Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Life, don't talk to me about life...




Από τα 5 βιβλία που έβγαλε ο μακαρίτης ο Douglas Adams με γενικό τίτλο “Γυρίστε το Γαλαξία με Ωτοστόπ”, αξίζανε κατά τη γνώμη μου μόνο τα τρία πρώτα. Ένα από τα σημεία που έκανε αυτά τα βιβλία τόσο καλά ήταν το ότι ο Adams έχωνε μέσα τρομερά καυστικά σχόλια για τη σύγχρονη κοινωνία. Τώρα θα μου πεις, σιγά το πράμα, όλοι το κάνουν. Ναι, δεν αντιλέγω, απλά ο Adams το έκανε πολύ τσίφτικα (ελλείψει άλλου χαρακτηρισμού).
Νομίζω ότι στο δεύτερο βιβλίο της σειράς («Το εστιατόριο στο τέλος του Σύμπαντος»), αναφέρεται η συνάντηση 2 εκ των βασικών χαρακτήρων, του Άρθουρ Ντέντ και του Φόρντ Έσκορτ (*) με ένα σκάφος από τον πλανήτη Γκολγκαφρίσσαμ, το οποίο κουβαλούσε ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων που απασχολούνταν στον τομέα των υπηρεσιών: κομμώτριες, απεντομωτές τηλεφώνων, σύμβουλοι marketing κλπ.
Όπως περιγράφεται στη συνέχεια του βιβλίου, οι επιβάτες του πλοίου πείστηκαν ότι το τέλος του πλανήτη τους πλησίαζε με τη μορφή μίας γιγάντιας κατσίκας, και ότι όλος ο πληθυσμός θα έμπαινε σε γιγάντια διαστημόπλοια προκειμένου να εποικίσουν έναν άλλο πλανήτη. Το και- καλά-σχέδιο ήταν ότι στο Σκάφος Α θα επιβιβάζονταν οι ηγέτες, στο Σκάφος Β οι παροχείς υπηρεσιών και στο Σκάφος Γ οι εργάτες – αγρότες. Τελικά, αποδεικνύεται πως ήταν ένα σχέδιο των 2/3 του πληθυσμού του Γκολγκαφρίσσαμ να γλιτώσουν από τους «ενδιάμεσους», οι οποίοι έφυγαν με ένα διαστημόπλοιο χωρίς σύστημα προσγείωσης με προορισμό τη Γη.

Συμπέρασμα 1: Η Γη εποικίστηκε από τους «άχρηστους» μιας άλλης κοινωνίας.
Συμπέρασμα 2: Να υποθέσω ότι οι πρόγονοί μας ήταν consultants;;

(*) Στα Αγγλικά, ο χαρακτήρας αυτός ονομάζεται Ford Prefect. Το συγκεκριμένο μοντέλο δεν ήρθε ποτέ στην Ελλάδα, γι’ αυτό και αλλάχτηκε το όνομα στη μετάφραση προκειμένου να διατηρηθεί το εύρημα. Στην ομώνυμη ταινία του 2005 έχει μία σκηνή όπου ο Ford παραλίγο να πατηθεί από ένα Ford Prefect και τον σώζει ο Άρθουρ την τελευταία στιγμή.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Σκηνές από έναν Αύγουστο

Αναμνηστικό installation στο λόμπυ του Νοσοκομείου Αττικόν: (στα βότσαλα γραμμένες οι ευχές για περαστικά) Ουσιαστικά, αυτό το καλοκαίρι δεν ξεκίνησε ποτέ. Έμεινε πίσω, λουσμένο στον ιδρώτα, να κοιτάει τις σανίδες του sup, τα ούζα και τους μεζέδες, τους μεσημεριανούς ύπνους και τα βραδινά "θέλω" να κάνουν παιχνίδι με άλλους. Ας είναι, όλα είναι στο πρόγραμμα και όλα είναι για σκοπό. .. ναι, άνοιξα το παλιό μαγαζάκι. Το facebook είναι σαν δημόσια υπηρεσία ή μάλλον σαν παλιό ξενοδοχείο τύπου Xenia: παλαιωμένο, γεμάτο γέρους που γκρινιάζουν και άλλους γέρους που μοστράρουν την προσωρινή ευμάρειά τους. Εδώ είναι προορισμός, δεν είναι impulse scrolling. Έρχεται μόνο όποιος θέλει. Χάζευα τα παλιά μου posts, πόσο ωραία και πόσο αφελής γραφή σε σχέση με ό,τι ακολούθησε. Ένιωσα όμορφα που τα ξαναδιάβαζα. Σαν να θυμόμουν συνταγές που μου είχαν πετύχει. Μετά από 13 χρόνια, η κόρη_x είναι 16 πια, η Μ. ακόμα εδώ είναι (;) κι εγώ καβατζώνω τα 50. Σε λίγες μέρες ξαναρχίζω γραφείο. Ο μόνος π...

Opos Ameriki

...ή μάλλον hirotera apo Ameriki. Δημόσιο πρόσωπο άσκησε μήνυση στον ιδιοκτήτη της blogme.gr επείδή στους καταλόγους των blog που τηρούσε υπήρχε ένα blog που "έκραζε" αυτό το πρόσωπο. Και οι αρχές, λέει, συνέλαβαν τον κ. blogme και τον οδήγησαν στην ΓΑΔΑ και την άλλη μέρα, σιδεροδέσμιο στον εισαγγελέα. Προσοχή: όχι τον συγγραφέα, αλλά τον διαχειριστή του "ψαχτηριού". Μέχρι να μάθω λεπτομέρειες, θεωρώ ότι παίζουν οι εξής περιπτώσεις: Περίπτωση 1: Το Δημόσιο Πρόσωπο δεν έχει ιδέα τί εστί "διαδίκτυο", πόσο μάλλον "blogging". Ούτε και η Ελληνική Δικαιοσύνη. Ελπίζω τα τζιμάνια που έχουν στο Σώμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος στην Ελ.ΑΣ. να τους εξηγήσουν ότι η φύση του blogging είναι τέτοια που λειτουργεί ως speaker's corner (γράφουμε από συνταγές για ηδύποτα μέχρι λίβελλους για τον διπλανό μας). Από κει και πέρα, τα ψαχτήρια και οι κατάλογοι των blogs εν Ελλάδι και αλλαχού απλά καταγράφουν την κίνηση της ημέρας, δεν εκφέρουν γνώμη επί των blogs...

What's another year?