Θυμάμαι το 1992, όταν είχε βγει ο Μπιλ Κλίντον στην Προεδρία των ΗΠΑ, πόση χαρά έκανε όλος ο πλανήτης. Ιδανικός εκπρόσωπος των baby boomers, τέκνο των αγώνων για πολιτικά δικαιώματα της δεκαετίας του ’60, με μία δυναμική σύζυγο, φαινόταν ο ιδανικός Πρόεδρος. Ήτανε και ψιλοροκάς- και καλά. Και μετά ήρθε το σκάνδαλο Λεβίνσκυ, το σκάνδαλο Whitewater, ο βομβαρδισμός της Σερβίας (αλήθεια, πώς καταφέρουμε να ξεχάσουμε ότι ο βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης Αλ Γκορ, ήταν αντιπρόεδρος εκείνη την εποχή;) και ο Κλίντον ξεφούσκωσε., σαν πορδή από σαξόφωνο. Νομίζω ότι κάποιοι ένοικοι στη Βασιλίσσης Σοφίας ακόμα βήχουν από τα δακρυγόνα, όταν ο Κλίντον είχε επισκεφτεί την Αθήνα. Και τώρα ξημερώνει, λέει, η εποχή Ομπάμα. Και πάλι χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά. Θα με πεις, μετά την οκταετία Μπους, ο Ομπάμα μοιάζει με Μεσσία. Μόνο ο λευκός χιτώνας του λείπει. Συγκριτικά ναι. Βέβαια, και ο ΜακΚαίην απείχε παρασάγγας από τις θέσεις του Μπους (παλιός ενδοκομματικός αντίπαλος, ήταν και υποψήφιος για το χρίσμ...