Ευχαριστώ.
Αν διαβάζεις όσα γράφω από παλιά, θα ξέρεις ότι έχω έναν κολλητό, ονόματι Λιάκο.
(Αν πάλι είσαι ο Λιάκος, θα ξέρεις ότι είσαι κολλητός μου.)
Ο Λιάκος λοιπόν, σε ανύποπτο χρόνο, όταν του’ χα πει για κάτι e-μαλλιοτραβήγματα και e-κραξίματα που γίνονται σε γνωστό site περιοδικού που παρουσιάζει τα εν Αθήναις πολιτιστικά τεκταινόμενα, με αφορμή κριτικές για κινηματογραφικές ταινίες ή θεατρικές παραστάσεις, είχε γελάσει και είχε πει «πω, πω, γαλατικό χωριό γίναμε..».
Τελευταία, αυτή του η φράση έρχεται όλο και πιο συχνά στο μυαλό μου.
Καθώς βλέπω τους ίδιους και τους ίδιους χρήστες να επαινούν (ή να κράζουν) άλλους χρήστες που γράφουν ωραία (ή χάλια, όπως το βλέπει κανείς) κομμάτια στα δικά τους blogs.
Καθώς βλέπω να αναπαράγεται ένας αυτισμός σχετικά με την όλη διαδικασία της δημοσιοποίησης των σκέψεων κάποιου (το να γράφουμε για να πούμε κάτι, σοβαρό ή ασόβαρο, δεν είναι τόσο cool όσο το να γράφουμε για να μας δουν οι άλλοι τί ωραία που γράφουμε και να μας το πούνε κιόλας).
Καθώς βλέπω ότι αυτό που ξεκίνησε ως χαβαλές («πω ρε μαλλάκα, έκανα δικό μου site, και γαμώ...»), έχει καταλήξει σε υποκατάστατο καλαμιού για αρκετό κόσμο.
Και βέβαια τα πράγματα γίνονται πολύ πιο θλιβερά αν σκεφτείς πόσοι είναι οι Έλληνες χρήστες του διαδικτύου και στο κάτω κάτω πόσοι διαβάζουν όλα αυτά που γράφουμε.
Αυτά τα σκεφτόμουνα αρκετό καιρό τώρα. Και δεν θα’ λεγα τίποτα (στο κάτω κάτω κι εγώ το δικό μου ναρκισσισμό τρέφω μέσα από αυτό το blog), αλλά στη σημερινή Ελευθεροτυπία έπεσε ένα ψιλοξεμπρόστιασμα. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσεις.
Στο φινάλε, καλό το blogging (ιστολογείν κατά τους «φιλέλληνες»), αλλά μην το πάρεις και πολύ στα σοβαρά, ή θα γίνεις γραφικός ή θα στενοχωρηθείς πολύ.
(Τώρα που ξαναδιαβάζω το κείμενο, πολύ αυτιστικό μου φαίνεται. Τεσπα, δεν θα το ξανακάνω...)
Αν διαβάζεις όσα γράφω από παλιά, θα ξέρεις ότι έχω έναν κολλητό, ονόματι Λιάκο.
(Αν πάλι είσαι ο Λιάκος, θα ξέρεις ότι είσαι κολλητός μου.)
Ο Λιάκος λοιπόν, σε ανύποπτο χρόνο, όταν του’ χα πει για κάτι e-μαλλιοτραβήγματα και e-κραξίματα που γίνονται σε γνωστό site περιοδικού που παρουσιάζει τα εν Αθήναις πολιτιστικά τεκταινόμενα, με αφορμή κριτικές για κινηματογραφικές ταινίες ή θεατρικές παραστάσεις, είχε γελάσει και είχε πει «πω, πω, γαλατικό χωριό γίναμε..».
Τελευταία, αυτή του η φράση έρχεται όλο και πιο συχνά στο μυαλό μου.
Καθώς βλέπω τους ίδιους και τους ίδιους χρήστες να επαινούν (ή να κράζουν) άλλους χρήστες που γράφουν ωραία (ή χάλια, όπως το βλέπει κανείς) κομμάτια στα δικά τους blogs.
Καθώς βλέπω να αναπαράγεται ένας αυτισμός σχετικά με την όλη διαδικασία της δημοσιοποίησης των σκέψεων κάποιου (το να γράφουμε για να πούμε κάτι, σοβαρό ή ασόβαρο, δεν είναι τόσο cool όσο το να γράφουμε για να μας δουν οι άλλοι τί ωραία που γράφουμε και να μας το πούνε κιόλας).
Καθώς βλέπω ότι αυτό που ξεκίνησε ως χαβαλές («πω ρε μαλλάκα, έκανα δικό μου site, και γαμώ...»), έχει καταλήξει σε υποκατάστατο καλαμιού για αρκετό κόσμο.
Και βέβαια τα πράγματα γίνονται πολύ πιο θλιβερά αν σκεφτείς πόσοι είναι οι Έλληνες χρήστες του διαδικτύου και στο κάτω κάτω πόσοι διαβάζουν όλα αυτά που γράφουμε.
Αυτά τα σκεφτόμουνα αρκετό καιρό τώρα. Και δεν θα’ λεγα τίποτα (στο κάτω κάτω κι εγώ το δικό μου ναρκισσισμό τρέφω μέσα από αυτό το blog), αλλά στη σημερινή Ελευθεροτυπία έπεσε ένα ψιλοξεμπρόστιασμα. Αξίζει τον κόπο να το διαβάσεις.
Στο φινάλε, καλό το blogging (ιστολογείν κατά τους «φιλέλληνες»), αλλά μην το πάρεις και πολύ στα σοβαρά, ή θα γίνεις γραφικός ή θα στενοχωρηθείς πολύ.
(Τώρα που ξαναδιαβάζω το κείμενο, πολύ αυτιστικό μου φαίνεται. Τεσπα, δεν θα το ξανακάνω...)
Σχόλια
Από προσωπικής άποψης, jejeje, δεν ένιωσα ποτέ ότι πρέπει να ικανοποιήσω κανέναν αναγνώστη. Δεν προσφέρω κάτι προς πώληση και δεν θεωρώ ότι πρέπει να γίνω αρεστός για να καταλήξω να γίνω θέμα μεταξύ θαμώνων στα καφέ του Κολωνακίου και τα μεζεδοπωλεία του Μεταξουργείου.
Απλά, όπως οι περισσότεροι, χρησιμοποιώ μια δωρεάν υπηρεσία για να κάνω το κέφι μου. Ούτε έπαρση για τα τρομερά λογοτεχνικά- φιλοσοφικά πονήματα που γράφω, ούτε peer pressure (συγγνώμη για τα Αγγλικά, αλλά δεν μου'ρχεται η αντίστοιχη Ελληνική φράση), ούτε βλέψεις για καριέρα μέσα από ένα blog, ούτε ψευδαισθήσεις περί εκκίνησης επενάστασης. Αν γυρίζεις στην ελληνικά blogs, ξέρεις τί εννοώ. Δεν κατηγορώ κανένα, αλλά δεν θέλω να μοιάσω σε κανένα.
Δεν σου κρύβω ότι χαίρομαι όταν έρχονται φίλοι μου και μου λένε "ωραίο το τάδε post" ή "ρε, διάβασα στο blog σου ότι έκανες εγχείρηση, πόσο καιρό έχουμε να τα πούμε;". Είναι ένας ωραίος τρόπος για επικοινωνία με άτομα που δεν τα βλέπεις τόσο συχνά.
Όσο για τον ελεύθερο χρόνο που λες, έπεσες διάνα...