Θυμάμαι το 1992, όταν είχε βγει ο Μπιλ Κλίντον στην Προεδρία των ΗΠΑ, πόση χαρά έκανε όλος ο πλανήτης. Ιδανικός εκπρόσωπος των baby boomers, τέκνο των αγώνων για πολιτικά δικαιώματα της δεκαετίας του ’60, με μία δυναμική σύζυγο, φαινόταν ο ιδανικός Πρόεδρος. Ήτανε και ψιλοροκάς- και καλά.
Και μετά ήρθε το σκάνδαλο Λεβίνσκυ, το σκάνδαλο Whitewater, ο βομβαρδισμός της Σερβίας (αλήθεια, πώς καταφέρουμε να ξεχάσουμε ότι ο βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης Αλ Γκορ, ήταν αντιπρόεδρος εκείνη την εποχή;) και ο Κλίντον ξεφούσκωσε., σαν πορδή από σαξόφωνο. Νομίζω ότι κάποιοι ένοικοι στη Βασιλίσσης Σοφίας ακόμα βήχουν από τα δακρυγόνα, όταν ο Κλίντον είχε επισκεφτεί την Αθήνα.
Και τώρα ξημερώνει, λέει, η εποχή Ομπάμα.
Και πάλι χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά.
Θα με πεις, μετά την οκταετία Μπους, ο Ομπάμα μοιάζει με Μεσσία. Μόνο ο λευκός χιτώνας του λείπει.
Συγκριτικά ναι.
Βέβαια, και ο ΜακΚαίην απείχε παρασάγγας από τις θέσεις του Μπους (παλιός ενδοκομματικός αντίπαλος, ήταν και υποψήφιος για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων στις εκλογές του 2000), αλλά τον πήρε η μπάλα.
Αλλά μη μου λες ότι ο Ομπάμα είναι η Μεγάλη Αλλαγή. Αυτό μένει ακόμα να αποδειχθεί.
Όταν όλα τα εκδοτικά συγκροτήματα του πλανήτη (και πίσω από αυτά, μεγάλα οικονομικά συμφέροντα) κάνουν τεμενάδες στον Ομπάμα, σημαίνει ότι έχουν κάνει μία επένδυση πάνω του. Και ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να πάρουν τα κέρδη τους, ειδικά σε περίοδο ύφεσης.
Εδώ είμαστε, θατα δούμε όλα να γίνονται.
Πάντως, ανεξάρτητα από το τί πιστεύει ο καθένας για αυτή την ιστορία, νομίζω ότι όλοι, λίγο-πολύ, φωναχτά ή από μέσα τους, κάποια στιγμή θα είπανε ένα "άει στα κομμάτια ρε ζάβλακα".
Και μετά ήρθε το σκάνδαλο Λεβίνσκυ, το σκάνδαλο Whitewater, ο βομβαρδισμός της Σερβίας (αλήθεια, πώς καταφέρουμε να ξεχάσουμε ότι ο βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης Αλ Γκορ, ήταν αντιπρόεδρος εκείνη την εποχή;) και ο Κλίντον ξεφούσκωσε., σαν πορδή από σαξόφωνο. Νομίζω ότι κάποιοι ένοικοι στη Βασιλίσσης Σοφίας ακόμα βήχουν από τα δακρυγόνα, όταν ο Κλίντον είχε επισκεφτεί την Αθήνα.
Και τώρα ξημερώνει, λέει, η εποχή Ομπάμα.
Και πάλι χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά.
Θα με πεις, μετά την οκταετία Μπους, ο Ομπάμα μοιάζει με Μεσσία. Μόνο ο λευκός χιτώνας του λείπει.
Συγκριτικά ναι.
Βέβαια, και ο ΜακΚαίην απείχε παρασάγγας από τις θέσεις του Μπους (παλιός ενδοκομματικός αντίπαλος, ήταν και υποψήφιος για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων στις εκλογές του 2000), αλλά τον πήρε η μπάλα.
Αλλά μη μου λες ότι ο Ομπάμα είναι η Μεγάλη Αλλαγή. Αυτό μένει ακόμα να αποδειχθεί.
Όταν όλα τα εκδοτικά συγκροτήματα του πλανήτη (και πίσω από αυτά, μεγάλα οικονομικά συμφέροντα) κάνουν τεμενάδες στον Ομπάμα, σημαίνει ότι έχουν κάνει μία επένδυση πάνω του. Και ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να πάρουν τα κέρδη τους, ειδικά σε περίοδο ύφεσης.
Εδώ είμαστε, θατα δούμε όλα να γίνονται.
Πάντως, ανεξάρτητα από το τί πιστεύει ο καθένας για αυτή την ιστορία, νομίζω ότι όλοι, λίγο-πολύ, φωναχτά ή από μέσα τους, κάποια στιγμή θα είπανε ένα "άει στα κομμάτια ρε ζάβλακα".
Σχόλια