Τραγούδια του φθινοπώρου

Επειδή κάνει ωραίες μέρες τώρα τελευταία στην Αθήνα, κι επειδή έχω μια καλή διάθεση, λέω να σου πω μερικά τραγουδάκια, απ’ τα παλιά, τα καλά.
Οι εμπνεύσεις σε μερικά είναι δικές μου, σε άλλα είναι του Νίκου του Σερραίου.
Συμμερισθείτε και Απολαύστε:

Ένα ελαφρολαϊκό:
Στου διαβόλου τα’ δωσα όλα το χαρτόσημο
Και γλεντώ τα νιάτα μου πριν με πιάσει κόψιμο

Ένα post-σκυλάδικο:
Θα μου πάρει από μια βδομάδα μέχρι τρία τέρμινα
Να χαθώ και συ να με γυρεύεις μέχρι και την Αίγινααααα

Ένα επικολυρικό:
Τί σόι άντρας είσαι συ ρωτώ
Που με κερνάς μονάχα ούζο
Και δε σε νοιάζει που για σένα εγώ
Από τον πόνο πάλι σκούζω

Ένα έντεχνο – λαϊκό:
Παίζαν οι μικρότεροι κλέφτες κι αποδόχους
Κι ήταν αρχηγός η Αργυρώ

Ένα μελαγχολικό – κατατονικό:
Δεν τραγουδώ παρά γιατί με γάμησες
Στα μαρμαρένια αλώνια
Παρά γιατί με γάμησες αλύπητα

Ένα βαρύ:
Κι αν χιονίζει και αν βρέχει
Τ’ αγριογούρουνο αντέχει

Ένα τσαχπινογαργαλιάρικο:
Τη Ρηνιώ ποτίζουν μέλι
Κι έγινε το σύκο μέλι (κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε..)

Ένα για πολύ «ώπα»:
Μου’ χεις κάνει τη ζωή μου κόλλα εσύυυυυυ

Κι ένα αμιγώς έντεχνο:
Τί πάθος βυθίζει σε πέλαγα το νου
Βραδιάζει κι αλλάζει το χρώμα του ραγού