Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Tempus fugit...

Έβλεπα το video clip του Smells Like Teen Spirit... το τραγούδι παραμένει φρέσκο, όπως ήταν και το 1991 (έπρεπε να πάω στη δισκοθήκη για να δω τη χρονιά.... πώς τον είπαμε αυτό τον Γερμανό; Αλτζχάιμερ;). Καμία σχέση με αηδίες τύπου nu-metal. Αυθεντικό, πρωτόλειο και (κυρίως) πολύ έντιμο.
Κάθε φορά που ακούω το Smells Like... θυμάμαι τα Σαββατόβραδα στο "Άλλοθι" στη Θεμιστοκλέους στα Εξάρχεια, στο νεοκλασικό δίπλα στον Κάβουρα. Άλλες εποχές....
Δεν είναι υπερβολή: Αυτό το τραγούδι άλλαξε τα πάντα στη διεθνή ποπ μουσική, όπως μέχρι τότε την καταλαβαίναμε. Σκέψου μόνο τί άκουγες πριν τους Nirvana και πώς ακούγονταν όλα τα ροκ συγκροτήματα μετά τους Nirvana.

Μεθαύριο κλείνουν 10 χρόνια από το θάνατο του Cobain.
Τϊ έγινε μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια;
Εκτός του ότι μεγαλώσαμε, είδα, έμαθα και έπαθα ένα σωρό πράγματα:
κινητά, internet, ringtones, multiplex, (και γενικότερα ό,τι αναφέρει ο Δεληβοριάς στο "Mp3"), αλλά και:
φοβερά ερωτικά πάθη και λάθη,
7 θεατρικές παραστάσεις,
ένα πτυχίο,
ένα μεταπτυχιακό,
18 μήνες παραλλαγής,
πώς να κάνεις καλούς φίλους και μετά να τους χάνεις (ή να χάνεσαι εσύ),
πολλή μουσική,
πολλές χαρές,
πολλές απογοητεύσεις,
κάποιες επιτυχίες,
περισσότερους συμβιβασμούς
και κάτι μέσα σου απ'τη μία να σε κράζει "πώς έγινες έτσι;" κι απ'την άλλη να σου λέει "μια χαρά πας, προχώρα".
Και να μην ξέρεις πού να πας...

Είναι βράδυ Κυριακής, και κάθε βράδυ Κυριακής δεν μπορώ να κοιμηθώ εύκολα. Και σκέφτομαι διάφορα. Και γκρινιάζω πολύ. Και δεν έχω όρεξη να μιλάω πολύ στο τηλέφωνο.
Γέρασα :-p (βγάζω γλώσσα στον εαυτό μου)

I find it hard, it's hard to find,
oh well, whatever, nevermind....
(K.K. 1967 - 1994)

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

Opos Ameriki

...ή μάλλον hirotera apo Ameriki. Δημόσιο πρόσωπο άσκησε μήνυση στον ιδιοκτήτη της blogme.gr επείδή στους καταλόγους των blog που τηρούσε υπήρχε ένα blog που "έκραζε" αυτό το πρόσωπο. Και οι αρχές, λέει, συνέλαβαν τον κ. blogme και τον οδήγησαν στην ΓΑΔΑ και την άλλη μέρα, σιδεροδέσμιο στον εισαγγελέα. Προσοχή: όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διαχειριστή του "ψαχτηριού". Μέχρι να μάθω λεπτομέρειες, θεωρώ ότι παίζουν οι εξής περιπτώσεις: Περίπτωση 1: Το Δημόσιο Πρόσωπο δεν έχει ιδέα τί εστί "διαδίκτυο", πόσο μάλλον "blogging". Ούτε και η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ελπίζω τα τζιμάνια που έχουν στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην Ελ.ΑΣ. να τους εξηγήσουν ότι η φύση του blogging είναι τέτοια που λειτουργεί ως speaker's corner (γράφουμε από συνταγές για ηδύποτα μέχρι λίβελλους για τον διπλανό μας). Από κει και πέρα, τα ψαχτήρια και οι κατάλογοι των blogs εν Ελλάδι και αλλαχού απλά καταγράφουν την κίνηση της ημέρας, δεν εκφέρουν γνώμη επί των blogs...

What's another year?