Antonisblog_X

Το σκιτσάκι αυτό το είχε φτιάξει ο Στάθης Σταυρόπουλος, τον Ιούνιο του ΄88, όταν ο σημερινός Πρωθυπουργός διοριζόταν Υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση του πατέρα του. (γενέθλιον γαρ, το θυμήθηκα αυτές τις μέρες)

Πέρα από «εγκεκριμένα από γονείς» κόμικς (βλ. Αστερίξ), ένα από τα κόμικς που γούσταρα τρελά την δεκαετία του ’80, τότε που αφήναμε πίσω μας το Μίκυ Μάους και πιάναμε Μπλέκ, Αγόρι και τα συναφή, ήταν το Camelot 3000 . Ααυτό. Κόμικ που κυκλοφόρησε σε 6 τεύχη από την Star Comics. Διαδραματιζόταν, λέει, γύρω στο 3000, όπου η Γη δέχεται επίθεση από εξωγήινες δυνάμεις, και μία σειρά γεγονότων επαναφέρει τον «μαρμαρωμένο» Βασιλιά Αρθούρο, και μαζί μ’ αυτόν το μάγο Μέρλιν και τους βασικότερους συντελεστές του Μύθου της Στρογγυλής Τραπέζης (Γκουίνεβιρ, Λάνσελοτ, Καίυ, Τρίσταν, Γκάλαχαντ, Γκάουειν, Πέρσιφαλ, και –βεβαίως βεβαίως- το σπαθί Εξκάλιμπερ), οι οποίοι εν τέλει νικάνε τους κακούς (Μοντρεντ, Μοργκάνα Λε Φαι) και σώζουν τον πλανήτη από την εισβολή. Από κάθε άποψη, το κόμικ ήταν συναρπαστικό. Τόσο τα (ομολογουμένως) ποζεράδικα καρεδάκια, που στα μάτια ενός προέφηβου, μοιάζαν larger-than-life. Τόσο το στόρυ και το μπλέξιμο μεσαιωνικών μύθων με οράματα ΕΦ (σπάθες και όπλα λέιζερ δίπλα δίπλα...

(λέμε τώρα, με τα 1002 παράθυρα-πόρτες-κουφώματα-ριντώ-περσίδες-ρομάν-ανακλίσεις που θα βάλει ο Έλλην νομοθέτης για να μπορεί ο μερακλής να κάνει το τσιγάρο του...) (ναι, η φωτογραφία είναι από το Ελ. Βενιζέλος από τον Δεκέμβρη του '08. Το αυτοκόλλητο το έχουν αφαιρέσει τώρα. Ήθελα να το ανεβάσω καιρό, αλλά ξέρεις πώς είναι τα πράγματα, μια το ένα, μια το άλλο...) Προσωπικά, συμφωνώ με την απαγόρευση στους δημόσιους χώρους. Ούτως ή άλλως, λόγω κόρης-και-καλά-να-μη-δίνουμε-και-το-κακό-παράδειγμα, πρέπει να περιμένω να πέσει για ύπνο για να ανάψω ένα γαροτσί στο λκόνιμπα (κι αυτό μισό, διότι νυστάζω) Αλλά στα τελευταία Μέσα Μαζικής Μεταφοράς που ΑΚΟΜΑ επιτρέπεται το κάπνιΖμα, έστω και σε περιορισμένους χώρους, δηλ. στα πλοία και στα τρένα, η κατάσταση είναι ΓΆΜΑΤΑ. Ειδικά στα ταχύπλοα (Χάισπιντ κλπ.) που δεν πολυβγαίνει και ο κόσμος έξω, το μισό πλοίο είναι ντουμανιασμένο. Στη Μπίζνες Κλας ειδικότερα (μη νομίσεις ότι πάω από άποψη, άμα δεν προλάβεις να κλείσεις εισιτήρια στην οικον...

Για τη γκάφα του Βήματος και άλλων εφημερίδων σχετικά με τη (μη) επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα το Σάββατο , το άκουσες. Ακόμα και ένα συγγνώμη από τον κυρ Διευθυντά δε φτάνει για να αναστρέψει την ήδη βεβαρυμένη εντύπωση που έχει δημιουργηθεί για το κύρος (χαχαχαχαχαχαχαχαχα) της έντυπης δημοσιογραφίας. (σκατά κύρος δηλαδή, αν δεις τις κωλοτούμπες που έχει κάνει ο Πρετεντέρης, από Σημιτικός σε Καραμανλικός, ούτε η Αυριανή να ήτανε...) Ένα άλλο γεγονός που έγινε τις προάλλες έρχεται να συνηγορήσει στα παραπάνω: Βγαίνει που λες το Πρώτο Θέμα την Κυριακή και βγάζει "σαλονάτο" ρεπορτάζ με την κόρη της Αλέκας Παπαρήγα, τη Βασιλεία. Όπου ο συντάκτης Βασίλης Γούλας, γράφει κάποια πράγματα για τη Βασιλεία. Λίγο πολύ γνωστά σε κάποιους. Και κοτσάρει μία φωτογραφία και-καλά-μάνα-κόρη-στη-συναυλία-της-Χαρούλας-στο-Λυκαβηττό (η φωτό από το enimerosi24.gr ) Έλα όμως που η συγκεκριμένη κυρία εκ δεξιών της Αλέκας ΔΕΝ είναι η Βασιλεία, όπως είπανε και άλλα sites. Η Βαγγελιώ Πλατανιά είναι, μ...

Το Σάββατο πήρα την οικογένεια και πήγαμε στο Νησί για 3ήμερο. Από το 1993 που πρωτοψήφισα, είναι οι πρώτες εκλογές όπου απέχω. Ως οικογένεια, αποτελούμε «καθρέφτη» του εκλογικού status: ο ένας στους δύο ψήφισε. Το λέω ευθαρσώς: προτίμησα να κάνω μερικά μπάνια με την κόρη μου στο Αποκοφτό, παρά να ψηφίσω στις ευρωεκλογές. Και δεν την πήρα την απόφαση εύκολα, ξέρεις. Και τώρα όλοι μου τη λένε: Ότι για το δικαίωμά μου του εκλέγειν, άλλοι έχουν δώσει τη ζωή τους. Ότι εξαιτίας μου πήρε κεφάλι η ακροδεξιά. Ότι στρώνω το δρόμο για την έλευση ακόμα πιο σκοτεινών καταστάσεων. Έχουν δίκιο σε όλα. Είμαι ένοχος έναντι της ιστορίας, έναντι της μίζερης καθημερινότητάς μου, έναντι των επόμενων γενεών Να μού απαντήσουν όμως σε αυτό: Για τί πράγμα ψηφίζαμε; Όταν έμπαινα στα blogs και διάβαζα «να ρίξουμε την κυβέρνηση, να παραιτηθεί η Ντόρα, να στείλουμε μήνυμα στη ΝΔ», πού στο μπούτσο ήταν η ευρωπαϊκή διάσταση της ψήφου; Όταν άκουγα τους πολιτικούς να μιλάνε για ελληνικά σκάνδαλα και φυγόδικους και κο...

10 χρόνια πριν, υπήρχε η πεποίθηση ότι οι εξελίξεις στην Ε.Ε. θα οδηγούσανε τα κράτη- μέλη σε καλύτερες συνθήκες. Θυμάμαι (και λόγω ειδικότητας) τις κουβέντες που γίνονταν τότε παραμονές ευρωεκλογών: εμβάθυνση ή επέκταση; υπερκράτος ή συνομοσπονδία; εξουσίες στην Κομισσιόν ή στα Κράτη-μέλη; Ενίσχυση της ΚΑΠ ή περαιτέρω αρμοδιότητες στην ΚΕΠΠΑ; Τώρα, όλα τα κράτη-μέλη διενεργούν τις Ευρωεκλογές ως πρόσχημα για να κρίνουν τα του οίκου τους. Κανείς δε νοιάζεται για το τί θα προκύψει από τη νέα σύνθεση του Ευρ. Κοινοβουλίου. Από τη Siemens ως τα προσωπικά έξοδα των βρετανών βουλευτών, όλοι κανονίζουν την ευρω-ατζέντα τους σύμφωνα με αυτά που τους καίνε περισσότερο. Αυτό (η εκτεταμένη επιστροφή στα καβούκια μας) θα έπρεπε να φοβίζει περισσότερο, όχι η αποχή.

Χειμώνας του 1991, Ρόδον Club.... 1 χρόνο πριν, στην κατάληψη του "παραρτήματος" στο Χολαργό, κάποιος μου δίνει μία κασέτα με punk/ garage/ psychobilly. Μεταξύ των οποίων και 2 κομμάτια των Cramps: Human Fly και Rock on the moon. Δεν είχα ξανακούσει παρόμοιο πράγμα μέχρι τότε. Λίγο καιρό μετά, βρίσκω σε βινύλιο το Gravest Hits. 4 φάτσες από αλλού- οι γκροτέσκες κόμικ σελίδες του αμερικάνικου underground r'n'r, το πάντρεμα b-horror movies και rockabilly. Και αυτή η φάτσα του Lux Interior... 1 χρόνο μετά στο Ρόδον... έχουν βγάλει το Look Mom, No Head και τρέχουμε σαν παλαβοί να τους δούμε από κοντά. Τίποτα δεν μας έχει προετοιμάσει για το σόου του Lux, το cool της Ivy, το ανδρόγυνο του Slim chance και για τη σταθερότητα του Jim Sclavunos (o οποίος μετά, όπως και ο Kid Congo Powers πριν απ' αυτόν, πήγε και κόλλησε με τον Cave και τους άλλους). Ο Lux..... μία περσόνα στα κυβικά του Iggy Pop (έχουν πει και τραγούδι μαζί), αλλά πιο σάτυρος, πιο τρελαμένος (αν είναι δυνα...

Με αφορμή τον θάνατο του Πάτρικ ΜακΓκούαν , αυτό (η αρχή από το κλασικό και αξεπέραστο The Prisoner): Ένας φόρος τιμής των Iron Maiden στη σειρά: και η χαρακτηριστική ερμηνεία του μακαρίτη ως Εδουάρδου του Μακροσκελή στο Braveheart: (Good form. R.I.P.)

You gentlemen who think you have a mission To purge us of the seven deadly sins Should first sort out the basic food position Then start your preaching, that's where it begins You lot who preach restraint and watch your waist as well Should learn, for once, the way the world is run However much you twist or whatever lies that you tell Food is the first thing, morals follow on So first make sure that those who are now starving Get proper helpings when we all start carving What keeps mankind alive? What keeps mankind alive? The fact that millions are daily tortured Stifled, punished, silenced and oppressed Mankind can keep alive thanks to its brilliance In keeping its humanity repressed And for once you must try not to shriek the facts Mankind is kept alive by bestial acts ( Bertolt Brecht, "What Keeps Mankind Alive")

Οδός Πανεπιστημίου, Εθνική Τράπεζα. Οδός Πανεπιστημίου, προς Ομόνοια. Προπύλαια Προπύλαια

Ρόδες - Απομυθοποίηση τώρα ("Στη Γιορτή της Φαντασίας")

("Μάθε παιδί μου γράμματα", σκηνοθεσία Θ. Μαραγκός)

the band: Ρόδες the track: kubrick the album: Silent Disco

(και συνεχίστηκαν και σε άλλες πόλεις), έχουν γράψει κι άλλοι. Το θέμα είναι ξεκάθαρο: ο αστυνομικός τράβηξε όπλο απέναντι σε πιτσιρίκια. Όλα δείχνουν ότι πυροβόλησε κατευθείαν στα παιδιά. Αλλά ακόμα και να βάρεσε στον αέρα, δεν δικαιολογείται να τραβάς πιστόλι και να βαράς μέσα σε κατοικημένη περιοχή. Πάντως όλοι βρήκανε την ευκαιρία να επωφεληθούν από τη δολοφονία: -και οι μπαχαλάκηδες να τα σπάσουν για άλλη μια φορά στην Αθήνα και αλλού -και τα γνωστά όρνια των ΜΜΕ να παραστήσουν τους καμπόσους και είτε να δείξουν το καλό τους επαναστατικό προφίλ, είτε να πουλήσουν εκδούλευση στους καμένους καταστηματάρχες και στους φιλήσυχους πολίτες, όπως πχ η γνωστή, έγκριτη και αταλάντευτη στην ιδεολογία της "Αυριανή" της 8ης Δεκεμβρίου (δες το κόκκινο καρεδάκι δίπλα στον τίτλο της 1ης σελίδας): - και οι πολιτικάντηδες να παίξουν με το θυμικό του λαού προς όφελος του κόμματος. Διάβασε δηλώσεις του Αλαβάνου: "Δεν υπάρχει δικαιολογία. Ο 16χρονος είναι πια δίπλα σ΄ όλους τους νέους α...

Ο Frank Miller βγάζει στο πανί τον Denny Colt aka the Spirit, τον ντετεκτιβ - δημιούργημα του Will Eisner. Άντε, με το καλό (Λιάκο, αυτό να το δούμε, ε;)

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”. – Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08 “Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω” - Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08 Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ. Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία , ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τ...

Θυμάμαι το 1992, όταν είχε βγει ο Μπιλ Κλίντον στην Προεδρία των ΗΠΑ, πόση χαρά έκανε όλος ο πλανήτης. Ιδανικός εκπρόσωπος των baby boomers, τέκνο των αγώνων για πολιτικά δικαιώματα της δεκαετίας του ’60, με μία δυναμική σύζυγο, φαινόταν ο ιδανικός Πρόεδρος. Ήτανε και ψιλοροκάς- και καλά. Και μετά ήρθε το σκάνδαλο Λεβίνσκυ, το σκάνδαλο Whitewater, ο βομβαρδισμός της Σερβίας (αλήθεια, πώς καταφέρουμε να ξεχάσουμε ότι ο βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης Αλ Γκορ, ήταν αντιπρόεδρος εκείνη την εποχή;) και ο Κλίντον ξεφούσκωσε., σαν πορδή από σαξόφωνο. Νομίζω ότι κάποιοι ένοικοι στη Βασιλίσσης Σοφίας ακόμα βήχουν από τα δακρυγόνα, όταν ο Κλίντον είχε επισκεφτεί την Αθήνα. Και τώρα ξημερώνει, λέει, η εποχή Ομπάμα. Και πάλι χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά. Θα με πεις, μετά την οκταετία Μπους, ο Ομπάμα μοιάζει με Μεσσία. Μόνο ο λευκός χιτώνας του λείπει. Συγκριτικά ναι. Βέβαια, και ο ΜακΚαίην απείχε παρασάγγας από τις θέσεις του Μπους (παλιός ενδοκομματικός αντίπαλος, ήταν και υποψήφιος για το χρίσμ...

Έλα να γουστάρουμε σήμερα!