(παραδοσιακό post στα χνάρια των μεγάλων bloggers)
Χθες πήγα στην κηδεία ενός συνεργάτη της εταιρείας. 75 ετών ήταν όταν το βρήκε το έμφραγμα.
«Στα όρθια», όπως είπε και ένας που τον ήξερε.
Το ειρωνικό ήταν ότι πριν από 4 εβδομάδες ακριβώς γλεντούσαμε όλοι μαζί στη γιορτή της εταιρείας.
Ο καιρός περνάει.
Την ώρα που ήμουν στην εκκλησία, χτύπησε το κινητό. Ήταν η Μ. Έκλεισε το νυφικό, μου είπε.
Χτύπησε και το κινητό ενός φίλου και συναδέλφου. Η αδερφή του γεννάει το Σ/Κ.
Δεν σταματάει η ζωή με τίποτα. Σαν σπονδυλωτή ταινία είναι. Το τέλος της μίας ιστορίας μπλέκεται με την αρχή της άλλης.
Ο καιρός περνάει.
Σήμερα το πρωί βρήκα στο γραφείο μου τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια που είχα παραγγείλει από το ταξιδιωτικό γραφείο.
Να θυμηθώ να βγάλω επιστροφή για τη Μ. για Πρωτομαγιά. Από 2 Μαΐου αρχίζουν να έρχονται τα έπιπλα. Κάποιος πρέπει να είναι στο σπίτι να παραλάβει.
Προχθές έκλεισα και τις τελευταίες λεπτομέρειες για το ταξίδι του Αυγούστου.
Έχουμε ακόμα να δούμε χίλια δυο πράγματα: ορχήστρα ή DJ, κρασί απ’ το νησί ή κρασί απ’ την Αθήνα, θα χωρέσουν οι καλεσμένοι στα δωμάτια του νησιού, θα φτάσει το μαγαζί για το γλέντι....
Ο καιρός περνάει.
Παρασκευή σήμερα. Payday, το βράδυ πάμε να δούμε τα προσκλητήρια, μετά στα κουμπάρια μου για φαγητό... μου λείψανε.
Εν τω μεταξύ, όσο γυρνάμε στη μυρμηγκοφωλιά μας, στην Ελλάδα και τον κόσμο γίνεται της τρελής. Εργασιακός μεσαίωνας, υποκλοπές, σπεκουλαρίσματα με τις τηλεοπτικές θεαματικότητες και τα διαφημιστικά κονδύλια, άνθρωποι εξακολουθούν να αυτοπυρπολούνται για την ελευθερία τους, οι Sisters of Mercy και οι Fuzztones δίνουν συναυλία στην Αθήνα και εγώ θυμάμαι τις εποχές που έτρεχα στο Rebound (Πλατεία Αμερικής) και το Άλλοθι (Εξάρχεια).
Περνάει ο καιρός, της μνήμης αδερφός.
Χθες πήγα στην κηδεία ενός συνεργάτη της εταιρείας. 75 ετών ήταν όταν το βρήκε το έμφραγμα.
«Στα όρθια», όπως είπε και ένας που τον ήξερε.
Το ειρωνικό ήταν ότι πριν από 4 εβδομάδες ακριβώς γλεντούσαμε όλοι μαζί στη γιορτή της εταιρείας.
Ο καιρός περνάει.
Την ώρα που ήμουν στην εκκλησία, χτύπησε το κινητό. Ήταν η Μ. Έκλεισε το νυφικό, μου είπε.
Χτύπησε και το κινητό ενός φίλου και συναδέλφου. Η αδερφή του γεννάει το Σ/Κ.
Δεν σταματάει η ζωή με τίποτα. Σαν σπονδυλωτή ταινία είναι. Το τέλος της μίας ιστορίας μπλέκεται με την αρχή της άλλης.
Ο καιρός περνάει.
Σήμερα το πρωί βρήκα στο γραφείο μου τα ακτοπλοϊκά εισιτήρια που είχα παραγγείλει από το ταξιδιωτικό γραφείο.
Να θυμηθώ να βγάλω επιστροφή για τη Μ. για Πρωτομαγιά. Από 2 Μαΐου αρχίζουν να έρχονται τα έπιπλα. Κάποιος πρέπει να είναι στο σπίτι να παραλάβει.
Προχθές έκλεισα και τις τελευταίες λεπτομέρειες για το ταξίδι του Αυγούστου.
Έχουμε ακόμα να δούμε χίλια δυο πράγματα: ορχήστρα ή DJ, κρασί απ’ το νησί ή κρασί απ’ την Αθήνα, θα χωρέσουν οι καλεσμένοι στα δωμάτια του νησιού, θα φτάσει το μαγαζί για το γλέντι....
Ο καιρός περνάει.
Παρασκευή σήμερα. Payday, το βράδυ πάμε να δούμε τα προσκλητήρια, μετά στα κουμπάρια μου για φαγητό... μου λείψανε.
Εν τω μεταξύ, όσο γυρνάμε στη μυρμηγκοφωλιά μας, στην Ελλάδα και τον κόσμο γίνεται της τρελής. Εργασιακός μεσαίωνας, υποκλοπές, σπεκουλαρίσματα με τις τηλεοπτικές θεαματικότητες και τα διαφημιστικά κονδύλια, άνθρωποι εξακολουθούν να αυτοπυρπολούνται για την ελευθερία τους, οι Sisters of Mercy και οι Fuzztones δίνουν συναυλία στην Αθήνα και εγώ θυμάμαι τις εποχές που έτρεχα στο Rebound (Πλατεία Αμερικής) και το Άλλοθι (Εξάρχεια).
Περνάει ο καιρός, της μνήμης αδερφός.
Σχόλια
"Γυρνά ο καιρός, γυρνά ο καιρός κι ό,τι με συντροφεύει
μέσα μου ζει αθάνατο κι έτσι θα πορευτώ
Μακριά απ’ τη φθορά που μένει εδώ..."
@2π: Είναι αυτό το κομμάτι που λέει "5 χρόνια μετά το '68"; Ήτοι 1973;