τη κόκκινη γραμμή του ρατσισμού μας και ας παραμείνουμε προσκολλημένοι στις σακκούλλες και στα χαλαμάντουρα μιας άλλης γραμμής: Tης πράσινης γραμμής της διχοτόμησης.
20 Απρ. 2004
Σχόλια