Τέτοια εποχή πριν από 17 χρόνια (ήμουν 14 τότε), ζούσαμε κάτι παρόμοιο με τις σημερινές καταστάσεις. Όπως και τώρα, μας φαινότανε ονειρικό (για να μην πω οργασμικό) που η ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ εθνική (όχι ο γάβρος η ο βάζελος) έφτανε στα τελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
Βέβαια, τα μεγέθη είναι διαφορετικά. Το ποδόσφαιρο έχει (σε ευρωπαϊκό επίπεδο) μεγαλύτερη δημοτικότητα και, ως εκ τούτου, μεγαλύτερη γκλαμουριά. Πέρα απ' αυτό, η ιδέα των "παιδιών μας" (sic) που "πολεμάνε ένδοξα στη Λισαβώνα" (sic x2), δηλ. σε τόπο μακρινό, δημιουργεί μια άλλη αίγλη, μεγαλύτερη από εκείνη των εμφανίσεων των Ελληνικών συλλόγων π.χ. στο Champions League, ή όταν παίζαμε στην έδρα μας στο ΣΕΦ το '87.
Γεγονός πάντως είναι πως τέτοιο πράγμα έχει καιρό να συμβεί στην Ελλάδα. Οι πανηγυρισμοί το βράδυ των εκλογών ή αυτοί με αφορμή τη νίκη του ΠΑΟ στο πρωτάθλημα δεν έχουν καμία σχέση. Όλοι ανάκατα στο δρόμο (μα ΟΛΟΙ: γκομενίτσες και χουλιγκάνια, πατεράδες και πιτσιρίκια, αριστεροί και δεξιοί), να προσπαθούν να διεκδικήσουν ένα κομμάτι από τη μέθεξη, λες και κάθε ένας απ' αυτούς είχε βάλει το γκόλ στο 104'.
Βέβαια τα παράδοξα και οι αντιφάσεις δεν θα μπορούσαν να λείψουν: ήμαστε χθες στην Πλατεία Χαλανδρίου, όπου και γινόταν ο σχετικός χαμός. Πατεράδες, έξω από την εκκλησία, να φωνάζουν μαζί με τα παιδιά τους το γνωστό "σήκωσέ το, το γ.......ο, δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω" (δεν είμαι ιδιαίτερα θρήσκος, αλλά κάπως μου κάθεται όταν ακούω βρισιές έξω απο εκκλησία). Άλλοι τύποι, ενδεδυμένοι ποικιλοτρόπως τη γαλανόλευκη, να μακρίζουν την τρέλα του Γερμανού (δηλαδή, εάν με αυτό τον τρόπο επήλθε και σε επίπεδο εθνικού υποσυνειδήτου πλέον η συμφιλίωση Ελλάδας - Γερμανίας, να περιμένουμε σύντομα τις αποζημιώσεις από την Κατοχή;).
Κάποιοι φίλοι μου λένε για "άρτον και θεάματα". Άλλοι το πάνε πιο πέρα και μιλάνε για σκοπιμότητες να πάρει η Ελλάδα την κούπα.
Στο πρώτο συμφωνώ - αλλά εν μέρει μόνο. Κάπου κάπου χρειάζεται και μια εκτόνωση, ειδικότερα σε μια χώρα που για τον Α ή Β λόγο είναι σε διαρκή πίεση (κι ας φαίνεται ότι είμαστε χαλαροί).
Για το δεύτερο δεν το συζητάω- η δικιά μας "παράγκα" (έστω και Ολυμπιακών διαστάσεων) δεν πιάνει μία μπροστά στα "συγκροτήματα" του εξωτερικού. Αν εμείς έχουμε έναν Κόκκαλη, έξω υπάρχει ένας Αμπράμοβιτς, ένας Μπερλουσκόνι, ένας Murdoch. Πραγματικά δυσανάλογα τα μεγέθη.
Ακούστε το, λοιπόν, Έλληνες (γεια σου ρε Χελάκη, παθιασμένε εκφωνητά!):
Δεν ξέρω αν το 2004 είναι η χρονιά μας, πάντως, αν κρίνω από όσα έχουν γίνει τους πρώτους 6 μήνες, είναι χρονιά για πάρτυ. Και στα πάρτυ, όποιος και να τα διοργανώνει, αν μας καλούνε, καλό είναι να πηγαίνουμε.
Βέβαια, τα μεγέθη είναι διαφορετικά. Το ποδόσφαιρο έχει (σε ευρωπαϊκό επίπεδο) μεγαλύτερη δημοτικότητα και, ως εκ τούτου, μεγαλύτερη γκλαμουριά. Πέρα απ' αυτό, η ιδέα των "παιδιών μας" (sic) που "πολεμάνε ένδοξα στη Λισαβώνα" (sic x2), δηλ. σε τόπο μακρινό, δημιουργεί μια άλλη αίγλη, μεγαλύτερη από εκείνη των εμφανίσεων των Ελληνικών συλλόγων π.χ. στο Champions League, ή όταν παίζαμε στην έδρα μας στο ΣΕΦ το '87.
Γεγονός πάντως είναι πως τέτοιο πράγμα έχει καιρό να συμβεί στην Ελλάδα. Οι πανηγυρισμοί το βράδυ των εκλογών ή αυτοί με αφορμή τη νίκη του ΠΑΟ στο πρωτάθλημα δεν έχουν καμία σχέση. Όλοι ανάκατα στο δρόμο (μα ΟΛΟΙ: γκομενίτσες και χουλιγκάνια, πατεράδες και πιτσιρίκια, αριστεροί και δεξιοί), να προσπαθούν να διεκδικήσουν ένα κομμάτι από τη μέθεξη, λες και κάθε ένας απ' αυτούς είχε βάλει το γκόλ στο 104'.
Βέβαια τα παράδοξα και οι αντιφάσεις δεν θα μπορούσαν να λείψουν: ήμαστε χθες στην Πλατεία Χαλανδρίου, όπου και γινόταν ο σχετικός χαμός. Πατεράδες, έξω από την εκκλησία, να φωνάζουν μαζί με τα παιδιά τους το γνωστό "σήκωσέ το, το γ.......ο, δεν μπορώ, δεν μπορώ να περιμένω" (δεν είμαι ιδιαίτερα θρήσκος, αλλά κάπως μου κάθεται όταν ακούω βρισιές έξω απο εκκλησία). Άλλοι τύποι, ενδεδυμένοι ποικιλοτρόπως τη γαλανόλευκη, να μακρίζουν την τρέλα του Γερμανού (δηλαδή, εάν με αυτό τον τρόπο επήλθε και σε επίπεδο εθνικού υποσυνειδήτου πλέον η συμφιλίωση Ελλάδας - Γερμανίας, να περιμένουμε σύντομα τις αποζημιώσεις από την Κατοχή;).
Κάποιοι φίλοι μου λένε για "άρτον και θεάματα". Άλλοι το πάνε πιο πέρα και μιλάνε για σκοπιμότητες να πάρει η Ελλάδα την κούπα.
Στο πρώτο συμφωνώ - αλλά εν μέρει μόνο. Κάπου κάπου χρειάζεται και μια εκτόνωση, ειδικότερα σε μια χώρα που για τον Α ή Β λόγο είναι σε διαρκή πίεση (κι ας φαίνεται ότι είμαστε χαλαροί).
Για το δεύτερο δεν το συζητάω- η δικιά μας "παράγκα" (έστω και Ολυμπιακών διαστάσεων) δεν πιάνει μία μπροστά στα "συγκροτήματα" του εξωτερικού. Αν εμείς έχουμε έναν Κόκκαλη, έξω υπάρχει ένας Αμπράμοβιτς, ένας Μπερλουσκόνι, ένας Murdoch. Πραγματικά δυσανάλογα τα μεγέθη.
Ακούστε το, λοιπόν, Έλληνες (γεια σου ρε Χελάκη, παθιασμένε εκφωνητά!):
Δεν ξέρω αν το 2004 είναι η χρονιά μας, πάντως, αν κρίνω από όσα έχουν γίνει τους πρώτους 6 μήνες, είναι χρονιά για πάρτυ. Και στα πάρτυ, όποιος και να τα διοργανώνει, αν μας καλούνε, καλό είναι να πηγαίνουμε.
Σχόλια