ΠΡΟΣΟΧΗ: ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΕΙΔΑΝ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ! ΕΧΩ ΒΑΛΕΙ ΣΠΟΪΛΕΡ, ΑΕΡΟΤΟΜΗ ΚΑΙ ΦΩΤΑ ΝΕΟΝ ΣΤΟ ΣΑΣΙ ΚΑΙ ΤΗ ΖΑΝΤΑ!)
Σε μία σκηνή του (ομολογουμένως εκπληκτικού) Inception, ο «χημικός» Γιουσούφ οδηγεί τον «επικεφαλής» Κομπ και τον «απατεώνα» Ιμς σε ένα υπόγειο στη Μουμπάσα της Αφρικής, όπου, σαν σε τεκέ οπίου, 10-12 άνθρωποι ονειρεύονται συλλογικά, υπό την επήρεια ισχυρού αναισθητικού, το οποίο σημαίνει ότι έχουν εισέλθει σε βαθιά υποσυνείδητη κατάσταση. Οι άνθρωποι αυτοί κοιμούνται 10-11 ώρες την κάθε φορά, χρόνος που σε κατάσταση βαθέος ονείρου ισοδυναμεί με μήνες, ή και χρόνια. Στην ερώτηση του Κομπ «έρχονται εδώ για να ονειρευτούν;», ο γέρος φύλακας απαντάει «όχι, έρχονται εδώ για να ξυπνήσουν. Το όνειρο είναι η πραγματικότητά τους».
Παρακάτω στην ταινία, η γυναίκα του Κομπ (η μάλλον η προβολή της Μαλ στο υποσυνείδητο του Κομπ), πικραμένη που ο άνδρας της δεν πρόκειται να μείνει μαζί της στο υποσυνείδητο limbo που φτιάξανε μαζί πριν από καιρό, λέει στον Κομπ «μου είχες υποσχεθεί ότι θα γερνούσαμε μαζί», για να της απαντήσει ο Κομπ «μα γεράσαμε μαζί. 50 χρόνια ήμαστε μαζί», ενώ η οθόνη δείχνει δύο ηλικιωμένους Κομπ και Μαλ να περπατάνε χέρι χέρι στον κόσμο που δημιουργήσανε όσο καιρό ήταν σε βαθύ ύπνο.
Για μένα μία σημαντική πτυχή που αναδεικνύει η ταινία είναι αυτή: από τη στιγμή που κατανοούμε την τεχνική να ελέγχουμε μέχρι ένα σημείο τα όνειρά μας (πράγμα που συμβαίνει σε πολλούς), η επιθυμία να «κατοικήσουμε» στα όνειρά μας αυξάνεται σημαντικά, σε σημείο που υποκαθιστά την πραγματικότητα.
Όλα αυτά σαν εισαγωγή στο εξής:
Ό,τι έδειξε ο Κ. Νόλαν σε 2μιση ώρες, το είπε ο Τερλέγκας σε 2μιση λεπτά:
(*) Χαζομπλούζ του Ρίτσαρντ Σάντερσον που το χορεύαμε στα πάρτυ.
Όλα αυτά σαν εισαγωγή στο εξής:
Ό,τι έδειξε ο Κ. Νόλαν σε 2μιση ώρες, το είπε ο Τερλέγκας σε 2μιση λεπτά:
«Εμένα άσε με στον κόσμο το δικό μου/ κλάψε την μοίρα σου και εγώ το όνειρό μου»
(*) Χαζομπλούζ του Ρίτσαρντ Σάντερσον που το χορεύαμε στα πάρτυ.
Σχόλια
Τσίμπα και αυτό:
http://www.cinemablend.com/new/Inception-Explained-Unraveling-The-Dream-Within-The-Dream-19615.html
2. Ο Σάιτο είχε περάσει σε limbo πριν από τον Κομπ. Ο χρόνος σε limbo περνάει πολύ πιο γρήγορα.
3. Στην αρχική σκηνή (παγόδα-διαμέρισμα-τραίνο) ήταν "όνειρο-μέσα-σε-όνειρο", όχι limbo.