Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Dreams are my reality (*), ήτοι το Inception, ο Μπίλυ και τα πάρτυ

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΙΔΑΝ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ! ΕΧΩ ΒΑΛΕΙ ΣΠΟΪΛΕΡ, ΑΕΡΟΤΟΜΗ ΚΑΙ ΦΩΤΑ ΝΕΟΝ ΣΤΟ ΣΑΣΙ ΚΑΙ ΤΗ ΖΑΝΤΑ!)

Σε μία σκηνή του (ομολογουμένως εκπληκτικού) Inception, ο «χημικός» Γιουσούφ οδηγεί τον «επικεφαλής» Κομπ και τον «απατεώνα» Ιμς σε ένα υπόγειο στη Μουμπάσα της Αφρικής, όπου, σαν σε τεκέ οπίου, 10-12 άνθρωποι ονειρεύονται συλλογικά, υπό την επήρεια ισχυρού αναισθητικού, το οποίο σημαίνει ότι έχουν εισέλθει σε βαθιά υποσυνείδητη κατάσταση. Οι άνθρωποι αυτοί κοιμούνται 10-11 ώρες την κάθε φορά, χρόνος που σε κατάσταση βαθέος ονείρου ισοδυναμεί με μήνες, ή και χρόνια. Στην ερώτηση του Κομπ «έρχονται εδώ για να ονειρευτούν;», ο γέρος φύλακας απαντάει «όχι, έρχονται εδώ για να ξυπνήσουν. Το όνειρο είναι η πραγματικότητά τους».


Παρακάτω στην ταινία, η γυναίκα του Κομπ (η μάλλον η προβολή της Μαλ στο υποσυνείδητο του Κομπ), πικραμένη που ο άνδρας της δεν πρόκειται να μείνει μαζί της στο υποσυνείδητο limbo που φτιάξανε μαζί πριν από καιρό, λέει στον Κομπ «μου είχες υποσχεθεί ότι θα γερνούσαμε μαζί», για να της απαντήσει ο Κομπ «μα γεράσαμε μαζί. 50 χρόνια ήμαστε μαζί», ενώ η οθόνη δείχνει δύο ηλικιωμένους Κομπ και Μαλ να περπατάνε χέρι χέρι στον κόσμο που δημιουργήσανε όσο καιρό ήταν σε βαθύ ύπνο.


Για μένα μία σημαντική πτυχή που αναδεικνύει η ταινία είναι αυτή: από τη στιγμή που κατανοούμε την τεχνική να ελέγχουμε μέχρι ένα σημείο τα όνειρά μας (πράγμα που συμβαίνει σε πολλούς), η επιθυμία να «κατοικήσουμε» στα όνειρά μας αυξάνεται σημαντικά, σε σημείο που υποκαθιστά την πραγματικότητα.


Όλα αυτά σαν εισαγωγή στο εξής:

Ό,τι έδειξε ο Κ. Νόλαν σε 2μιση ώρες, το είπε ο Τερλέγκας σε 2μιση λεπτά:

«Εμένα άσε με στον κόσμο το δικό μου/ κλάψε την μοίρα σου και εγώ το όνειρό μου»

(Ατάκα η οποία κολλάει και για το Shutter Island- nudge nudge, wink wink, say no more)

Υ.Γ. Χωρίς πλάκα, το Inception είναι γαμάτη ταινία. Δεν ξέρω αν είναι Η ΤΑΙΝΙΑ αλλά είναι γαμάτη. Αν την είδε κανείς, ψήνεται για κουβέντα;




(*) Χαζομπλούζ του Ρίτσαρντ Σάντερσον που το χορεύαμε στα πάρτυ.

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Φουλ στο σπόϊλερ θα είμαστε, αλλά για πάμε σιγά - σιγά: ο Κομπ επιστρέφει πράγματι σπίτι του ή το ονειρεύεται; Ο Σάϊτο γιατί γέρασε ενώ ο Κομπ έμεινε ίδιος; Η επιστροφή με την αυτοκτονία στο τραίνο έγινε χωρίς να υπάρχουν ενδιάμεσα επίπεδα από την limbo στην πραγματικότητα - κι αν ναι, γιατί φτάσαν εκεί κάτω in the first place;

Τσίμπα και αυτό:
http://www.cinemablend.com/new/Inception-Explained-Unraveling-The-Dream-Within-The-Dream-19615.html
Ο χρήστης antonis_x είπε…
1. Έλα ντε...
2. Ο Σάιτο είχε περάσει σε limbo πριν από τον Κομπ. Ο χρόνος σε limbo περνάει πολύ πιο γρήγορα.
3. Στην αρχική σκηνή (παγόδα-διαμέρισμα-τραίνο) ήταν "όνειρο-μέσα-σε-όνειρο", όχι limbo.
Ο χρήστης Mitsa G. είπε…
Σε ποιον αρέσουν τα Gant?

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

Opos Ameriki

...ή μάλλον hirotera apo Ameriki. Δημόσιο πρόσωπο άσκησε μήνυση στον ιδιοκτήτη της blogme.gr επείδή στους καταλόγους των blog που τηρούσε υπήρχε ένα blog που "έκραζε" αυτό το πρόσωπο. Και οι αρχές, λέει, συνέλαβαν τον κ. blogme και τον οδήγησαν στην ΓΑΔΑ και την άλλη μέρα, σιδεροδέσμιο στον εισαγγελέα. Προσοχή: όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διαχειριστή του "ψαχτηριού". Μέχρι να μάθω λεπτομέρειες, θεωρώ ότι παίζουν οι εξής περιπτώσεις: Περίπτωση 1: Το Δημόσιο Πρόσωπο δεν έχει ιδέα τί εστί "διαδίκτυο", πόσο μάλλον "blogging". Ούτε και η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ελπίζω τα τζιμάνια που έχουν στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην Ελ.ΑΣ. να τους εξηγήσουν ότι η φύση του blogging είναι τέτοια που λειτουργεί ως speaker's corner (γράφουμε από συνταγές για ηδύποτα μέχρι λίβελλους για τον διπλανό μας). Από κει και πέρα, τα ψαχτήρια και οι κατάλογοι των blogs εν Ελλάδι και αλλαχού απλά καταγράφουν την κίνηση της ημέρας, δεν εκφέρουν γνώμη επί των blogs...

What's another year?